Jej celem jest ułatwienie organom krajowym konfiskaty i odzyskiwania korzyści1 pochodzących z przestępstwa i narzędzi2 służących do popełnienia przestępstwa w UE.
Określa minimalne zasady zabezpieczania, a następnie konfiskowania korzyści pochodzących z przestępstwa i narzędzi służących do popełnienia przestępstwa.
Przestępstwa, których dotyczy dyrektywa, zawarte są w różnych przepisach prawa unijnego wymienionych w artykule 3 dyrektywy.
Poza konfiskatą (po wydaniu wyroku skazującego) korzyści i narzędzi lub ich wartości, artykuł 4 dopuszcza konfiskatę korzyści i narzędzi w przypadku ucieczki lub choroby danej osoby (kiedy podejrzany lub oskarżony nie może uczestniczyć w postępowaniu karnym przez dłuższy czas, co oznacza, że postępowanie nie może być kontynuowane w normalnych warunkach, a wydanie wyroku skazującego jest niemożliwe).
Artykuł 5 ustala bardziej klarowne zasady poszerzonych uprawnień w zakresie konfiskaty, tym samym ułatwiając konfiskatę w przypadkach, gdy sąd jest przekonany, że dane mienie zostało uzyskane w ramach działalności przestępczej osoby skazanej.
Artykuł 6 dyrektywy umożliwia konfiskatę w przypadkach, gdy mienie zostało przekazane przez podejrzanego osobie trzeciej lub bezpośrednio nabyte przez osobę trzecią, która była świadoma, że pochodzi ono z przestępstwa.
Na podstawie artykułu 10 kraje UE muszą w odpowiedni sposób zarządzać zabezpieczonym mieniem (np. przez ustanowienie krajowych scentralizowanych urzędów ds. zarządzania mieniem), aby nie straciło wartości ekonomicznej przed skonfiskowaniem.
Wielka Brytania (1) i Dania nie uczestniczą w dyrektywie, ale uczestniczy w niej Irlandia.
Dyrektywa weszła w życie . Kraje UE mają obowiązek wdrożenia jej przepisów do prawa krajowego do .
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z , s. 39–50)
Kolejne zmiany do dyrektywy 2014/42/UE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.
ostatnia aktualizacja
(1) Wielka Brytania występuje z Unii Europejskiej i z dniem staje się państwem trzecim (państwem spoza UE).