Strategia dalszego rozszerzenia UE (2014-2015)

W niniejszym komunikacie Komisji Europejskiej wyjaśniono strategię rozszerzenia Unii Europejskiej na lata 2014-2015, a także podsumowano postęp wszystkich krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących w ich działaniach ukierunkowanych na uzyskanie członkostwa.

AKTY POWIĄZANE

Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Strategia rozszerzenia i najważniejsze wyzwania w latach 2014-2015 (COM(2014) 700 final z 8 października 2014 r.)

STRESZCZENIE

NAJWAŻNIEJSZE KWESTIE

Polityka rozszerzenia UE ma ogromny wpływ na transformację państw ubiegających się o członkostwo. Aby przygotować (potencjalnych) kandydatów do członkostwa, Unia wspiera i monitoruje postępy w reformach. Takie podejście gwarantuje, że kandydaci dołączą do UE dopiero po spełnieniu wszystkich niezbędnych wymagań i warunków (w szczególności kryteriów kopenhaskich).

Kto?

kandydaci: Czarnogóra, Serbia, była jugosłowiańska republika Macedonii, Albania i Turcja,
potencjalni kandydaci: Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo*.

Uwaga: negocjacje akcesyjne z Islandią zostały wstrzymane przez rząd Islandii w maju 2013 r.

Strategia reform związanych z rozszerzeniem UE

Polityka rozszerzenia UE kładzie szczególny nacisk na trzy filary reform związanych z procesem akcesyjnym. Wdrożenie reform w następujących dziedzinach jest kluczem do powodzenia na drodze do UE:

1.
Praworządność - reforma sądownictwa oraz walka z korupcją i przestępczością zorganizowaną,
2.
Zarządzanie gospodarcze - zapewnienie stabilności fiskalnej i reformy strukturalne ukierunkowane na poprawę konkurencyjności i wzrostu,
3.
Reforma administracji publicznej w celu zwiększenia potencjału administracyjnego krajów.

Sprawozdania na temat postępów

Komunikat zawiera zestaw dedykowanych sprawozdań podsumowujących postępy wszystkich (potencjalnie) kandydujących państw, a także wykaz dalszych wymaganych reform:

Czarnogóra: poczyniono kolejne kroki w negocjacjach akcesyjnych. Otwarto dwanaście rozdziałów. Zaczęto wdrażać reformy w zakresie praworządności. Obecnie potrzebne są konkretne rezultaty, które będą miały kluczowe znaczenie w ustalaniu ogólnego tempa prowadzonych negocjacji.
Serbia: rozpoczęcie negocjacji w sprawie przystąpienia stanowi przełomowy moment w stosunkach UE z Serbią. Serbia musi teraz osiągnąć wyznaczone priorytety w zakresie reform w sposób zapewniający trwałe rezultaty, tempo negocjacji będzie bowiem zależało od postępów w kluczowych obszarach, zwłaszcza w zakresie praworządności i normalizacji stosunków z Kosowem. Dialog między tymi dwoma krajami potrzebuje nowego impulsu koniecznego do rozwiązania najważniejszych nierozstrzygniętych kwestii i przejścia do nowego etapu normalizacji stosunków.
Albania: w czerwcu 2014 r. Albania otrzymała status kraju kandydującego w uznaniu dla jej wysiłków na rzecz reform i postępów w spełnianiu wymaganych warunków. Kraj ten musi wykorzystać tempo reform oraz je wzmocnić. Powinien również skoncentrować swoje wysiłki na pokonywaniu wyzwań związanych z integracją z UE w zrównoważony i sprzyjający włączeniu sposób. Zarówno rząd, jak i opozycja muszą dopilnować, by debata polityczna toczyła się przede wszystkim w parlamencie.
Była jugosłowiańska republika Macedonii: proces przystąpienia do UE byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii znajduje się w martwym punkcie. Konieczne jest podjęcie działań w celu odwrócenia ostatnich negatywnych tendencji, szczególnie w odniesieniu do wolności wypowiedzi, wolności mediów oraz niezależności sądownictwa. Istnieje pilna potrzeba rozwiązania kwestii nazwy, w drodze negocjacji i wzajemnego konsensusu. Rząd i opozycja powinny podjąć kroki w celu przywrócenia dialogu politycznego w parlamencie.
Kosowo: parafowanie w lipcu 2014 r. układu o stabilizacji i stowarzyszeniu z Kosowem było kamieniem milowym w stosunkach między tym krajem a UE. Kosowo musi teraz wykazać postępy w zakresie kluczowych reform, szczególnie w zakresie praworządności.
Bośnia i Hercegowina: nadal znajduje się w martwym punkcie procesu integracyjnego. Ważne jest, aby po wyborach kraj ten był zdolny przemawiać jednym głosem, podjąć pilne reformy społeczno-gospodarcze i osiągać postępy w integracji europejskiej.
Turcja: nadal realizowała pewne reformy, do których się zobowiązała, np. w 2013 r. wdrożyła pakiet na rzecz demokratyzacji. Podjęła również pewne działania w kierunku rozwiązania kwestii mniejszości kurdyjskiej. Istnieją jednak podstawy do poważnych obaw o niezawisłość sędziów oraz ochronę podstawowych wolności. Aktywne i wiarygodne negocjacje akcesyjne stanowią najbardziej odpowiednie ramy dla wykorzystania pełnego potencjału stosunków między UE a Turcją. Otwarcie negocjacji w sprawie ważnych rozdziałów dotyczących praworządności i praw podstawowych zapewni plan działania na rzecz reform w tych kluczowych obszarach.

Dalsze informacje dostępne są na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Europejskiej Polityki Sąsiedztwa i Negocjacji w sprawie rozszerzenia

* Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.

Ostatnia aktualizacja: 20.02.2015