1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 180/29


Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2009 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-176/09)

2009/C 180/50

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik i adwokat P. Kinsch)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności wyrażenia „oraz do portu lotniczego o największym ruchu pasażerskim w każdym państwie członkowskim” zawartego w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych (1);

tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności dyrektywy w całości;

obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi Wielkie Księstwo Luksemburga podnosi dwa zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca wskazuje na naruszenie zasady niedyskryminacji polegające na tym, że port lotniczy taki jak Luksemburg-Findel został poddany, w wyniku rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy 2009/12/WE na porty lotnicze „o największym ruchu pasażerskim w każdym państwie członkowskim”, zobowiązaniom administracyjnym i finansowym, którym nie zostały poddane inne porty lotnicze znajdujące się w porównywalnej sytuacji, przy czym brak jest obiektywnego uzasadnienia takiej różnicy w traktowaniu. W tym względzie Wielkie Księstwo Luksemburga zwraca w szczególności uwagę na sytuację portów lotniczych Hahn i Charleroi, obsługujących pasażerów z tego samego obszaru geograficznego co port lotniczy Fidel i odprawiających większą ich liczbę niż ten port lotniczy, a które nie zostały poddane takim samym zobowiązaniom. Istnienie granic między tymi trzema portami lotniczymi nie może zdaniem strony skarżącej w żadnym razie uzasadniać zróżnicowanego ich traktowania.

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca stwierdza ponadto, że sporny przepis nie jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Po pierwsze bowiem, interwencja na poziomie europejskim nie była konieczna do uregulowania sytuacji, która mogła była być skutecznie regulowana na poziomie krajowym tak długo, dopóki próg 5 mln pasażerów nie zostałby przekroczony. Po drugie, stosowanie dyrektywy skutkowałoby wprowadzeniem dodatkowych procedur i kosztów nieuzasadnionych dla portu lotniczego takiego jak Fidel, którego jedyna specyfika polega na tym, że jest portem lotniczym o największym ruchu pasażerskim w danym państwie członkowskim, przy czym czynnik ten pozostaje bez rzeczywistego znaczenia w świetle celów dyrektywy.


(1)  Dz.U. L 70, s. 11.