5.3.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 67/125


DYREKTYWA DELEGOWANA KOMISJI (UE) 2020/365

z dnia 17 grudnia 2019 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu naukowo-technicznego, załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia dotyczącego ołowiu w stopach lutowniczych i wykończeniach końcówek w niektórych ręcznych silnikach spalinowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2011/65/UE nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby sprzęt elektryczny i elektroniczny wprowadzany do obrotu nie zawierał substancji niebezpiecznych wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy. Ograniczenie to nie dotyczy zastosowań objętych wyłączeniem wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2011/65/UE.

(2)

W załączniku I do dyrektywy 2011/65/UE wymieniono kategorie sprzętu elektrycznego i elektronicznego, którego dotyczy ta dyrektywa.

(3)

Ołów jest substancją objętą ograniczeniami wymienioną w załączniku II do dyrektywy 2011/65/UE.

(4)

Dyrektywą delegowaną (UE) 2014/72/UE (2) Komisja przyznała wyłączenie dotyczące używania ołowiu w spoiwach lutowniczych i wykończeniach końcówek elektrycznych i elektronicznych części składowych oraz wykończeniach płytek obwodów drukowanych wykorzystywanych w modułach zapłonowych i innych elektrycznych i elektronicznych systemach kontroli silników spalinowych, które ze względów technicznych muszą być instalowane bezpośrednio na lub w skrzyni korbowej lub cylindrze ręcznych silników spalinowych (klasy SH:1, SH:2, SH:3 w dyrektywie 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3)) („wyłączenie”) poprzez dodanie tych zastosowań do załącznika III do dyrektywy 2011/65/UE. W odniesieniu do kategorii 1–7 i 10 wyłączenie to miało wygasnąć w dniu 31 grudnia 2018 r., zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy.

(5)

Komisja otrzymała wniosek o przedłużenie tego wyłączenia w odniesieniu do kategorii 6 i 11 („wniosek o przedłużenie”) w dniu 30 czerwca 2017 r., czyli w terminie określonym w art. 5 ust. 5 dyrektywy 2011/65/UE. Zgodnie z tym przepisem wyłączenie pozostaje ważne do czasu przyjęcia decyzji w sprawie wniosku o przedłużenie.

(6)

Ocena wniosku o przedłużenie obejmowała konsultacje z zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 5 ust. 7 dyrektywy 2011/65/UE.

(7)

Ołów powszechnie używano jako pierwiastek stopowy w spoiwach lutowniczych, ponieważ ma on niską temperaturę topnienia. Alternatywne materiały zastępujące tę substancję objętą ograniczeniem zostały przetestowane z wynikiem pozytywnym. Potrzebny jest jednak dodatkowy czas na potwierdzenie niezawodności produktów bezołowiowych.

(8)

Obecnie na rynku nie są dostępne alternatywy bezołowiowe, które zapewniłyby wystarczający poziom niezawodności w przypadku zastosowań objętych wyłączeniem.

(9)

Ze względu na brak niezawodnych substytutów zastąpienie lub wyeliminowanie ołowiu jest naukowo i technicznie niewykonalne w praktyce w przypadku niektórych ręcznych silników spalinowych. Należy zatem przedłużyć obowiązywanie wyłączenia. Przedłużenie obowiązywania wyłączenia jest zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) i w związku z tym nie obniża poziomu ochrony środowiska i zdrowia przewidzianego w tym rozporządzeniu.

(10)

Należy przedłużyć wyłączenie w odniesieniu do kategorii 1–7, 10 i 11 do dnia 31 marca 2022 r., zgodnie z art. 4 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2011/65/UE. Biorąc pod uwagę wyniki trwających prac nad znalezieniem niezawodnego zamiennika, jest mało prawdopodobne, aby czas obowiązywania wyłączenia miał negatywny wpływ na innowacyjność.

(11)

W odniesieniu do kategorii 8 i 9 obecne wyłączenie pozostaje ważne w okresach obowiązywania określonych w art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2011/65/UE. W celu zapewnienia jasności prawa daty wygaśnięcia należy określić w załączniku III do tej dyrektywy.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/65/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku III do dyrektywy 2011/65/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 marca 2021 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 2021 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2019 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88.

(2)  Dyrektywa delegowana Komisji 2014/72/UE z dnia 13 marca 2014 r. zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia dla ołowiu w spoiwach lutowniczych i wykończeniach końcówek elektrycznych i elektronicznych części składowych oraz wykończeniach płytek obwodów drukowanych wykorzystywanych w modułach zapłonowych i innych elektrycznych i elektronicznych systemach kontroli silników spalinowych (Dz.U. L 148 z 20.5.2014, s. 78).

(3)  Dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (Dz.U. L 59 z 27.2.1998, s. 1). Dyrektywa 97/68/WE została uchylona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1628 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie wymogów dotyczących wartości granicznych emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz homologacji typu w odniesieniu do silników spalinowych wewnętrznego spalania przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach, zmieniającym rozporządzenia (UE) nr 1024/2012 i (UE) nr 167/2013 oraz zmieniającym i uchylającym dyrektywę 97/68/WE (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 53).

(4)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

W załączniku III do dyrektywy 2011/65/UE pozycja 41 otrzymuje brzmienie:

„41.

Ołów w spoiwach lutowniczych i wykończeniach końcówek elektrycznych i elektronicznych części składowych oraz wykończeniach płytek obwodów drukowanych wykorzystywanych w modułach zapłonowych i innych elektrycznych i elektronicznych systemach kontroli silników spalinowych, które ze względów technicznych muszą być instalowane bezpośrednio na lub w skrzyni korbowej lub cylindrze ręcznych silników spalinowych (klasy SH:1, SH:2, SH:3 w dyrektywie 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady  (*1))

Dotyczy wszystkich kategorii i wygasa:

dnia 31 marca 2022 r. dla kategorii 1–7, 10 i 11,

dnia 21 lipca 2021 r. dla kategorii 8 i 9 innych niż wyroby medyczne do diagnostyki in vitro i przyrządy do nadzoru i kontroli w obiektach przemysłowych,

dnia 21 lipca 2023 r. dla wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro kategorii 8,

dnia 21 lipca 2024 r. dla przyrządów do nadzoru i kontroli w obiektach przemysłowych kategorii 9.


(*1)  Dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (Dz.U. L 59 z 27.2.1998, s. 1).”.