31.12.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 353/1


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1272/2008

z dnia 16 grudnia 2008 r.

w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Niniejsze rozporządzenie powinno zapewniać wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i środowiska, jak również swobodny przepływ substancji chemicznych, mieszanin oraz pewnych szczególnych wyrobów, przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności.

(2)

Skuteczne funkcjonowanie wewnętrznego rynku substancji, mieszanin i tych wyrobów może zostać osiągnięte jedynie w przypadku, gdy stosowane w stosunku do nich wymagania nie będą różniły się w sposób istotny w poszczególnych państwach członkowskich.

(3)

W celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju w procesie zbliżania przepisów dotyczących klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin powinno się zagwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i środowiska.

(4)

Obrót substancjami i mieszaninami nie dotyczy jedynie rynku wewnętrznego, lecz również rynku globalnego. Przedsiębiorstwa powinny zatem odnieść korzyści z globalnej harmonizacji przepisów dotyczących klasyfikacji i oznakowania oraz ze spójności między przepisami dotyczącymi klasyfikacji i oznakowania w zakresie dostawy i stosowania, z jednej strony, a przepisami obowiązującymi w odniesieniu do transportu – z drugiej.

(5)

Aby ułatwić światową wymianę handlową i jednocześnie zapewnić ochronę zdrowia ludzi i środowiska, w ciągu 12 lat w ramach struktury Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) starannie opracowywano zharmonizowane kryteria klasyfikacji i oznakowania; w wyniku tych prac powstał globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów (zwany dalej „GHS”).

(6)

Niniejsze rozporządzenie jest następstwem szeregu deklaracji, w których Wspólnota potwierdziła zamiar wniesienia wkładu w globalną harmonizację kryteriów klasyfikacji i oznakowania, nie tylko na szczeblu ONZ, lecz również przez włączenie uzgodnionych na poziomie międzynarodowym kryteriów GHS do prawa wspólnotowego.

(7)

Wraz ze wzrostem liczby krajów włączających kryteria GHS do swych przepisów prawnych będą rosły korzyści przedsiębiorców. Wspólnota powinna stać na czele tego procesu, aby zachęcać inne kraje do pójścia w jej ślady i dążyć do zapewnienia przewagi konkurencyjnej przemysłu wspólnotowego.

(8)

Konieczna jest zatem na poziomie Wspólnoty harmonizacja przepisów i kryteriów w zakresie klasyfikacji i oznakowania substancji, mieszanin oraz pewnych szczególnych wyrobów, uwzględniająca kryteria klasyfikacji i zasady oznakowania GHS, lecz również wykorzystująca 40 lat doświadczeń zdobytych poprzez wdrażanie istniejącego prawodawstwa wspólnotowego w zakresie chemikaliów i utrzymywanie wysokiego poziomu ochrony osiągniętego dzięki systemowi harmonizacji klasyfikacji i oznakowania, wspólnotowym klasom zagrożeń, które nie są jeszcze częścią GHS, oraz dzięki obecnie obowiązującym przepisom dotyczącym oznakowania i pakowania.

(9)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać pełnego i całkowitego stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących konkurencji.

(10)

Celem niniejszego rozporządzenia powinno być określenie, które właściwości substancji i mieszanin powinny prowadzić do klasyfikacji ich jako stwarzających zagrożenie, aby zagrożenia związane z danymi substancjami i mieszaninami mogły być prawidłowo określone i podane do wiadomości. Takie właściwości powinny obejmować zarówno zagrożenia wynikające z właściwości fizycznych, jak i zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska, w tym również zagrożenia dla warstwy ozonowej.

(11)

Jako zasadę ogólną przyjmuje się, że niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich substancji i mieszanin dostarczanych we Wspólnocie, z wyjątkiem przypadków, w których bardziej szczegółowe przepisy dotyczące klasyfikacji i oznakowania zostały określone w innych wspólnotowych aktach prawnych, takich jak dyrektywa 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych (3), dyrektywa Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotycząca niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt (4), dyrektywa Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji (5), dyrektywa Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (6), dyrektywa Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania (7), dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (8), dyrektywa 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro  (9), decyzja Komisji 1999/217/WE z dnia 23 lutego 1999 r. przyjmująca rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych sporządzony w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady (10), dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (11), dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (12), rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (13) oraz rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 sierpnia 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (14), lub z wyjątkiem przypadków gdy substancje i mieszaniny przewożone są drogą powietrzną, morską, lądową, kolejową lub żeglugą śródlądową.

(12)

Terminy i definicje zastosowane w niniejszym rozporządzeniu powinny być zgodne z terminami i definicjami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (15), z terminami i definicjami określonymi w przepisach dotyczących transportu oraz z definicjami przyjętymi na szczeblu ONZ w ramach GHS, aby zapewnić maksymalną spójność w stosowaniu prawodawstwa dotyczącego chemikaliów we Wspólnocie w kontekście handlu światowego. Z tego samego powodu w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać ujęte klasy zagrożenia określone w GHS.

(13)

Szczególnie właściwe jest włączenie tych klas zagrożeń zdefiniowanych w GHS, które uwzględniają fakt, że zagrożenia wynikające z właściwości fizycznych, które mogą charakteryzować substancje i mieszaniny, do pewnego stopnia zależą od sposobu, w jaki te substancje lub mieszaniny są uwalniane.

(14)

Termin „mieszanina” zdefiniowany w niniejszym rozporządzeniu powinien mieć takie samo znaczenie jak termin „preparat” stosowany uprzednio w prawodawstwie wspólnotowym.

(15)

Niniejsze rozporządzenie powinno zastąpić dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (16) oraz dyrektywę 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (17). Powinien w nim zostać utrzymany obecny ogólny poziom ochrony zdrowia ludzi i środowiska przewidziany w tych dyrektywach. Należy zatem utrzymać w niniejszym rozporządzeniu niektóre klasy zagrożeń objęte tymi dyrektywami, które jeszcze nie zostały uwzględnione w GHS.

(16)

Odpowiedzialność za identyfikację zagrożeń stwarzanych przez substancje i mieszaniny oraz za decyzję w sprawie ich klasyfikacji powinna spoczywać głównie na producentach, importerach oraz dalszych użytkownikach tych substancji lub mieszanin, niezależnie od tego, czy podlegają oni wymaganiom rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. Wypełniając swoje obowiązki w zakresie klasyfikacji, dalsi użytkownicy powinni mieć możliwość posługiwania się klasyfikacją danej substancji lub mieszaniny ustaloną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez jednego z uczestników łańcucha dostaw, pod warunkiem że nie zmieniają składu chemicznego tej substancji lub mieszaniny. Odpowiedzialność w zakresie klasyfikacji substancji, które nie są wprowadzane do obrotu, lecz podlegają obowiązkowi rejestracji lub zgłoszenia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 powinni ponosić głównie producenci, wytwórcy wyrobów oraz importerzy. Powinna jednak istnieć możliwość ustanowienia zharmonizowanej klasyfikacji substancji dla klas zagrożenia najwyższego stopnia oraz innych substancji na podstawie indywidualnej oceny dla każdego przypadku; klasyfikacja taka powinna być stosowana przez wszystkich producentów, importerów oraz dalszych użytkowników takich substancji i mieszanin zawierających takie substancje.

(17)

W przypadku podjęcia decyzji o zharmonizowaniu klasyfikacji substancji w ramach danej klasy zagrożenia lub dalszego zróżnicowania w obrębie klasy zagrożenia poprzez umieszczenie lub zmianę odpowiedniego wpisu w części 3 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia, producent, importer i dalszy użytkownik powinni stosować tę zharmonizowaną klasyfikację, a samodzielnej klasyfikacji dokonywać wyłącznie w przypadku pozostałych niezharmonizowanych klas zagrożenia lub dalszego zróżnicowania w obrębie klasy zagrożenia.

(18)

Aby zagwarantować, że odbiorcy otrzymają informacje o zagrożeniach, dostawcy substancji i mieszanin powinni zapewnić ich zgodne z niniejszym rozporządzeniem oznakowanie i pakowanie w oparciu o ustaloną klasyfikację przed wprowadzeniem ich do obrotu. Wypełniając swoje obowiązki w tym zakresie, dalsi użytkownicy powinni mieć możliwość posługiwania się klasyfikacją danej substancji lub mieszaniny ustaloną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez jednego z uczestników łańcucha dostaw, pod warunkiem że nie zmieniają składu chemicznego tej substancji lub mieszaniny, natomiast dystrybutorzy powinni mieć możliwość posługiwania się klasyfikacją danej substancji lub mieszaniny ustaloną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez jednego z uczestników łańcucha dostaw.

(19)

W przypadku gdy w skład mieszanin wchodzi co najmniej jedna substancja zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, aby zagwarantować dostępność informacji na temat tych substancji należy na etykiecie umieścić dodatkowe informacje, jeżeli jest to wymagane.

(20)

Producent, importer lub dalszy użytkownik dowolnej substancji lub mieszaniny nie powinien być zobowiązany do generowania nowych danych toksykologicznych lub ekotoksykologicznych dla celów klasyfikacji, natomiast powinien określić wszystkie istotne dostępne mu informacje na temat zagrożeń stwarzanych przez daną substancję lub mieszaninę i ocenić ich jakość. Producent, importer lub dalszy użytkownik powinien uwzględnić przy tym również wcześniejsze dane dotyczące ludzi, takie jak badania epidemiologiczne narażonych populacji, dane i badania kliniczne dotyczące skutków działania w odniesieniu do narażenia przypadkowego oraz w miejscu pracy. Informacje te powinny zostać porównane z kryteriami dla różnych klas zagrożenia i dalszych zróżnicowań, tak aby dany producent, importer lub dalszy użytkownik mógł zdecydować, czy daną substancję lub mieszaninę należy zaklasyfikować jako stwarzającą zagrożenie.

(21)

Klasyfikacja każdej substancji lub mieszaniny może być przeprowadzona na podstawie dostępnych informacji, natomiast dostępne informacje, które mają być wykorzystane do celów niniejszego rozporządzenia, powinny zostać wygenerowane zgodnie z metodami badawczymi, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006, przepisami w dziedzinie transportu, międzynarodowymi zasadami lub procedurami zatwierdzania informacji w celu zapewnienia jakości i porównywalności wyników oraz spójności z innymi wymaganiami na poziomie międzynarodowym lub wspólnotowym. Jeżeli producent, importer lub dalszy użytkownik postanowi wygenerować nowe informacje, powinien stosować te same metody badań, przepisy, zasady i procedury.

(22)

Aby ułatwić identyfikację zagrożeń stwarzanych przez mieszaniny, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy powinni opierać tę identyfikację na danych dotyczących samej mieszaniny, o ile są one dostępne, z wyłączeniem mieszanin zawierających substancje rakotwórcze, działające mutagennie na komórki rozrodcze lub działające szkodliwie na rozrodczość lub z wyłączeniem sytuacji, kiedy oceniane są właściwości biodegradacyjne lub bioakumulacyjne w klasie zagrożenia „stwarza zagrożenie dla środowiska wodnego”. W takich przypadkach, ponieważ zagrożenia stwarzane przez mieszaninę nie mogą zostać wystarczająco ocenione wyłącznie na podstawie danych dotyczących samej mieszaniny, jako podstawę do identyfikacji zagrożeń w przypadku danej mieszaniny należy co do zasady wykorzystywać dane dotyczące poszczególnych substancji w tej mieszaninie.

(23)

Jeżeli dostępne są wystarczające informacje dotyczące podobnych przebadanych mieszanin, w tym ich odpowiednich składników, to można określić niebezpieczne właściwości nieprzebadanej mieszaniny, stosując tak zwane „zasady pomostowe”. Zasady te umożliwiają scharakteryzowanie zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę bez poddawania jej badaniom, lecz z wykorzystaniem dostępnych informacji dotyczących podobnych przebadanych mieszanin. W przypadku braku lub nieodpowiednich danych uzyskanych w wyniku badań danej mieszaniny producenci, importerzy i dalsi użytkownicy powinni zatem zastosować zasady pomostowe w celu zapewnienia odpowiedniej porównywalności wyników klasyfikacji takich mieszanin.

(24)

Określone sektory przemysłu mogą stworzyć sieci, które ułatwią wymianę danych i wiedzy fachowej przy ocenie informacji, danych z badań, określaniu ciężaru dowodów oraz zasad pomostowych. Sieci takie mogą wspierać producentów, importerów i dalszych użytkowników w tych sektorach przemysłu, w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia. Sieci te mogą być również wykorzystywane do wymiany informacji i najlepszych praktyk, aby uprościć wypełnianie zobowiązań dotyczących zgłaszania informacji. Dostawcy korzystający z takiego wsparcia powinni zachowywać pełną odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków dotyczących klasyfikacji, oznakowania i pakowania wynikających z niniejszego rozporządzenia.

(25)

Priorytetową rolę ma ochrona zwierząt objęta zakresem stosowania dyrektywy Rady nr 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych (18). W związku z powyższym, jeżeli producent, importer lub dalszy użytkownik postanawia wygenerować informacje do celów niniejszego rozporządzenia, powinien najpierw rozważyć zastosowanie środków innych niż badania na zwierzętach objęte zakresem stosowania dyrektywy 86/609/EWG. Do celów niniejszego rozporządzenia zabrania się badań na naczelnych innych niż ludzie.

(26)

Metody badań, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 440/2008 z dnia 30 maja 2008 r. ustalającym metody badań zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (19), podlegają systematycznym przeglądom i są ulepszane, aby ograniczyć badania na kręgowcach oraz liczbę zwierząt, na których prowadzone są badania. Europejskie Centrum Walidacji Alternatywnych Metod Badań (ECVAM) przy Wspólnym Centrum Badawczym Komisji odgrywa ważną rolę przy ocenie naukowej i walidacji alternatywnych metod badań.

(27)

Kryteria klasyfikacji i oznakowania określone w niniejszym rozporządzeniu powinny w najwyższym stopniu uwzględniać promowanie alternatywnych metod oceny zagrożeń stwarzanych przez substancje i mieszaniny oraz obowiązek generowania informacji na temat swoistych właściwości innymi sposobami niż badania na zwierzętach w rozumieniu dyrektywy 86/609/EWG, o czym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006. Kryteria, które będą stosowane w przyszłości, nie powinny stanowić przeszkody w osiągnięciu tego celu oraz w wypełnianiu odpowiadających mu zobowiązań wynikających z wyżej wymienionego rozporządzenia, w żadnych okolicznościach nie powinny też prowadzić do prowadzenia badań na zwierzętach, jeżeli istnieją alternatywne metody badań odpowiednie do celów klasyfikacji i oznakowania.

(28)

Do celów klasyfikacji dane nie powinny być generowane z wykorzystaniem badań na ludziach. Należy uwzględniać dostępne rzetelne dane epidemiologiczne i dane z praktyki zawodowej dotyczące wpływu stosowania substancji i mieszanin na ludzi (np. dane z zakładów pracy lub z baz danych z informacjami o wypadkach); danym tym można nadać pierwszeństwo przed danymi pochodzącymi z badań przeprowadzanych z udziałem zwierząt, jeżeli wykazują istnienie zagrożeń niestwierdzonych w tych badaniach. Wyniki badań przeprowadzonych na zwierzętach należy porównać z wynikami pochodzącymi z danych dotyczących ludzi i należy wykorzystać ocenę eksperta w celu zapewnienia jak najlepszej ochrony zdrowia ludzi na podstawie zarówno danych dotyczących zwierząt, jak i ludzi.

(29)

Zawsze powinny być wymagane nowe informacje dotyczące zagrożeń wynikających z właściwości fizycznych, z wyjątkiem przypadków, gdy dane te są już dostępne lub gdy w niniejszym rozporządzeniu przewidziane jest odstępstwo.

(30)

Badania przeprowadzane wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia powinny być przeprowadzane na substancji lub mieszaninie w jednej lub większej liczbie postaci lub stanów fizycznych, w których substancja lub mieszanina jest wprowadzana do obrotu i w których może być stosowana zgodnie z racjonalnymi oczekiwaniami. Powinna jednak istnieć możliwość wykorzystywania do celów niniejszego rozporządzenia wyników badań przeprowadzonych w celu spełnienia innych wymagań prawnych, m.in. wymagań określonych przez państwa trzecie, nawet jeżeli badań nie przeprowadzono na substancji lub mieszaninie w jednej lub większej liczbie postaci lub stanów fizycznych, w których jest ona wprowadzana do obrotu oraz w których może być stosowana zgodnie z racjonalnymi oczekiwaniami.

(31)

Jeżeli przeprowadzane są badania, to powinny one, jeżeli jest to wymagane, spełniać wymagania dotyczące ochrony zwierząt laboratoryjnych określone w dyrektywie 86/609/EWG oraz – w przypadku badań ekotoksykologicznych i toksykologicznych – wymagania dobrej praktyki laboratoryjnej określone w dyrektywie 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych (20).

(32)

W załączniku określone powinny zostać kryteria klasyfikacji w różnych klasach zagrożenia oraz obejmujące dalsze zróżnicowania oraz dodatkowe przepisy dotyczące sposobów spełniania kryteriów.

(33)

W związku z tym, że stosowanie kryteriów, dotyczących różnych klas zagrożenia, w odniesieniu do posiadanych informacji nie zawsze jest oczywiste i proste, aby osiągnąć właściwe rezultaty, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy powinni stosować metodę analizy ciężaru dowodów wykorzystującą ocenę eksperta.

(34)

Producent, importer lub dalszy użytkownik powinien przypisać danej substancji specyficzne stężenia graniczne zgodnie z kryteriami, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem że jest w stanie uzasadnić te stężenia graniczne i poinformuje o nich Europejską Agencję Chemikaliów (zwaną dalej „Agencją”). Specyficznych stężeń granicznych nie należy jednak ustalać w odniesieniu do objętych harmonizacją klas zagrożenia lub dalszych zróżnicowań substancji zawartych w załączonych do niniejszego rozporządzenia tabelach klasyfikacji i oznakowania. Agencja powinna udzielać wskazówek dotyczących ustalania specyficznych stężeń granicznych. W przypadku zharmonizowanych klasyfikacji należy w celu zapewnienia spójności, w odpowiednich przypadkach, uwzględnić również specyficzne stężenia graniczne. Do celów klasyfikacji specyficzne stężenia graniczne powinny mieć pierwszeństwo przed jakimikolwiek innymi stężeniami granicznymi.

(35)

W przypadku substancji zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego narażenie ostre kategoria 1 lub narażenie przewlekłe kategoria 1 producent, importer lub dalszy użytkownik powinien przypisać danej substancji odpowiednie współczynniki („współczynniki M”) zgodnie z kryteriami, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu. Agencja powinna udzielać wskazówek dotyczących ustalania współczynników M.

(36)

Ze względu na proporcjonalność i funkcjonalność należy określić podstawowe wartości graniczne zarówno dla zidentyfikowanych zanieczyszczeń, dodatków i poszczególnych składników substancji, jak i dla substancji w mieszaninach, określając, w jakich sytuacjach informacje ich dotyczące należy uwzględniać przy określaniu klasyfikacji substancji i mieszanin pod względem zagrożeń.

(37)

Aby przeprowadzić właściwą klasyfikację mieszanin, przy ich klasyfikowaniu należy uwzględnić dostępne informacje o działaniu synergistycznym i antagonistycznym.

(38)

Aby zagwarantować, że klasyfikacja oparta jest na aktualnych informacjach, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy powinni ponownie przeanalizować klasyfikację substancji lub mieszanin, które wprowadzają do obrotu, jeżeli uzyskają odpowiednie i wiarygodne nowe informacje naukowe lub techniczne, które mogą mieć wpływ na te klasyfikacje lub jeśli zmienią skład swoich mieszanin, chyba że istnieją wystarczające dowody na to, że nie zmieniłoby to klasyfikacji. Dostawcy powinni odpowiednio aktualizować etykiety.

(39)

Substancje i mieszaniny zaklasyfikowane jako stwarzające zagrożenie powinny być oznakowane i pakowane zgodnie z ich klasyfikacją, aby zapewnić odpowiednią ochronę i dostarczać odbiorcom niezbędnych informacji w celu zwrócenia ich uwagę na zagrożenia stwarzane przez substancję lub mieszaninę.

(40)

W niniejszym rozporządzeniu przewidziano dwa elementy, które mają być stosowane do informowania o zagrożeniach stwarzanych przez substancje i mieszaniny: są to etykiety i karty charakterystyki przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006. Spośród tych dwóch elementów etykieta jest jedynym sposobem informowania konsumentów, ale może również służyć do zwrócenia uwagi pracowników na bardziej wyczerpujące informacje na temat substancji lub mieszanin zawarte w kartach charakterystyki. Ze względu na to, że przepisy odnoszące się do kart charakterystyki są zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006, w którym karty charakterystyki są głównym narzędziem informacji w ramach łańcucha dostaw substancji, nie jest właściwe powtarzanie tych samych przepisów w niniejszym rozporządzeniu.

(41)

Aby zagwarantować, że konsumenci otrzymują właściwe i wyczerpującą informacje na temat zagrożeń i bezpiecznego stosowania chemikaliów i mieszanin, należy propagować wykorzystanie i upowszechnianie stron internetowych i bezpłatnych linii telefonicznych, zwłaszcza w zakresie dostarczania informacji na temat szczególnych rodzajów opakowań.

(42)

Pracownicy i konsumenci na całym świecie skorzystaliby na wprowadzeniu zharmonizowanego na poziomie globalnym oznakowania mającego na celu informowanie o zagrożeniach. Dlatego elementy, które mają być umieszczone na etykietach, powinny być wyszczególnione w sposób zgodny z piktogramami, hasłami ostrzegawczymi, zwrotami określającymi rodzaj zagrożenia oraz zwrotami określającymi środki ostrożności, które składają się na podstawowe informacje GHS. Inne informacje podane na etykietach powinny być ograniczone do minimum i nie powinny poddawać w wątpliwość głównych elementów.

(43)

Bardzo istotne jest, aby substancje i mieszaniny wprowadzane do obrotu były dobrze zidentyfikowane. Agencja powinna jednak pozwalać przedsiębiorstwom – na ich wniosek i jeżeli jest to konieczne – na opis składu chemicznego niektórych substancji w sposób, który nie będzie stanowił zagrożenia dla poufnego charakteru prowadzonej przez nie działalności. Jeżeli Agencja odrzuci taki wniosek, powinno być możliwe wniesienie odwołania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Odwołanie powinno mieć skutek zawieszający, tak aby poufne informacje, których dotyczył wniosek, nie pojawiły się na etykiecie do czasu rozpatrzenia odwołania.

(44)

Międzynarodowa Unia Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC) od wielu lat jest światowym autorytetem w dziedzinie nomenklatury i terminologii chemicznej. Identyfikacja substancji przy pomocy nazwy IUPAC jest szeroko rozpowszechnioną na świecie praktyką i stanowi standardową podstawę określania składu chemicznego substancji w kontekście międzynarodowym i wielojęzycznym. Do celów niniejszego rozporządzenia właściwe jest zatem stosowanie tych nazw.

(45)

Serwis naukowo-informacyjny Chemical Abstracts Service (CAS) prowadzi system, za pomocą którego substancje są umieszczane w rejestrze CAS i nadawany jest im niepowtarzalny numer rejestru CAS. Numery CAS wykorzystywane są na całym świecie w bazach danych i dokumentach dotyczących przestrzegania przepisów do identyfikowania substancji bez potrzeby posługiwania się istniejącym różnorodnym nazewnictwem chemicznym. Do celów niniejszego rozporządzenia właściwe jest zatem stosowanie numerów CAS.

(46)

Aby ograniczyć informacje podawane na etykiecie do najważniejszych, należy stosować zasady pierwszeństwa określające najbardziej właściwe elementy etykiety w przypadkach, w których substancje lub mieszaniny stwarzają jednocześnie różne zagrożenia.

(47)

Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (21) oraz dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (22) powinny w dalszym ciągu być w pełni stosowanie do wszystkich produktów objętych ich zakresem stosowania.

(48)

Na etykietach ani opakowaniach żadnej substancji ani mieszaniny nie mogą być zamieszczone zwroty takie jak „nietoksyczny”, „nieszkodliwy”, „niezanieczyszczający”, „ekologiczny” ani jakiekolwiek inne zwroty wskazujące, że dana substancja lub mieszanina nie stwarzają zagrożenia, ani jakiekolwiek zwroty niezgodne z klasyfikacją.

(49)

Co do zasady substancje i mieszaniny, zwłaszcza te dostarczane ogółowi społeczeństwa, powinny być dostarczane w opakowaniach wraz z etykietami zawierającymi niezbędne informacje. Dostarczanie właściwych informacji między profesjonalistami, w tym również dotyczących niepakowanych substancji i mieszanin, jest zapewnione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. Jednakże w wyjątkowych okolicznościach substancje i mieszaniny mogą być dostarczane ogółowi społeczeństwa również w postaci nieopakowanej. W odpowiednich przypadkach informacje podawane zwykle na etykietach należy udostępnić ogółowi społeczeństwa w inny sposób, np. na fakturze lub rachunku.

(50)

Niezbędne są zasady dotyczące umieszczania etykiet i umiejscawiania na nich informacji by zagwarantować, że będą one łatwo zrozumiane.

(51)

W niniejszym rozporządzeniu powinny zostać określone ogólne normy w zakresie pakowania, aby zapewnić bezpieczne dostawy substancji i mieszanin stwarzających zagrożenie.

(52)

Zasoby organów powinny być skupione głównie na substancjach budzących największe obawy co do ich wpływu na zdrowie i środowisko. Należy zatem przyjąć przepisy umożliwiające właściwym organom oraz producentom, importerom i dalszym użytkownikom składanie do Agencji wniosków o zharmonizowaną klasyfikację i oznakowanie substancji zaklasyfikowanych ze względu na działanie rakotwórcze, działanie mutagenne na komórki rozrodcze, działanie szkodliwe na rozrodczość kategorii 1A, 1B lub 2, działanie uczulające na drogi oddechowe lub w odniesieniu do innych skutków na podstawie analizy indywidualnych przypadków. Właściwe organy państw członkowskich powinny mieć również możliwość proponowania zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania dla substancji czynnych stosowanych w środkach ochrony roślin i produktach biobójczych. Agencja powinna wydać opinię na temat przedmiotowego wniosku, a zainteresowane strony powinny mieć możliwość przedstawienia uwag. Komisja powinna przedłożyć projekt decyzji w sprawie ostatecznej klasyfikacji i elementów etykiety.

(53)

W celu pełnego uwzględnienia prac i doświadczeń zgromadzonych w związku z działaniami w ramach dyrektywy 67/548/EWG, w tym klasyfikacji i oznakowania szczególnych substancji wymienionych w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG, wszystkie istniejące zharmonizowane klasyfikacje powinny zostać przekształcone w nowe zharmonizowane klasyfikacje wykorzystujące nowe kryteria. Ponadto, ponieważ rozpoczęcie stosowania niniejszego rozporządzenia jest odroczone, a zharmonizowane klasyfikacje zgodne z kryteriami dyrektywy 67/548/EWG mają istotne znaczenie dla klasyfikacji substancji i mieszanin w okresie przejściowym, wszystkie istniejące zharmonizowane klasyfikacje powinny również zostać umieszczone w załączniku do niniejszego rozporządzenia w niezmienionej postaci. Objęcie wszystkich przyszłych harmonizacji klasyfikacji niniejszym rozporządzeniem powinno doprowadzić do wyeliminowania niespójności w zharmonizowanych klasyfikacjach tej samej substancji według istniejących i nowych kryteriów.

(54)

Aby wewnętrzny rynek substancji i mieszanin mógł sprawnie funkcjonować przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska, należy ustanowić przepisy dotyczące wykazu klasyfikacji i oznakowania. Agencja powinna być powiadamiana o zaklasyfikowaniu i oznakowaniu wszelkich wprowadzonych do obrotu substancji zarejestrowanych lub stwarzających zagrożenie, aby mogła je zawrzeć w wykazie.

(55)

Agencja powinna przeanalizować możliwość dalszego uproszczenia procedury zgłoszenia, uwzględniając w szczególności potrzeby MŚP.

(56)

Różni producenci i importerzy tej samej substancji powinni dołożyć wszelkich starań w celu uzgodnienia jednolitej klasyfikacji tej substancji, z wyjątkiem klas zagrożenia oraz dalszych zróżnicowań dotyczących tej substancji podlegających zharmonizowanej klasyfikacji.

(57)

W celu zapewnienia zharmonizowanego poziomu ochrony ogółu społeczeństwa, w szczególności osób, które mają styczność z określonymi substancjami, oraz prawidłowego funkcjonowania innych przepisów wspólnotowych opierających się na klasyfikacji i oznakowaniu, powinien istnieć wykaz, w którym ewidencjonowana jest klasyfikacja zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, uzgodniona – w miarę możliwości – przez producentów i importerów tej samej substancji, a także decyzje przyjęte na poziomie wspólnotowym w celu zharmonizowania klasyfikacji i oznakowania niektórych substancji.

(58)

Poziom dostępności i ochrony informacji zawartych w wykazie klasyfikacji i oznakowania powinien być taki sam, jak przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006, w szczególności w odniesieniu do informacji, które w przypadku ujawnienia mogą zagrozić interesom gospodarczym zainteresowanych stron.

(59)

Państwa członkowskie powinny wyznaczyć właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za wnioski dotyczące zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanego oznakowania oraz organy odpowiedzialne za egzekwowanie obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie powinny wprowadzić skuteczne środki monitorowania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.

(60)

Ważne jest, aby dostawcy i inne strony zainteresowane, zwłaszcza MŚP, uzyskiwały porady dotyczące ich odpowiedzialności i zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia. Krajowe centra informacyjne, które zostały ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, mogą pełnić funkcję krajowych centrów informacyjnych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.

(61)

Aby system ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu działał skutecznie, ważna jest dobra współpraca i koordynacja między państwami członkowskimi, Agencją oraz Komisją.

(62)

Aby stworzyć punkty kontaktowe zajmujące się informacjami na temat stwarzających zagrożenie substancji i mieszanin, państwa członkowskie – oprócz organów właściwych w sprawach stosowania i organów odpowiedzialnych za egzekwowanie niniejszego rozporządzenia – powinny wyznaczyć organy odpowiedzialne za otrzymywanie informacji dotyczących zdrowia oraz składu chemicznego, składników i charakteru substancji, w tym również dotyczących substancji, dla których na mocy niniejszego rozporządzenia dopuszcza się stosowanie alternatywnej nazwy rodzajowej.

(63)

Organy odpowiedzialne – na wniosek danego państwa członkowskiego – mogą przeprowadzić analizę statystyczną mającą na celu określenie obszarów, w których może istnieć potrzeba wprowadzenia ulepszonych środków kontroli ryzyka.

(64)

Regularne sprawozdania państw członkowskich i Agencji dotyczące funkcjonowania niniejszego rozporządzenia powinny być niezbędnym środkiem monitorowania wdrażania przepisów dotyczących chemikaliów oraz tendencji w tej dziedzinie. Wnioski wyciągnięte na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniach powinny stanowić przydatny i praktyczny instrument przy przeglądzie rozporządzenia oraz, w razie konieczności, formułowaniu wniosków dotyczących zmian.

(65)

Forum wymiany informacji w zakresie egzekwowania przepisów, ustanowione w ramach Agencji rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, powinno również zajmować się wymianą informacji dotyczących egzekwowania przepisów niniejszego rozporządzenia.

(66)

Aby zapewnić przejrzystość, bezstronność i jednakowy poziom działań wykonawczych państw członkowskich, konieczne jest, aby państwa członkowskie ustanowiły właściwe ramy w celu nałożenia skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za nieprzestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia, ponieważ ich nieprzestrzeganie może powodować szkody dla zdrowia ludzi i środowiska.

(67)

Należy ustanowić przepisy wymagające, aby reklamy substancji spełniających kryteria klasyfikacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zawierały informacje o powiązanych z tymi substancjami zagrożeniach, w celu ochrony odbiorców tych substancji, w tym konsumentów. Z tego samego powodu w reklamach mieszanin zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie, które mogą być nabywane przez ogół społeczeństwa bez uprzedniego zapoznania się z etykietą, należy wymieniać rodzaj lub rodzaje zagrożenia określone na etykiecie.

(68)

Należy przewidzieć klauzulę ochronną dotyczącą sytuacji, w których substancja lub mieszanina stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub dla środowiska, nawet jeżeli zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia nie jest ona zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji może wystąpić konieczność działania na szczeblu ONZ, ze względu na globalny charakter handlu substancjami i mieszaninami.

(69)

Wiele ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwa wynika z klasyfikacji, jednak niniejsze rozporządzenie nie powinno zmieniać zakresu stosowania ani wpływu tego rozporządzenia, z wyjątkiem jego przepisów dotyczących kart charakterystyki. W tym celu rozporządzenie to powinno zostać odpowiednio zmienione.

(70)

Rozpoczęcie stosowania niniejszego rozporządzenia powinno zostać rozłożone w czasie, aby umożliwić wszystkim podmiotom, których to rozporządzenie dotyczy – organom, przedsiębiorstwom oraz zainteresowanym stronom – skupienie wysiłków na przygotowaniu się w odpowiednich terminach do nowych obowiązków. Dlatego też oraz ze względu na fakt, że klasyfikacja mieszanin zależy od klasyfikacji substancji, stosowanie przepisów dotyczących klasyfikacji mieszanin powinno się rozpocząć dopiero po ponownej klasyfikacji wszystkich substancji. Podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość dobrowolnego wcześniejszego stosowania kryteriów klasyfikacji zawartych w niniejszym rozporządzeniu, ale w takim przypadku – w celu uniknięcia pomyłek – oznakowanie i pakowanie powinno być zgodne z niniejszym rozporządzeniem, a nie z przepisami dyrektyw 67/548/EWG lub 1999/45/WE.

(71)

Aby uniknąć nadmiernego obciążania przedsiębiorstw, substancje i mieszaniny, które znajdują się już w łańcuchu dostaw w chwili, gdy przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące oznakowania zaczną mieć do nich zastosowanie, mogą w dalszym ciągu znajdować się w obrocie przez pewien czas bez konieczności ponownego oznakowania.

(72)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, czyli zharmonizowanie klasyfikacji, oznakowania i pakowania, wprowadzenie obowiązku klasyfikowania i ustanowienie zharmonizowanego wykazu substancji zaklasyfikowanych na poziomie Wspólnoty oraz wykazu klasyfikacji i oznakowania, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z określoną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.

(73)

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z prawami podstawowymi oraz zasadami, które są potwierdzone w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (23).

(74)

Niniejsze rozporządzenie powinno przyczynić się do realizacji strategicznego podejścia do międzynarodowego zarządzania chemikaliami (SAICM), przyjętego w dniu 6 lutego 2006 r. w Dubaju.

(75)

W zależności od rozwoju sytuacji na szczeblu ONZ, na późniejszym etapie do niniejszego rozporządzenia należy włączyć klasyfikowanie i oznakowanie substancji trwałych, wykazujących zdolność do bioakumulacji i toksycznych (PBT) oraz substancji bardzo trwałych, wykazujących bardzo dużą zdolność do bioakumulacji (vPvB).

(76)

Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (24).

(77)

W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do dostosowywania niniejszego rozporządzenia do postępu technicznego i naukowego, w tym do włączania do niego zmian w GHS wprowadzonych na szczeblu ONZ, zwłaszcza wszelkich takich zmian dokonanych przez ONZ, które dotyczą wykorzystywania informacji o podobnych mieszaninach. Dostosowania do postępu technicznego i naukowego powinny być dokonywane z uwzględnieniem półrocznego rytmu pracy na szczeblu ONZ. Ponadto Komisja powinna zostać upoważniona do podejmowania decyzji w sprawie zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania określonych substancji. Ze względu na to, że środki te mają zakres ogólny i mają na celu zmiany innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, muszą być przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji nr 1999/468/WE.

(78)

Jeżeli w sytuacjach wymagających niezwykle pilnego rozpatrzenia nie mogą być zachowane terminy mające zwykle zastosowanie w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, Komisja, w celu przyjęcia dostosowań do postępu technicznego, powinna mieć możliwość zastosowania trybu pilnego przewidzianego w art. 5a ust. 6 decyzji 1999/468/WE.

(79)

Do celów niniejszego rozporządzenia Komisję powinien również wspierać komitet ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, aby zapewnić spójne podejście do aktualizacji przepisów w zakresie chemikaliów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Cel i zakres stosowania

1.   Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska, a także swobodnego przepływu substancji, mieszanin i wyrobów, o których mowa w art. 4 ust. 8 niniejszego rozporządzenia za pomocą:

a)

zharmonizowania kryteriów klasyfikacji substancji i mieszanin oraz przepisów dotyczących oznakowania i pakowania substancji i mieszanin stwarzających zagrożenie;

b)

nałożenia na:

(i)

producentów, importerów i dalszych użytkowników – obowiązku klasyfikowania substancji i mieszanin wprowadzanych do obrotu;

(ii)

dostawców – obowiązku oznakowania i pakowania substancji i mieszanin wprowadzanych do obrotu;

(iii)

producentów, producentów wyrobów i importerów – obowiązku klasyfikowania substancji, które nie są wprowadzane do obrotu, lecz podlegają obowiązkowi rejestracji lub zgłoszenia na mocy rozporządzenia 1907/2006;

c)

nałożenia na producentów i importerów substancji obowiązku zgłaszania Agencji takich klasyfikacji i elementów etykiety, jeżeli nie zostały one przedstawione Agencji w ramach rejestracji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

d)

ustanowienia w części 3 załącznika VI wykazu substancji wraz ze zharmonizowaną na szczeblu Wspólnoty klasyfikacją i elementami oznakowania;

e)

ustanowienia wykazu klasyfikacji i oznakowania substancji, który składa się ze wszystkich zgłoszeń, przekazanych informacji, zharmonizowanych klasyfikacji i elementów oznakowania, o których mowa w lit. c) i d).

2.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

a)

substancji i mieszanin radioaktywnych objętych dyrektywą Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającą podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (25);

b)

substancji i mieszanin, które podlegają nadzorowi celnemu, pod warunkiem że nie są one poddawane obróbce ani przetwarzane, i które są tymczasowo magazynowane, lub znajdują się w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym i mają zostać reeksportowane lub są w trakcie przewozu tranzytem;

c)

półproduktów niewyodrębnianych;

d)

substancji i mieszanin na potrzeby badań naukowych i rozwojowych, które nie są wprowadzane do obrotu, pod warunkiem że są stosowane w kontrolowanych warunkach zgodnie ze wspólnotowymi przepisami dotyczącymi warunków pracy i środowiska.

3.   Odpady w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (26) nie są substancją, mieszaniną lub wyrobem w rozumieniu art. 2 niniejszego rozporządzenia.

4.   Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie zwolnień z przepisów niniejszego rozporządzenia w szczególnych przypadkach w odniesieniu do niektórych substancji lub mieszanin, jeżeli jest to konieczne ze względu na obronność.

5.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do substancji lub mieszanin w następujących postaciach, w stanie gotowym i przeznaczonych dla użytkownika końcowego:

a)

produktów leczniczych zdefiniowanych w dyrektywie 2001/83/WE;

b)

weterynaryjnych produktów leczniczych zdefiniowanych w dyrektywie 2001/82/WE;

c)

produktów kosmetycznych zdefiniowanych w dyrektywie 76/768/EWG;

d)

wyrobów medycznych zdefiniowanych w dyrektywach 90/385/EWG i 93/42/EWG, które są inwazyjne lub używane w bezpośrednim kontakcie fizycznym z ciałem ludzkim, oraz zdefiniowanych w dyrektywie 98/79/WE;

e)

żywności lub pasz zdefiniowanych w rozporządzeniu (WE) 178/2002, w tym stosowanych:

(i)

jako dodatki do żywności stosowane w środkach spożywczych objętych zakresem stosowania dyrektywy 89/107/EWG;

(ii)

jako środek aromatyzujący w środkach spożywczych w zakresie objętym dyrektywą 88/388/EWG oraz decyzją 1999/217/WE;

(iii)

jako dodatek paszowy w zakresie objętym rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003;

(iv)

w żywieniu zwierząt w zakresie objętym dyrektywą 82/471/EWG.

6.   Z wyjątkiem sytuacji, w których ma zastosowanie art. 33, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do transportu towarów niebezpiecznych drogą powietrzną, morską, lądową, kolejową lub żeglugą śródlądową.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)

„klasa zagrożenia” oznacza charakter zagrożenia wynikające z właściwości fizycznych, zagrożenia dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska;

2)

„kategoria zagrożenia” oznacza podział kryteriów w każdej klasie zagrożeń określających stopień zagrożenia;

3)

„piktogram określający rodzaj zagrożenia” oznacza układ graficzny zawierający znak i inne elementy graficzne, takie jak: obwódka, wzór lub kolor tła, których zadaniem jest przekazanie konkretnych informacji o danym zagrożeniu;

4)

„hasło ostrzegawcze” oznacza wyraz wskazujący na odpowiedni stopień zagrożenia, w celu ostrzeżenia czytającego o potencjalnym zagrożeniu; wyróżnia się następujące dwa poziomy:

a)

„niebezpieczeństwo” oznacza hasło ostrzegawcze wskazujące na bardziej poważne kategorie zagrożeń;

b)

„uwaga” oznacza hasło ostrzegawcze wskazujące na kategorie zagrożeń niższego stopnia;

5)

„zwrot określający zagrożenie” oznacza zwrot przypisany klasie i kategorii zagrożenia opisujący rodzaj zagrożeń wywoływanych przez substancję lub mieszaninę stwarzającą zagrożenie, w tym, w odpowiednich przypadkach, stopień zagrożenia;

6)

„zwrot określający środki ostrożności” oznacza zwrot opisujący zalecane środki służące zmniejszeniu lub zapobieganiu szkodliwym skutkom, które wynikają z narażenia na substancję lub mieszaninę stwarzającą zagrożenie podczas jej stosowania lub unieszkodliwiania;

7)

„substancja” oznacza pierwiastek chemiczny i jego związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane za pomocą procesu produkcyjnego, z wszystkimi dodatkami wymaganymi do zachowania ich trwałości oraz wszystkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego procesu, wyłączając rozpuszczalniki, które można oddzielić bez wpływu na stabilność i skład substancji;

8)

„mieszanina” oznacza mieszaninę lub roztwór składające się z dwóch lub większej liczby substancji;

9)

„wyrób” oznacza przedmiot, który podczas produkcji otrzymuje określony kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny, co decyduje o jego funkcji w stopniu większym niż jego skład chemiczny;

10)

„wytwórca wyrobu” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą lub składającą wyrób we Wspólnocie;

11)

„polimer” oznacza substancję składającą się z cząsteczek stanowiących sekwencję jednego lub kilku rodzajów jednostek monomeru. Cząsteczki takie muszą charakteryzować się statystycznym rozkładem masy cząsteczkowej w pewnym zakresie, a różnice w masie cząsteczkowej powinny wynikać przede wszystkim z różnic w liczbie jednostek monomeru w cząsteczce. Polimer zawiera:

a)

cząsteczki stanowiące prostą większość wagową, które zawierają co najmniej trzy jednostki monomeru związane kowalencyjnie z co najmniej jeszcze jedną jednostką monomeru lub z innym reagentem;

b)

cząsteczki niestanowiące prostej większości wagowej wśród cząsteczek o tej samej masie cząsteczkowej.

W kontekście tej definicji „jednostka monomeru” oznacza przereagowaną formę monomeru w polimerze;

12)

„monomer” oznacza substancję, która jest w stanie tworzyć wiązania kowalencyjne z serią innych podobnych lub niewykazujących podobieństwa cząsteczek w reakcji tworzenia polimerów, w odpowiednich warunkach wykorzystywanych w danym procesie;

13)

„rejestrujący” oznacza producenta lub importera substancji bądź wytwórcę lub importera wyrobu przedkładającego w trybie rozporządzenia WE nr 1907/2006 wniosek o rejestrację substancji;

14)

„produkcja” oznacza wytwarzanie lub ekstrakcję substancji w stanie, w jakim występują w przyrodzie;

15)

„producent” oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty wytwarzającą substancję na terytorium Wspólnoty;

16)

„import” oznacza fizyczne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty;

17)

„importer” oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty i odpowiedzialną za import;

18)

„wprowadzenie do obrotu” oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest uznawany za wprowadzenie do obrotu;

19)

„dalszy użytkownik” oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty i niebędącą producentem ani importerem, która używa substancji w jej postaci własnej lub jako składnik mieszaniny podczas prowadzonej przez siebie działalności przemysłowej lub innej działalności zawodowej. Dystrybutor ani konsument nie są uważani za dalszych użytkowników. Reimporter podlegający wyłączeniu zgodnie z przepisem art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 uważany jest za dalszego użytkownika;

20)

„dystrybutor” oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty, w tym osobę prowadzącą handel detaliczny, która wyłącznie magazynuje oraz wprowadza do obrotu substancję w jej postaci własnej lub jako składnik mieszaniny, udostępniając ją osobom trzecim;

21)

„półprodukt” oznacza substancję, która jest produkowana, zużywana lub stosowana do przetwarzania chemicznego (zwanego dalej „syntezą”) w celu przekształcenia jej w inną substancję;

22)

„półprodukt niewyodrębniany” oznacza półprodukt, który podczas syntezy nie jest celowo usuwany (z wyjątkiem procesu pobierania próbek) z urządzenia, w którym przeprowadzana jest synteza. Urządzenie takie oznacza pojemnik do przeprowadzania reakcji, wyposażenie pomocnicze i urządzenia, przez które przemieszczają się substancje podczas stałego procesu ciągłego lub okresowego, a także rurociągi do transportowania z jednego pojemnika do drugiego w celu przeprowadzenia następnego etapu reakcji; urządzenie takie nie oznacza zbiorników i innych pojemników, w których substancje są magazynowane po wyprodukowaniu;

23)

„Agencja” oznacza Europejską Agencję Chemikaliów powołaną rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006;

24)

„właściwy organ” oznacza organ lub organy lub podmioty powołane przez państwa członkowskie w celu realizowania obowiązków wynikających zniniejszego rozporządzenia;

25)

„stosowanie” oznacza każdy rodzaj przetwarzania, przygotowywania mieszanin, zużywania, magazynowania, przechowywania, obróbki, umieszczania w pojemnikach, przenoszenia z jednego pojemnika do innego, mieszania, produkcji wyrobu lub jakiekolwiek inne wykorzystanie;

26)

„dostawca” oznacza każdego producenta, importera, dalszego użytkownika lub dystrybutora wprowadzającego do obrotu substancję w jej postaci własnej lub jako składnik mieszaniny, lub też mieszaninę;

27)

„stop” oznacza jednolity w skali makroskopowej materiał metaliczny składający się z dwóch lub większej liczby pierwiastków połączonych w taki sposób, że nie można ich łatwo rozdzielić w sposób mechaniczny; do celów niniejszego rozporządzenia stopy są uznawane za mieszaniny;

28)

„UN RTDG” oznacza zalecenia Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie transportu towarów niebezpiecznych;

29)

„zgłaszający” oznacza producenta lub importera lub grupę producentów lub importerów dokonujących zgłoszenia do Agencji;

30)

„badania naukowe i rozwojowe” oznaczają przeprowadzane w warunkach kontrolowanych eksperymenty naukowe, analizy lub badania chemiczne;

31)

„wartość graniczna” oznacza wartość progową dowolnego zaklasyfikowanego zanieczyszczenia, dodatku lub pojedynczego składnika substancji lub mieszaniny, powyżej której są one brane pod uwagę w celu określenia, czy dana, odpowiednio, substancja lub mieszanina, jest klasyfikowana;

32)

„stężenie graniczne” oznacza wartość progową dowolnego zaklasyfikowanego zanieczyszczenia, dodatku lub pojedynczego składnika substancji lub mieszaniny, która może skutkować klasyfikacją tej substancji lub mieszaniny;

33)

„zróżnicowanie” oznacza rozróżnienie w ramach klas zagrożenia zależne od drogi narażenia lub charakteru skutków;

34)

„współczynnik M” oznacza współczynnik stosowany w odniesieniu do stężeń substancji zaklasyfikowanej jako stwarzająca zagrożenie dla środowiska wodnego narażenie przewlekłe kategoria 1 lub narażenie ostre kategoria 1, wykorzystywany do klasyfikacji mieszaniny, w której występuje dana substancja, metodą obliczeniową;

35)

„pakunek” oznacza kompletny wynik operacji pakowania, składający się z opakowania i jego zawartości;

36)

„opakowanie” oznacza co najmniej jeden pojemnik i inne składniki lub materiały niezbędne, aby pojemniki pełniły swoją funkcję ograniczającą i inne funkcje bezpieczeństwa;

37)

„opakowanie pośrednie” oznacza opakowanie umieszczone między opakowaniem wewnętrznym lub wyrobami a opakowaniem zewnętrznym.

Artykuł 3

Substancje i mieszaniny stwarzające zagrożenie oraz specyfikacja klas zagrożenia

Substancja lub mieszanina spełniająca kryteria dotyczące zagrożeń wynikających z właściwości fizycznych, zagrożeń dla zdrowia lub środowiska określone w częściach 2–5 załącznika I jest substancją stwarzającą zagrożenie i powinna zostać zaklasyfikowana według odpowiednich klas zagrożenia przewidzianych w tym załączniku.

W przypadku gdy w załączniku I klasy zagrożenia są zróżnicowane na podstawie drogi narażenia lub charakteru skutków, dana substancja lub mieszanina jest klasyfikowana zgodnie z tym zróżnicowaniem.

Artykuł 4

Ogólne obowiązki dotyczące klasyfikowania, oznakowania i pakowania

1.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy dokonują klasyfikacji substancji lub mieszanin zgodnie z tytułem II przed wprowadzeniem ich do obrotu.

2.   Bez uszczerbku dla wymagań zawartych w ust. 1 producenci, wytwórcy wyrobów i importerzy klasyfikują te substancje, które nie zostały jeszcze wprowadzone do obrotu zgodnie z tytułem II, w przypadku gdy:

a)

art. 6, art. 7 ust. 1 lub 5, art. 17 lub 18 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 przewidują obowiązek rejestracji substancji;

b)

art. 7 ust. 2 lub art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 przewiduje obowiązek zgłaszania.

3.   W przypadku gdy substancja podlega zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowaniu zgodnie z tytułem V, w związku z wpisem w części 3 załącznika VI, dostawca klasyfikuje tę substancję zgodnie z tym wpisem, natomiast nie należy dokonywać klasyfikacji tej substancji zgodnie z tytułem II według klas zagrożenia z uwzględnienie dalszych zróżnicowań objętych tym wpisem.

Jeżeli jednak substancja należy również co najmniej do jednej klasy zagrożenia z uwzględnieniem dalszego zróżnicowania nieobjętych wpisem w części 3 załącznika VI, wówczas dla tych klas zagrożenia z dalszymi zróżnicowaniami należy dokonać klasyfikacji zgodnie z tytułem II.

4.   W przypadku gdy substancja lub mieszanina jest zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie dostawcy zapewniają, by przed wprowadzeniem jej do obrotu była ona oznakowana i opakowana zgodnie z tytułami III i IV.

5.   Wypełniając swoje obowiązki wynikające z ust. 4, dystrybutorzy mogą posłużyć się klasyfikacją danej substancji lub mieszaniny ustaloną zgodnie z tytułem II przez jednego z uczestników łańcucha dostaw.

6.   Wypełniając swoje obowiązki wynikające z ust. 1 i 4, dalsi użytkownicy mogą posłużyć się klasyfikacją dla danej substancji lub mieszaniny ustaloną zgodnie z tytułem II przez jednego z uczestników łańcucha dostaw, pod warunkiem że nie zmieniają składu chemicznego tej substancji lub mieszaniny.

7.   Mieszanina, o której mowa w części 2 załącznika II, zawierająca jakąkolwiek substancję zaklasyfikowaną jako stwarzającą zagrożenie, nie jest wprowadzana do obrotu, chyba że jest oznakowana zgodnie z tytułem III.

8.   Do celów niniejszego rozporządzenia wyroby, o których mowa w załączniku I sekcja 2.1, są przed wprowadzeniem do obrotu klasyfikowane, oznakowane i pakowane zgodnie z przepisami dotyczącymi substancji i mieszanin.

9.   Dostawcy w łańcuchu dostaw współpracują, aby spełnić wymagania klasyfikacji, oznakowania i pakowania zawarte w niniejszym rozporządzeniu.

10.   Substancje i mieszaniny nie są wprowadzane do obrotu, chyba że spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia.

TYTUŁ II

KLASYFIKACJA ZE WZGLĘDU NA ZAGROŻENIA

ROZDZIAŁ I

Identyfikacja i analiza informacji

Artykuł 5

Identyfikacja i analiza dostępnych informacji na temat substancji

1.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy substancji ustalają, jakie informacje są dostępne w celu stwierdzenia, czy substancja stwarza zagrożenie wynikające z właściwości fizycznych, zagrożenia dla zdrowia ludzi lub środowiska, jak przewiduje załącznik I, a w szczególności:

a)

dane wygenerowane zgodnie z dowolną spośród metod wymienionych w art. 8 ust. 3;

b)

dane epidemiologiczne i dane pochodzące z obserwacji skutków działania u ludzi, takie jak dane z zakładów pracy lub z baz danych z informacjami o wypadkach;

c)

wszelkie inne informacje wygenerowane zgodnie z sekcją 1 załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

d)

wszelkie nowe informacje naukowe;

e)

wszelkie pozostałe informacje, które wygenerowano w ramach programów dotyczących chemikaliów uznanych na poziomie międzynarodowym.

Informacje te odnoszą się do postaci lub stanu fizycznego, w jakich substancja jest wprowadzana do obrotu i w jakich może być stosowana zgodnie z racjonalnymi oczekiwaniami.

2.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy analizują informacje, o których mowa w ust. 1, aby ustalić, czy są odpowiednie, wiarygodne i potwierdzone naukowo do celów dokonania oceny zgodnie z rozdziałem 2 niniejszego tytułu.

Artykuł 6

Identyfikacja i analiza dostępnych informacji na temat mieszanin

1.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy mieszaniny ustalają, jakie informacje o tej mieszaninie lub o wchodzących w jej skład substancjach są dostępne, w celu stwierdzenia, czy mieszanina ta stwarza zagrożenie wynikające z właściwości fizycznych, zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska, jak przewiduje załącznik I, a zwłaszcza:

a)

dane na temat samej mieszaniny lub substancji w niej zawartych wygenerowane zgodnie z dowolną spośród metod wymienionych w art. 8 ust. 3;

b)

dane epidemiologiczne i dane pochodzące z obserwacji skutków działania u ludzi dotyczące samej mieszaniny lub substancji w niej zawartych, takie jak dane z zakładów pracy lub z baz danych z informacjami o wypadkach;

c)

wszelkie inne informacje wygenerowane zgodnie z sekcją 1 załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 dotyczące samej mieszaniny lub substancji w niej zawartych;

d)

wszelkie inne informacje wygenerowane w ramach międzynarodowo uznanych programów dotyczących chemikaliów, odnoszące się do samej mieszaniny lub wchodzących w jej skład substancji.

Informacje te odnoszą się do postaci lub stanu fizycznego, w jakim mieszanina jest wprowadzana do obrotu oraz – w odpowiednich przypadkach – w jakim może być stosowana zgodnie z racjonalnymi oczekiwaniami.

2.   Z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w przypadku gdy informacje, o których mowa w ust. 1, są dostępne w odniesieniu do samej mieszaniny, a producent, importer i dalszy użytkownik ustalili, że są one odpowiednie i wiarygodne oraz – w odpowiednich przypadkach – potwierdzone naukowo, producent, importer i dalszy użytkownik wykorzystuje te informacje do celów oceny zgodnie z rozdziałem 2 niniejszego tytułu.

3.   Do oceny mieszanin zgodnie z rozdziałem 2 niniejszego tytułu w odniesieniu do klas zagrożenia „działanie mutagenne na komórki rozrodcze”, „działanie rakotwórcze” oraz „działanie szkodliwe na rozrodczość”, o których mowa w sekcjach 3.5.3.1, 3.6.3.1 i 3.7.3.1 załącznika I, producent, importer lub dalszy użytkownik wykorzystują tylko istotne dostępne im informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczące substancji zawartych w tej mieszaninie.

Ponadto w przypadkach, w których dostępne dane z badań samej mieszaniny wykazują działanie mutagenne na komórki rozrodcze, działanie rakotwórcze lub działanie szkodliwe na rozrodczość, których nie stwierdzono na podstawie informacji dotyczących poszczególnych substancji, dane te również powinny zostać uwzględnione.

4.   Do oceny mieszanin zgodnie z rozdziałem 2 niniejszego tytułu w odniesieniu do właściwości „biodegradacyjnych i bioakumulacyjnych” w klasie zagrożeń „stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego”, o której mowa w sekcji 4.1.2.8 i 4.1.2.9 załącznika I, producent, importer lub dalszy użytkownik wykorzystują wyłącznie dostępne im informacje, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do substancji wchodzących w skład mieszaniny.

5.   W przypadku braku danych takich jak te, o których mowa w ust. 1, dotyczących samej mieszaniny lub jeżeli dane te są niewystarczające, producent, importer lub dalszy użytkownik wykorzystują inne dostępne informacje dotyczące poszczególnych substancji zawartych w mieszaninie i podobnych przebadanych mieszanin, które mogą również zostać uznane za istotne do celów stwierdzenia, czy mieszanina powoduje zagrożenie, pod warunkiem że producent, importer i dalszy użytkownik ustalili, że informacje są odpowiednie i wiarygodne do celów dokonania oceny zgodnie z art. 9 ust. 4.

Artykuł 7

Badania na zwierzętach i na ludziach

1.   W przypadku przeprowadzania nowych badań dla celów niniejszego rozporządzenia badania na zwierzętach w rozumieniu dyrektywy 86/609/EWG przeprowadza się wyłącznie wówczas, gdy nie ma innego rozwiązania, które zagwarantowałoby odpowiednią wiarygodność i jakość danych.

2.   Do celów niniejszego rozporządzenia zabrania się przeprowadzania badań na naczelnych innych niż ludzie.

3.   Do celów niniejszego rozporządzenia zabrania się przeprowadzania badań na ludziach. Do celów niniejszego rozporządzenia można jednak wykorzystywać dane uzyskane z innych źródeł, np. z badań klinicznych.

Artykuł 8

Generowanie nowych informacji dotyczących substancji i mieszanin

1.   Aby stwierdzić, czy dana substancja lub mieszanina stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska, o czym mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, producent, importer lub dalszy użytkownik mogą przeprowadzić nowe badania, pod warunkiem że wyczerpali już wszelkie inne możliwości wygenerowania informacji, w tym również przez zastosowanie zasad przewidzianych w sekcji 1 załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

2.   Aby stwierdzić, czy substancja lub mieszanina stwarza którekolwiek z zagrożeń wynikających z właściwości fizycznych, o których mowa w części 2 załącznika I, producent, importer lub dalszy użytkownik wykonują badania wymagane zgodnie z tą częścią, chyba że są już dostępne odpowiednie i wiarygodne informacje.

3.   Badania, o których mowa w ust. 1, prowadzone są zgodnie z jedną z następujących metod:

a)

metody badań, o których mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

lub

b)

solidne, uznane w skali międzynarodowej zasady naukowe lub metody zatwierdzone zgodnie z procedurami międzynarodowymi.

4.   W przypadku gdy producent, importer lub dalszy użytkownik wykonują nowe badania i analizy ekotoksykologiczne lub toksykologiczne, są one realizowane zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

5.   W przypadku gdy do celów niniejszego rozporządzenia przeprowadza się nowe badania dotyczące zagrożeń wynikających z właściwości fizycznych, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2014 r. są one przeprowadzane zgodnie z odpowiednim uznanym systemem jakości lub przez laboratoria spełniające wymagania odpowiednich uznanych norm.

6.   Badania substancji lub mieszaniny, przeprowadzane do celów niniejszego rozporządzenia, przeprowadza się w postaci lub stanie(-ach) fizycznym(-ch), w którym(-ch) ta substancja lub mieszanina jest wprowadzana do obrotu i w których może być stosowana zgodnie z racjonalnymi oczekiwaniami.

ROZDZIAŁ 2

Ocena informacji o zagrożeniach oraz decyzja w sprawie klasyfikacji

Artykuł 9

Ocena informacji o zagrożeniach dotyczących substancji i mieszanin

1.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy substancji lub mieszaniny dokonują oceny informacji zidentyfikowanych zgodnie z rozdziałem 1 niniejszego tytułu przez zastosowanie do nich kryteriów klasyfikacji dla każdej klasy zagrożenia z uwzględnieniem dalszego zróżnicowania zawartych w częściach 2–5 załącznika I, tak aby określić zagrożenia związane z daną substancją bądź mieszaniną.

2.   Dokonując oceny dostępnych wyników badań substancji lub mieszaniny uzyskanych przez zastosowanie innych metod badań niż te, które wymieniono w art. 8 ust. 3, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy porównują zastosowane metody badań z metodami określonymi we wspomnianym artykule w celu stwierdzenia, czy nie wpływają one na ocenę, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

3.   Jeżeli kryteriów nie można zastosować bezpośrednio w odniesieniu do dostępnych zidentyfikowanych informacji, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy dokonują klasyfikacji za pomocą metody oceny ciężaru dowodów, wykorzystując ocenę eksperta, zgodnie z sekcją 1.1.1 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, oceniając wszystkie dostępne informacje, które mają wpływ na określenie zagrożeń stwarzanych przez substancję lub mieszaninę, oraz zgodnie z sekcją 1.2 załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

4.   Jeżeli dostępne są tylko informacje, o których mowa w art. 6 ust. 5, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy w celu dokonania oceny stosują zasady pomostowe, o których mowa w sekcji 1.1.3 oraz w każdej sekcji części 3 i 4 załącznika I.

Jeżeli jednak informacje te nie pozwalają na zastosowanie ani zasad pomostowych, ani zasad stosowania oceny eksperta i metody ciężaru dowodów zgodnie z częścią 1 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy oceniają informacje za pomocą innej metody lub metod opisanych w każdej sekcji części 3 i 4 załącznika I.

5.   Oceniając dostępne informacje do celów klasyfikacji, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy uwzględniają postać lub stan(-y) fizyczny(-e), w którym(-ch) ta substancja lub mieszanina jest wprowadzana do obrotu i w których może być stosowana zgodnie z racjonalnym oczekiwaniem.

Artykuł 10

Stężenia graniczne i współczynniki M w klasyfikacji substancji i mieszanin

1.   Specyficzne stężenia graniczne i ogólne stężenia graniczne są wartościami granicznymi przypisanymi danej substancji, wskazującymi próg, na poziomie którego lub powyżej poziomu którego obecność tej substancji w innej substancji lub mieszaninie, czy to w charakterze zidentyfikowanego zanieczyszczenia, dodatku czy samoistnego składnika, powoduje, że ta substancja lub mieszanina jest klasyfikowana jako powodująca zagrożenie.

Producent, importer lub dalszy użytkownik ustala specyficzne stężenia graniczne, w przypadku gdy z odpowiednich i wiarygodnych informacji naukowych wynika, że zagrożenie stwarzane przez tę substancję jest widoczne, jeżeli substancja ta występuje w stężeniu niższym od stężeń określonych dla jakiejkolwiek klasy zagrożenia wymienionej w części 2 załącznika I lub od ogólnych stężeń granicznych określonych dla dowolnej klasy zagrożenia wymienionej w części 3, 4 i 5 załącznika I.

W wyjątkowych okolicznościach producent, importer lub dalszy użytkownik mogą ustalić specyficzne stężenia graniczne, gdy z odpowiednich, wiarygodnych i jednoznacznych informacji naukowych będących w ich posiadaniu wynika, że zagrożenie spowodowane tą substancją nie jest widoczne, jeżeli substancja ta występuje w stężeniu wyższym od stężeń określonych dla odpowiedniej klasy zagrożenia wymienionej w części 2 załącznika I lub od ogólnych stężeń granicznych określonych dla odpowiedniej klasy zagrożenia wymienionej w części 3, 4 i 5 tego załącznika.

2.   Współczynniki M dla substancji zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego narażenie ostre kategoria 1 lub narażenie przewlekłe kategoria 1 są ustalane przez producentów, importerów i dalszych użytkowników.

3.   Z zastrzeżeniem ust. 1, specyficznych stężeń granicznych nie określa się w odniesieniu do zharmonizowanych klas zagrożenia z uwzględnieniem dalszych zróżnicowań dotyczących substancji zawartych w części 3 załącznika VI.

4.   Z zastrzeżeniem ust. 2, współczynników M nie określa się w odniesieniu do zharmonizowanych klas zagrożenia z uwzględnieniem dalszych zróżnicowań dotyczących substancji zawartych w części 3 załącznika VI, dla których współczynnik M podany jest w tej części.

Jeśli jednak nie podano współczynnika M w części 3 załącznika VI dla substancji zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego narażenie ostre kategoria 1 lub narażenie przewlekłe kategoria 1, producent, importer lub dalszy użytkownik ustala współczynnik M na podstawie danych dostępnych dla danej substancji. Ten współczynnik M stosuje się, gdy mieszanina zawierająca daną substancję jest klasyfikowana przez producenta, importera lub dalszego użytkownika przy pomocy metody obliczeniowej.

5.   Określając specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy uwzględniają wszelkie specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M dla substancji, które zostały włączone do wykazu klasyfikacji i oznakowania.

6.   Specyficzne stężenia graniczne określone zgodnie z ust. 1 mają pierwszeństwo przed stężeniami wymienionymi w odpowiednich sekcjach części 2 załącznika I lub ogólnymi stężeniami granicznymi dla klasyfikacji w odpowiednich sekcjach części 3, 4 i 5 załącznika I.

7.   Agencja udziela dalszych wskazówek dotyczących stosowania ust. 1 i 2.

Artykuł 11

Wartości graniczne

1.   W przypadku gdy substancja zawiera – czy to w charakterze zidentyfikowanego zanieczyszczenia, dodatku czy samoistnego składnika – inną substancję, która sama w sobie jest zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, należy to uwzględnić do celów klasyfikacji, jeżeli stężenie tego zidentyfikowanego zanieczyszczenia, dodatku lub samoistnego składnika jest równe lub większe od właściwej wartości granicznej, zgodnie z ust. 3.

2.   W przypadku gdy mieszanina zawiera – czy to w charakterze składnika czy w postaci zidentyfikowanego zanieczyszczenia lub dodatku – substancję zaklasyfikowaną jako powodującą zagrożenie, informacje te należy uwzględnić do celów klasyfikacji, jeżeli stężenie tej substancji jest równe lub większe od jej wartości graniczne zgodnie z ust. 3.

3.   Wartość graniczną, o której mowa w ust. 1 i 2, ustala się zgodnie z sekcją 1.1.2.2 załącznika I.

Artykuł 12

Szczegółowe przypadki wymagające dalszej oceny

W przypadku gdy w wyniku oceny dokonanej na mocy art. 9 zidentyfikowano następujące właściwości lub skutki, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy uwzględniają je w celu dokonania klasyfikacji:

a)

jeżeli odpowiednie i wiarygodne informacje wskazują, że w praktyce zagrożenia wynikające z właściwości fizycznych stwarzane przez daną substancję lub mieszaninę różnią się od zagrożeń wykazanych w badaniach;

b)

jeżeli z jednoznacznych doświadczalnych danych naukowych wynika, że dana substancja lub mieszanina nie jest biologicznie dostępna i dane te uznano za odpowiednie i wiarygodne;

c)

jeżeli odpowiednie i wiarygodne informacje naukowe wskazują na możliwość występowania działań synergistycznych lub antagonistycznych między substancjami w mieszaninie, dla której ocenę ustalono na podstawie informacji dotyczących substancji w mieszaninie.

Artykuł 13

Decyzja o klasyfikacji substancji i mieszanin

Jeżeli z oceny dokonanej zgodnie z art. 9 i 12 wynika, że zagrożenia stwarzane przez substancję lub mieszaninę spełniają kryteria klasyfikacji w co najmniej jednej klasie zagrożeń z uwzględnieniem dalszych zróżnicowań wymienionych w częściach 2–5 załącznika I, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy klasyfikują tę substancję lub mieszaninę do odnośnej klasy lub klas zagrożenia i uwzględniają dalsze zróżnicowania przez:

a)

zaliczenie jej do co najmniej jednej kategorii zagrożenia dla każdej odnośnej klasy zagrożenia z uwzględnieniem dalszego zróżnicowania;

b)

z zastrzeżeniem art. 21, przypisanie jej co najmniej jednego zwrotu wskazującego rodzaj zagrożenia odpowiadającego każdej kategorii zagrożenia, do której została zaliczona zgodnie z lit. a).

Artykuł 14

Szczegółowe zasady klasyfikowania mieszanin

1.   Na klasyfikację mieszaniny nie może mieć wpływu żaden z następujących faktów ujawnionych podczas oceny informacji:

a)

substancje zawarte w mieszaninie wchodzą w powolne reakcje z gazami atmosferycznymi, zwłaszcza z tlenem, dwutlenkiem węgla, parą wodną, tworząc inne substancje o niskim stężeniu;

b)

substancje zawarte w mieszaninie wchodzą w bardzo powolne reakcje z innymi substancjami zawartymi w mieszaninie, tworząc inne substancje o niskim stężeniu;

c)

substancje zawarte w mieszaninie mogą przechodzić spontaniczną polimeryzację, tworząc oligomery lub polimery o niskim stężeniu.

2.   Mieszanina nie musi zostać zaklasyfikowana ze względu na posiadane właściwości wybuchowe, utleniające lub łatwopalne, zgodnie z częścią 2 załącznika I, pod warunkiem że spełniony zostanie którykolwiek z następujących wymagań:

a)

żadna z substancji zawartych w mieszaninie nie posiada żadnej z tych właściwości oraz, zgodnie z informacjami dostępnymi dostawcy, jest mało prawdopodobne, by mieszanina stanowiła takie zagrożenia;

b)

w razie zmiany składu mieszaniny dowody naukowe wskazują, że ocena informacji dotyczących mieszaniny nie doprowadzi do zmiany klasyfikacji;

c)

w przypadku gdy mieszanina jest wprowadzona do obrotu w formie dozownika aerozolu, spełnia wymagania art. 8 ust. 1a dyrektywy Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli (27).

Artykuł 15

Przegląd klasyfikacji substancji i mieszanin

1.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy podejmują wszelkie racjonalne działania będące w ich mocy, aby dowiadywać się o nowych informacjach naukowych lub technicznych, które mogą mieć wpływ na klasyfikację substancji lub mieszanin, które wprowadzają do obrotu. W przypadku gdy producent, importer lub dalszy użytkownik dowiaduje się o istnieniu informacji, które uznaje za odpowiednie i wiarygodne, dokonuje nowej oceny bez nieuzasadnionej zwłoki zgodnie z niniejszym rozdziałem.

2.   Jeżeli producent, importer lub dalszy użytkownik wprowadza zmianę w mieszaninie, która została zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie, ten producent, importer lub dalszy użytkownik dokonuje nowej oceny zgodnie z niniejszym rozdziałem, jeżeli zmiana polega na:

a)

zmianie początkowego stężenia co najmniej jednego składnika stwarzającego zagrożenie granicach stężeń określonych w tabeli 1.2 w załączniku I część 1;

b)

zmianie w składzie obejmującej zastąpienie lub dodanie co najmniej jednego składnika w stężeniach takich samych lub wyższych niż wartość graniczna, o której mowa w art. 11 ust. 3.

3.   Nowa ocena zgodnie z ust. 1 i 2 nie jest wymagana, jeżeli istnieją ważne przesłanki naukowe, zgodnie z którymi ponowna ocena zagrożenia nie spowoduje zmiany klasyfikacji.

4.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy dostosowują klasyfikację substancji lub mieszaniny do wyników nowej oceny z wyjątkiem sytuacji, w której istnieją zharmonizowane klasy z uwzględnieniem dalszych zróżnicowań substancji objętych częścią 3 załącznika VI.

5.   W odniesieniu do ust. 1–4 niniejszego artykułu, jeżeli dana substancja lub mieszanina wchodzi w zakres zastosowania dyrektywy 91/414/EWG lub dyrektywy 98/8/WE, obowiązują również wymagania określone w tych dyrektywach.

Artykuł 16

Klasyfikacja substancji zawarta w wykazie klasyfikacji i oznakowania

1.   Producenci i importerzy mogą zaklasyfikować substancję inaczej niż przewiduje klasyfikacja zawarta już w wykazie klasyfikacji i oznakowania, pod warunkiem że przedstawią Agencji uzasadnienie tej klasyfikacji wraz ze zgłoszeniem zgodnie z art. 40.

2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli klasyfikacja zawarta w wykazie klasyfikacji i oznakowania jest klasyfikacją zharmonizowaną zawartą w części 3 załącznika VI.

TYTUŁ III

INFORMOWANIE O ZAGROŻENIU PRZY POMOCY OZNAKOWANIA

ROZDZIAŁ I

Zawartość etykiety

Artykuł 17

Zasady ogólne

1.   Substancja lub mieszanina zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie i zawarta w opakowaniu musi być opatrzona etykietą zawierającą następujące elementy:

a)

nazwę, adres i numer telefonu dostawcy lub dostawców;

b)

nominalną ilość tej substancji lub mieszaniny w pakunkach udostępnianych ogółowi społeczeństwa, chyba że ilość ta jest określona gdzie indziej na opakowaniu;

c)

identyfikator produktu szczegółowo określony w art. 18;

d)

piktogramy określające rodzaj zagrożenia zgodnie z art. 19 – jeżeli dotyczy;

e)

hasła ostrzegawcze zgodnie z art. 20 – jeżeli dotyczy;

f)

zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia zgodnie z art. 21 – jeżeli dotyczy;

g)

odpowiednie zwroty wskazujące środki ostrożności zgodnie z art. 22 – jeżeli dotyczy;

h)

sekcję zawierającą informacje uzupełniające zgodnie z art. 25 – jeżeli dotyczy.

2.   Etykietę sporządza się w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa(-w) członkowskiego(-ich), w którym(-ych) substancja lub mieszanina wprowadzana jest do obrotu, chyba że dane państwo(-a) członkowskie postanowi(-ą) inaczej.

Dostawcy mogą użyć na etykietach większej liczby języków niż jest to wymagane przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem że we wszystkich użytych językach zostaną podane te same informacje.

Artykuł 18

Identyfikatory produktu

1.   Etykieta zawiera szczegółowe informacje umożliwiające identyfikację substancji lub mieszaniny (zwane dalej „identyfikatorami produktu”).

Termin stosowany do identyfikacji substancji lub mieszaniny jest taki sam jak ten, który został użyty w karcie charakterystyki sporządzonej zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (zwanej dalej „kartą charakterystyki”), bez uszczerbku dla art. 17 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

2.   Identyfikator produktu dla substancji składa się przynajmniej z:

a)

nazwy i numeru identyfikacyjnego, jaki został jej nadany w części 3 załącznika VI, jeżeli substancja jest w niej wymieniona;

b)

nazwy i numeru identyfikacyjnego, jaki został jej nadany w wykazie klasyfikacji i oznakowania, jeżeli substancja nie jest wymieniona w części 3 załącznika VI, lecz występuje w tym wykazie;

c)

jeżeli substancja nie została wymieniona ani w części 3 załącznika VI, ani w wykazie klasyfikacji i oznakowania – z numeru nadanego przez Chemical Abstracts Service (zwanego dalej „numerem CAS”), wraz z nazwą zgodną z zasadami nomenklatury podaną przez Międzynarodową Unię Chemii Czystej i Stosowanej (International Union of Pure and Applied Chemistry) (zwaną dalej „nomenklaturą IUPAC”) lub z numeru CAS wraz z jedną lub większą liczbą innych międzynarodowych nazw chemicznych; lub

d)

jeżeli numer CAS nie jest dostępny – z nazwy zgodnej z nomenklaturą IUPAC lub jednej lub większej liczby innych międzynarodowych nazw chemicznych.

Jeżeli nazwa zgodna z nomenklaturą IUPAC przekracza 100 znaków, można stosować jedną z innych nazw (nazwę zwyczajową, handlową, skrót), o których mowa w pkt 2.1.2 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, pod warunkiem że zgłoszenie zgodne z art. 40 obejmuje zarówno nazwę zgodną z nomenklaturą IUPAC, jak i tę drugą zastosowaną nazwę.

3.   Identyfikator produktu dla mieszaniny składa się z obu następujących elementów:

a)

nazwy handlowej lub oznaczenia mieszaniny;

b)

danych identyfikujących wszystkie substancje w mieszaninie, które decydują o jej zaklasyfikowaniu w kategoriach dotyczących ostrej toksyczności, działania żrącego na skórę lub poważnych uszkodzeń oczu, działania mutagennego na komórki rozrodcze, rakotwórczości, działania szkodliwego na rozrodczość, działania uczulającego na skórę lub drogi oddechowe, działania toksycznego na narządy docelowe (STOT) lub zagrożenia spowodowanego aspiracją.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w lit. b), wymóg ten prowadziłby do podania wielu nazw chemicznych, wystarczą maksymalnie cztery nazwy chemiczne, chyba że istnieje konieczność podania większej liczby nazw niż cztery, aby określić charakter i nasilenie zagrożeń.

Wybrane nazwy chemiczne określają substancje, które w największym stopniu wpływają na główne zagrożenia dla zdrowia będące podstawą danej klasyfikacji i wyboru odpowiadających im zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia.

Artykuł 19

Piktogramy określające rodzaj zagrożenia

1.   Etykieta zawiera odpowiednie piktogramy określające rodzaj zagrożenia, których zadaniem jest przekazanie konkretnej informacji na temat danego zagrożenia.

2.   Z zastrzeżeniem art. 33, piktogramy określające rodzaj zagrożenia spełniają wymagania określone w sekcji 1.2.1 załącznika I i w załączniku V.

3.   Piktogram określający rodzaj zagrożenia odpowiedni dla każdej z poszczególnych klasyfikacji jest wymieniony w tabelach określających elementy etykiety wymagane dla każdej klasy zagrożenia w załączniku I.

Artykuł 20

Hasła ostrzegawcze

1.   Etykieta zawiera odpowiednie hasło ostrzegawcze zgodne z klasyfikacją danej substancji lub mieszaniny stwarzającej zagrożenie.

2.   Hasło ostrzegawcze odpowiednie dla każdej z poszczególnych klasyfikacji jest wymienione w tabelach wskazujących elementy etykiety wymagane dla każdej klasy zagrożenia w częściach 2–5 załącznika I.

3.   Jeżeli na etykiecie występuje hasło ostrzegawcze „niebezpieczeństwo”, nie umieszcza się dodatkowo hasła ostrzegawczego „uwaga”.

Artykuł 21

Zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia

1.   Etykieta zawiera odpowiednie zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia zgodne z klasyfikacją danej substancji lub mieszaniny stwarzającej zagrożenie.

2.   Zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia odpowiednie dla każdej klasyfikacji są wymienione w tabelach określających elementy etykiety wymagane dla każdej klasy zagrożenia w częściach 2–5 załącznika I.

3.   Jeżeli substancja jest wymieniona w części 3 załącznika VI, zwrot określający rodzaj zagrożenia odpowiedni dla każdej klasyfikacji, która dotyczy wpisu zawartego w tej części, zamieszcza się na etykiecie wraz ze zwrotami określającymi rodzaj zagrożenia, o których mowa w ust. 2, dla jakiejkolwiek innej klasyfikacji, która nie dotyczy tego wpisu.

4.   Zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia mają brzmienie zgodne z załącznikiem III.

Artykuł 22

Zwroty wskazujące środki ostrożności

1.   Etykieta zawiera odpowiednie zwroty wskazujące środki ostrożności.

2.   Zwroty wskazujące środki ostrożności są wybierane z tabel w częściach 2–5 załącznika I wskazujących elementy etykiety dla każdej klasy zagrożenia.

3.   Zwroty wskazujące środki ostrożności są wybierane zgodnie z kryteriami określonymi w części 1 załącznika IV, z uwzględnieniem zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia oraz przewidzianych lub stwierdzonych zastosowań substancji bądź mieszaniny.

4.   Zwroty wskazujące środki ostrożności mają brzmienie zgodne z częścią 2 załącznika IV.

Artykuł 23

Odstępstwa od wymagań oznakowania w szczególnych przypadkach

Szczegółowe przepisy dotyczące oznakowania określone w sekcji 1.3 załącznika I mają zastosowanie w odniesieniu do:

a)

przenośnych butli gazowych;

b)

pojemników na gaz przeznaczonych na propan, butan lub gaz płynny (gazol);

c)

aerozoli i pojemników ze szczelnym rozpylaczem zawierających substancje lub mieszaniny zaklasyfikowane jako stwarzające zagrożenie spowodowane aspiracją;

d)

metali w postaci bryły, stopów, mieszanin zawierających polimery, mieszanin zawierających elastomery;

e)

materiałów wybuchowych, o których mowa w sekcji 2.1 załącznika I, wprowadzonych do obrotu z przeznaczeniem do wywoływania efektów wybuchowych lub pirotechnicznych.

Artykuł 24

Wniosek o stosowanie alternatywnej nazwy rodzajowej

1.   Producent, importer lub dalszy użytkownik substancji wchodzącej w skład mieszaniny może złożyć do Agencji wniosek o stosowanie alternatywnej nazwy rodzajowej w odniesieniu do tej substancji wchodzącej w skład mieszaniny w postaci nazwy określającej najważniejsze chemiczne grupy funkcyjne lub oznaczenia alternatywnego, jeżeli substancja spełnia kryteria określone w części 1 załącznika I i jeżeli jest on w stanie wykazać, że ujawnienie na etykiecie lub w karcie charakterystyki nazwy chemicznej tej substancji zagraża poufności jego działalności gospodarczej, w szczególności jego prawom własności intelektualnej.

2.   Wszelkie wnioski, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, składane są w formie przewidzianej w art. 111 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006; od wniosków pobierana jest opłata.

Wysokość opłaty ustala Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Dla MŚP ustala się opłatę obniżoną.

3.   Od producenta, importera lub dalszego użytkownika składającego wniosek Agencja może wymagać dalszych informacji, jeżeli są one konieczne do podjęcia decyzji. W przypadku gdy Agencja nie wniesie sprzeciwu w terminie sześciu tygodni od złożenia wniosku lub od otrzymania dodatkowych informacji, których zażądała, uznaje się, że stosowanie nazwy, której dotyczył wniosek, jest dozwolone.

4.   Jeżeli Agencja nie przyjmie wniosku, stosuje się praktyczne ustalenia, o których mowa w art. 118 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

5.   Agencja informuje właściwe organy o decyzji w sprawie wniosku zgodnie z ust. 3 lub 4 i przedstawia im informacje przedłożone przez producenta, importera lub dalszego użytkownika.

6.   Jeżeli nowe dane wykażą, że stosowana alternatywna nazwa rodzajowa nie gwarantuje wystarczających informacji do podjęcia w miejscu pracy koniecznych środków ostrożności w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz do zagwarantowania kontroli ryzyka związanego z postępowaniem z daną mieszaniną, Agencja dokonuje przeglądu swojej decyzji w sprawie stosowania alternatywnej nazwy rodzajowej. Agencja może swoją decyzję cofnąć lub zmienić ją decyzją, w której określi, którą alternatywną nazwę rodzajową można stosować. Jeżeli Agencja cofnie lub zmieni swoją decyzję, stosuje się praktyczne ustalenia, o których mowa w art. 118 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

7.   Jeżeli zezwolono na stosowanie alternatywnej nazwy rodzajowej, ale klasyfikacja substancji, która wchodzi w skład mieszaniny i dla której stosowana jest nazwa alternatywna, przestała spełniać kryteria, o których mowa w sekcji 1.4.1 załącznika I, dostawca tej substancji wchodzącej w skład mieszaniny zamiast alternatywnej nazwy rodzajowej stosuje dla tej substancji na etykiecie i w karcie charakterystyki identyfikator produktu zgodnie z art. 18.

8.   Jeżeli w przypadku substancji – występujących w postaci własnej lub wchodzących w skład mieszaniny – Agencja przyjęła uzasadnienie zgodnie z art. 10 lit. a) pkt (xi) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w odniesieniu do informacji, o których mowa w art. 119 ust. 2 lit. f) lub g) tego rozporządzenia, producent, importer lub dalszy użytkownik może na etykiecie oraz w karcie charakterystyki stosować nazwę, która zostanie udostępniona publicznie przez Internet. W przypadku tych substancji wchodzących w skład mieszaniny, których nie dotyczy już art. 119 ust. 2 lit. f) lub g) tego rozporządzenia, producent, importer lub dalszy użytkownik może wystąpić do Agencji o zgodę na stosowanie alternatywnej nazwy rodzajowej zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

9.   Jeżeli dostawca mieszaniny przed dniem 1 czerwca 2015 r. wykazał na mocy art. 15 dyrektywy 1999/45/WE, że ujawnienie nazwy chemicznej substancji stanowiącej składnik mieszaniny zagraża poufności jego działalności gospodarczej, może on do celów niniejszego rozporządzenia w dalszym ciągu stosować uzgodnioną nazwę alternatywną.

Artykuł 25

Informacje uzupełniające na etykiecie

1.   W sekcji poświęconej informacjom uzupełniającym na etykiecie umieszcza się odpowiednie zwroty, jeżeli substancja lub mieszanina zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie ma właściwości fizyczne lub właściwości wpływające na zdrowie, o których mowa w sekcjach 1.1 i 1.2 załącznika II.

Zwroty te mają brzmienie zgodne z sekcjami 1.1 i 1.2 załącznika II i częścią 2 załącznika III.

Jeżeli substancja jest wymieniona w części 3 załącznika VI, wszelkie uzupełniające zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia podane tam dla danej substancji umieszcza się wśród informacji uzupełniających na etykiecie.

2.   Odpowiedni zwrot umieszcza się w sekcji poświęconej informacjom uzupełniającym na etykiecie, jeżeli substancja lub mieszanina zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie objęta jest dyrektywą 91/414/EWG.

Zwrot ten ma brzmienie zgodne z częścią 4 załącznika II i częścią 3 załącznika III do niniejszego rozporządzenia.

3.   W części przeznaczonej na informacje uzupełniające na etykiecie dostawca może zamieścić informacje uzupełniające inne niż te, o których mowa w ust. 1 i 2, pod warunkiem że informacje te nie spowodują trudności w rozpoznaniu elementów etykiety, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. a)–g), a także że będą podawać dalsze szczegóły oraz nie będą zaprzeczać ani podawać w wątpliwość prawdziwości informacji określonych przez te elementy.

4.   Zwrotów takich jak „nietoksyczny”, „nieszkodliwy”, „niezanieczyszczający”, „ekologiczny” ani jakiekolwiek innych zwrotów wskazujących, że dana substancja lub mieszanina nie stwarza zagrożenia, ani jakiekolwiek zwrotów niespójnych z klasyfikacją substancji lub mieszaniny nie umieszcza się na etykiecie lub opakowaniu jakiejkolwiek substancji lub mieszaniny.

5.   W przypadku gdy substancja lub mieszanina jest zaklasyfikowana zgodnie z częścią 5 załącznika I,

a)

na etykiecie nie umieszcza się piktogramu określającego rodzaj zagrożenia;

b)

hasła ostrzegawcze, zwroty określające rodzaj zagrożenia i zwroty wskazujące środki ostrożności umieszcza się w części etykiety przeznaczonej na informacje uzupełniające.

6.   W przypadku gdy mieszanina zawiera dowolną substancję zaklasyfikowaną jako stwarzająca zagrożenie, etykietuje się ją zgodnie z częścią 2 załącznika II.

Zwroty te mają brzmienie zgodne z częścią 3 załącznika III i są umieszczone w części etykiety przeznaczonej na informacje uzupełniające.

Etykieta zawiera również identyfikator produktu, o którym mowa w art. 18, oraz nazwę, adres i telefon dostawcy danej mieszaniny.

Artykuł 26

Zasady pierwszeństwa dotyczące piktogramów określających rodzaj zagrożenia

1.   Jeżeli klasyfikacja substancji lub mieszaniny powodowałaby konieczność umieszczenia na etykiecie więcej niż jednego piktogramu określającego rodzaj zagrożenia, zastosowanie mają poniższe zasady pierwszeństwa, których celem jest zmniejszenie liczby wymaganych piktogramów określających rodzaj zagrożenia:

a)

jeżeli zastosowanie ma piktogram „GHS01”, zamieszczenie piktogramów „GHS02” i „GHS03” nie jest obowiązkowe, z wyjątkiem przypadków, w których obowiązkowe jest zamieszczenie więcej niż jednego z tych piktogramów określających rodzaj zagrożenia;

b)

jeżeli zastosowanie ma piktogram „GHS06”, nie zamieszcza się piktogramu „GHS07”;

c)

jeżeli zastosowanie ma piktogram „GHS05”, nie zamieszcza się piktogramu „GHS07”, w przypadku gdy dotyczy on działania drażniącego na skórę lub oczy;

d)

jeżeli zastosowanie ma piktogram „GHS08” dotyczący działania uczulającego na drogi oddechowe, nie zamieszcza się piktogramu „GHS07”, w przypadku gdy dotyczy on działania uczulającego na skórę lub działania drażniącego na skórę i oczy.

2.   Jeżeli klasyfikacja substancji lub mieszaniny powodowałaby konieczność umieszczenia na etykiecie więcej niż jednego piktogramu określającego rodzaj zagrożenia odpowiadającego tej samej klasie zagrożenia, na etykiecie umieszczany jest taki piktogram odpowiadający najwyższej kategorii zagrożenia w każdej z odnośnych klas zagrożenia.

W przypadku substancji zawartych w części 3 załącznika VI, które są również zaklasyfikowane zgodnie z tytułem II, na etykiecie umieszczany jest piktogram odpowiadający najwyższej kategorii zagrożenia w każdej z odnośnych klas zagrożenia.

Artykuł 27

Zasady pierwszeństwa dotyczące zwrotów określających zagrożenie

Jeżeli substancja lub mieszanina zaklasyfikowana jest w kilku klasach zagrożenia lub zróżnicowaniach klas zagrożenia, na etykiecie widnieją wszystkie zwroty określające zagrożenie wynikające z klasyfikacji, chyba że wyraźnie się powielają lub występują w nadmiarze.

Artykuł 28

Zasady pierwszeństwa dotyczące zwrotów określających środki ostrożności

1.   Jeżeli po dokonaniu wyboru zwrotów określających środki ostrożności okazuje się, że niektóre z nich wyraźnie występują w nadmiarze lub są niepotrzebne w przypadku tej konkretnej substancji, mieszaniny lub opakowania, zwroty takie należy pominąć na etykiecie.

2.   Jeżeli substancja lub mieszanina jest dostarczana ogółowi społeczeństwa, na etykiecie należy zamieścić jeden zwrot określający środki ostrożności dotyczący usuwania tej substancji lub mieszaniny oraz unieszkodliwiania opakowania, chyba że na mocy z art. 22 nie jest to wymagane.

We wszystkich pozostałych przypadkach zwrot określający środki ostrożności w zakresie unieszkodliwiania nie jest wymagany, jeżeli wiadomo, że unieszkodliwienie substancji, mieszaniny lub opakowania nie powoduje zagrożenia dla zdrowia człowieka ani dla środowiska.

3.   Na etykiecie nie może się znajdować więcej niż sześć zwrotów określających środki ostrożności, chyba że umieszczenie większej liczby zwrotów jest konieczne, by oddać charakter i nasilenie zagrożenia.

Artykuł 29

Wyłączenia z wymagań dotyczących oznakowania i opakowania

1.   Jeżeli opakowanie substancji lub mieszaniny ma taki kształt lub formę, lub jest tak małe, że niemożliwe jest spełnienie wymagań art. 31 dotyczących etykiety w językach państwa członkowskiego, w którym ta substancja lub mieszanina wprowadzana jest do obrotu, elementy etykiety spełniające warunki określone w art. 17 ust. 2 akapit pierwszy zamieszczane są w sposób zgodny z sekcją 1.5.1 załącznika I.

2.   Jeżeli w sposób określony w ust. 1 nie da się zamieścić wszystkich informacji, które powinny znaleźć się na etykiecie, ilość tych informacji można ograniczyć zgodnie z sekcją 1.5.2 załącznika I.

3.   Jeżeli stwarzająca zagrożenie substancja lub mieszanina, o których mowa w części 5 załącznika II, jest dostarczana ogółowi społeczeństwa bez opakowania, dołącza się do niej kopię elementów etykiety zgodnie z art. 17.

4.   W przypadku niektórych mieszanin zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla środowiska, jeżeli można wykazać, że ich wpływ na środowisko zostanie ograniczony to zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 53, mogą zostać określone wyłączenia z niektórych przepisów dotyczących oznakowania wpływu na środowisko lub szczególne przepisy w odniesieniu do tego typu oznakowania. Takie wyłączenia lub szczególne przepisy zostały określone w części 2 załącznika II.

5.   Komisja może zwrócić się do Agencji o przygotowanie i przedłożenie jej projektów kolejnych zwolnień z wymagań dotyczących oznakowania i opakowań.

Artykuł 30

Aktualizowanie informacji na etykietach

1.   Dostawca zapewnia, by etykieta była aktualizowana bez nieuzasadnionej zwłoki po każdej zmianie klasyfikacji i oznakowania tej substancji lub mieszaniny, w przypadku gdy nowy rodzaj zagrożenia jest wyższego stopnia lub gdy na mocy art. 25 wymagane jest wprowadzenie nowych uzupełniających elementów etykiety, z uwzględnieniem charakteru zmian w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Dostawcy zgodnie z art. 4 ust. 9 współpracują, aby zmiany w oznakowaniu wprowadzić bez nieuzasadnionej zwłoki.

2.   Jeżeli konieczne jest dokonanie zmian w oznakowaniu innych niż zmiany, o których mowa w ust. 1, dostawca ma obowiązek dokonania aktualizacji etykiety w terminie 18 miesięcy.

3.   Dostawca substancji lub mieszaniny objętej zakresem zastosowania dyrektywy 91/414/EWG lub dyrektywy 98/8/WE aktualizuje etykietę zgodnie z tymi dyrektywami.

ROZDZIAŁ 2

Umieszczanie etykiet

Artykuł 31

Ogólne zasady umieszczania etykiet

1.   Etykiety są trwale przytwierdzone do co najmniej jednej powierzchni opakowania bezpośrednio zawierającego substancję lub mieszaninę i umożliwiają odczytanie ich treści w poziomie, gdy pakunek jest ustawiony w typowy sposób.

2.   Kolor i układ każdej etykiety dobiera się w taki sposób, by piktogram określający rodzaj zagrożenia był wyraźnie widoczny.

3.   Elementy etykiety, o których mowa w art. 17 ust. 1, nanosi się w sposób wyraźny i nieusuwalny. Wyraźnie odróżniają się od tła, a ich wielkość i odstępy między znakami umożliwiają łatwe odczytanie tych elementów.

4.   Kształt, kolor i rozmiar piktogramu określającego rodzaj zagrożenia, jak również wymiary etykiety są zgodne z przepisami sekcji 1.2.1 załącznika I.

5.   Jeżeli elementy etykiety, o których mowa w art. 17 ust. 1, są w wyraźny sposób umieszczone na opakowaniu, etykieta nie jest wymagana. W takim przypadku do informacji umieszczonych na opakowaniu mają zastosowanie wymagania niniejszego rozdziału dotyczące etykiet.

Artykuł 32

Rozmieszczenie informacji na etykiecie

1.   Piktogramy określające rodzaj zagrożenia, hasło ostrzegawcze, zwroty określające zagrożenie i zwroty określające środki ostrożności są na etykiecie umieszczone razem.

2.   Dostawca może ustalić kolejność umieszczenia na etykiecie zwrotów określających zagrożenie. Jednak, z zastrzeżeniem ust. 4, wszystkie zwroty określające zagrożenie grupuje się na etykiecie według języków.

Dostawca może ustalić kolejność umieszczenia na etykiecie zwrotów określających środki ostrożności. Jednak, z zastrzeżeniem ust. 4, wszystkie zwroty określające środki ostrożności grupuje się na etykiecie według języków.

3.   Grupy zwrotów określających zagrożenie i grupy zwrotów określających środki ostrożności, o których mowa w ust. 2, umieszcza się na etykiecie razem według języków.

4.   Informacje uzupełniające umieszcza się w części przeznaczonej na informacje uzupełniające, o których mowa w art. 25, razem z innymi elementami etykiety określonymi w art. 17 ust. 1 lit. a)–g).

5.   Poza zastosowaniem w piktogramach określających rodzaj zagrożenia, kolor może być stosowany w innych częściach etykiety w celu spełnienia specjalnych wymagań dotyczących oznakowania.

6.   Elementy etykiety wymagane na mocy przepisów innych aktów wspólnotowych umieszczane są w sekcji przeznaczonej na informacje uzupełniające na etykiecie, o których mowa w art. 25.

Artykuł 33

Szczególne zasady dotyczące oznakowania opakowań zewnętrznych, opakowań wewnętrznych i opakowań jednostkowych

1.   Jeżeli pakunek składa się z opakowania zewnętrznego i wewnętrznego, wraz z ewentualnym opakowaniem pośrednim, a opakowanie zewnętrzne spełnia wymagania oznakowania zgodne z zasadami transportu towarów niebezpiecznych, wówczas opakowanie wewnętrzne i każde opakowanie pośrednie są oznakowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Opakowanie zewnętrzne także może być opatrzone etykietą zgodną z niniejszym rozporządzeniem. Jeśli jeden lub większa liczba piktogramów określających rodzaj zagrożenia, których zamieszczenie wymagane jest niniejszym rozporządzeniem, odnosi się do tego samego zagrożenia, o którym mowa w przepisach dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, umieszczanie na opakowaniu zewnętrznym wymaganych przez niniejsze rozporządzenie piktogramów określających rodzaj zagrożenia nie jest konieczne.

2.   Jeżeli opakowanie zewnętrzne pakunku nie musi spełniać przepisów w zakresie oznakowania zgodnie z przepisami dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych, wówczas zarówno opakowanie zewnętrzne, jak i wewnętrzne, w tym każde opakowanie pośrednie, etykietuje się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Jeżeli jednak opakowanie zewnętrzne umożliwia wyraźne odczytanie etykiet znajdujących się na opakowaniu wewnętrznym lub pośrednim, oznakowanie opakowania zewnętrznego nie jest konieczne.

3.   Pojedyncze pakunki, które spełniają przepisy w zakresie oznakowania dotyczące transportu towarów niebezpiecznych, są oznakowane zarówno zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jak i z przepisami dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych. Jeżeli jeden lub większa liczba piktogramów określających rodzaj zagrożenia, których zamieszczenie wymagane jest niniejszym rozporządzeniem, odnosi się do tego samego zagrożenia, o którym mowa w przepisach dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, umieszczanie piktogramów określających rodzaj zagrożenia wymaganych na podstawie niniejszego rozporządzenia nie jest konieczne.

Artykuł 34

Sprawozdanie na temat informowania o bezpiecznym stosowaniu chemikaliów

1.   Do dnia 20 stycznia 2012 r. Agencja przeprowadza badanie dotyczące przekazywania ogółowi społeczeństwa informacji na temat bezpiecznego stosowania substancji i mieszanin oraz ewentualnej potrzeby umieszczania na etykietach dodatkowych informacji. Badanie to przeprowadzane jest w porozumieniu z właściwymi organami i stronami zainteresowanymi oraz w stosownych przypadkach opiera się na odpowiednich najlepszych praktykach.

2.   Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących oznakowania, o których mowa w niniejszym tytule, Komisja – na podstawie badania, o którym mowa w ust. 1 – przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oraz – w uzasadnionym przypadku – przedłoży wniosek legislacyjny mający na celu zmianę niniejszego rozporządzenia.

TYTUŁ IV

OPAKOWANIA

Artykuł 35

Opakowania

1.   Opakowania zawierające substancje lub mieszaniny stwarzające zagrożenie spełniają następujące wymagania:

a)

opakowanie jest zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, by jego zawartość nie mogła się wydostać na zewnątrz, z wyjątkiem przypadków, w których nakazane jest stosowanie innych bardziej szczegółowo określonych urządzeń zabezpieczających;

b)

materiały stanowiące opakowanie i jego zamknięcie nie są podatne na uszkodzenie na skutek działania zawartości opakowania ani na tworzenie z zawartością związków stwarzających zagrożenie;

c)

opakowanie i jego zamknięcia są w całości mocne i trwałe, tak aby zagwarantować, że ich szczelność nie ulegnie naruszeniu i będą całkowicie odporne na typowe naprężenia i odkształcenia związane z przemieszczaniem;

d)

opakowania zaopatrzone w wymienne urządzenia do zamykania są zaprojektowane w sposób umożliwiający ich wielokrotne zamykanie bez wydostawania się zawartości.

2.   Opakowania zawierające substancję lub mieszaninę stwarzającą zagrożenie udostępnianą ogółowi społeczeństwa nie mogą mieć kształtu ani nie mogą być zaprojektowane w sposób, który stwarza prawdopodobieństwo przyciągnięcia uwagi dzieci, wzbudzenia ich ciekawości lub wprowadzenia w błąd konsumentów, jak również nie mogą wyglądać ani być zaprojektowane w sposób podobny do opakowań środków spożywczych, pasz dla zwierząt lub produktów leczniczych lub kosmetycznych, co mogłoby wprowadzić w błąd konsumentów.

Jeżeli opakowanie zawiera substancję lub mieszaninę, która spełnia wymagania przewidziane w sekcji 3.1.1 załącznika II, zaopatruje się je w zamknięcie utrudniające otwarcie przez dzieci zgodnie z przepisami w sekcji 3.1.2, 3.1.3 i 3.1.4.2 załącznika II.

Jeżeli opakowanie zawiera substancję lub mieszaninę, która spełnia wymagania przewidziane w sekcji 3.2.1 załącznika II, zaopatruje się je w wyczuwalne dotykiem ostrzeżenie o niebezpieczeństwie zgodnie z przepisami w sekcji 3.2.2 załącznika II.

3.   Opakowania substancji i mieszanin uważa się za zgodne z wymaganiami ust. 1 lit. a), b) i c), jeżeli spełniają wymagania zawarte w przepisach dotyczących transportu towarów niebezpiecznych drogą powietrzną, morską, lądową, koleją lub żeglugą śródlądową.

TYTUŁ V

HARMONIZACJA KLASYFIKACJI I OZNAKOWANIA SUBSTANCJI ORAZ WYKAZ DOTYCZĄCY KLASYFIKACJI I OZNAKOWANIA

ROZDZIAŁ I

Utworzenie zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanego oznakowania substancji

Artykuł 36

Harmonizacja klasyfikacji i oznakowania substancji

1.   W typowych okolicznościach substancja podlega zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanemu oznakowaniu zgodnie z art. 37, jeżeli spełnia kryteria określone w załączniku I w odniesieniu do:

a)

działania uczulającego na drogi oddechowe, kategoria 1 (załącznik I sekcja 3.4);

b)

działania mutagennego na komórki rozrodcze, kategoria 1A, 1B lub 2 (załącznik I sekcja 3.5);

c)

rakotwórczości, kategoria 1A, 1B lub 2 (załącznik I sekcja 3.6);

d)

szkodliwego działania na rozrodczość, kategoria 1A, 1B lub 2 (załącznik I sekcja 3.7).

2.   W typowych okolicznościach substancja, która jest substancją czynną w rozumieniu dyrektywy 91/414/EWG lub dyrektywy 98/8/WE, podlega zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanemu oznakowaniu. Do takich substancji zastosowanie mają procedury przedstawione w art. 37 ust. 1, 4, 5 i 6.

3.   Jeżeli substancja spełnia kryteria dotyczące innych klas zagrożenia z uwzględnieniem dalszych zróżnicowań niż te, o których mowa w ust. 1, oraz nie dotyczy jej ust. 2, na podstawie indywidualnej analizy każdego przypadku w załączniku VI można także umieścić zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie zgodnie z art. 37, jeżeli przedstawione zostanie uzasadnienie dowodzące, że istnieje potrzeba takiego działania na szczeblu wspólnotowym.

Artykuł 37

Procedura harmonizowania klasyfikacji i oznakowania substancji

1.   Właściwy organ państwa członkowskiego może przedłożyć Agencji wniosek o zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie substancji oraz, w stosownych przypadkach, specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M lub wniosek o ich przegląd.

Wniosek należy złożyć w formacie określonym w części 2 załącznika VI; zawiera on odpowiednie informacje, o których mowa w części 1 załącznika VI.

2.   Producent, importer lub dalszy użytkownik substancji może złożyć w Agencji wniosek o zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie tej substancji oraz, w stosownych przypadkach, specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M, pod warunkiem że w części 3 załącznika VI nie znajduje się wpis dotyczący takiej substancji w odniesieniu do klasy zagrożenia lub do dalszego zróżnicowania objętych tym wnioskiem.

Wniosek sporządzony jest według zasad określonych w odpowiednich częściach sekcji 1, 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i ma format przedstawiony w części B raportu bezpieczeństwa chemicznego znajdującego się w sekcji 7 tego załącznika. Zawiera on odpowiednie informacje, o których mowa w części 1 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia. Zastosowanie ma art. 111 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

3.   Jeżeli wniosek producenta, importera lub dalszego użytkownika dotyczy zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanego oznakowania substancji zgodnie z art. 36 ust. 3, wymaga on wniesienia opłaty ustalonej przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54 ust. 2.

4.   Komitet do spraw oceny ryzyka, będący komitetem Agencji na mocy art. 76 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, przyjmuje opinię na temat wszelkich wniosków złożonych zgodnie z ust. 1 lub 2 w terminie 18 miesięcy od daty otrzymania wniosku, umożliwiając zainteresowanym stronom przedstawienie uwag. Agencja przekazuje Komisji tę opinię wraz z wszelkimi uwagami.

5.   W przypadku gdy Komisja uzna, że harmonizacja klasyfikacji i oznakowania danej substancji jest właściwa, bez nieuzasadnionej zwłoki przedkłada projekt decyzji dotyczącej włączenia tej substancji wraz z odpowiednimi elementami klasyfikacji i oznakowania do tabeli 3.1 w części 3 załącznika VI, w stosownych przypadkach wraz ze specyficznymi stężeniami granicznymi lub współczynnikami M.

Z zastrzeżeniem tych samych warunków do dnia 31 maja 2015 r. dokonuje się odpowiedniego wpisu w tabeli 3.2 znajdującej się w części 3 załącznika VI.

Środek ten, mający na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 54 ust. 3. W sytuacjach wymagających niezwykle pilnego rozpatrzenia Komisja może zastosować tryb pilny, o którym mowa w art. 54 ust. 4.

6.   Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy dysponujący nowymi informacjami, które mogą prowadzić do zmiany elementów zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanego oznakowania substancji znajdujących się w części 3 załącznika VI, przedkładają wniosek zgodny z ust. 2 akapit drugi właściwemu organowi w jednym z państw członkowskich, w których substancja ta znajduje się w obrocie.

Artykuł 38

Treść opinii i decyzji dotyczących zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanego oznakowania w części 3 załącznika VI; dostępność informacji

1.   Każda opinia, o której mowa w art. 37 ust. 4, i każda decyzja zgodna z art. 37 ust. 5 zawiera dla każdej substancji przynajmniej:

a)

informacje identyfikujące substancję określone w sekcjach 2.1–2.3.4 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

b)

klasyfikacja substancji, o której mowa w art. 36, w tym uzasadnienie;

c)

w odpowiednich przypadkach specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M;

d)

elementy etykiety, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. d), e) i f), dla danej substancji wraz z wszelkimi uzupełniającymi zwrotami informującymi o zagrożeniu dotyczącymi danej substancji, które zostały określone zgodnie z art. 25 ust. 1;

e)

wszelkie inne parametry umożliwiające przeprowadzenie oceny zagrożenia dla zdrowia lub środowiska, jakie stwarzają mieszaniny zawierające daną substancję stwarzającą zagrożenie lub jakie stwarzają substancje zawierające takie substancje stwarzające zagrożenie w postaci zidentyfikowanych zanieczyszczeń, dodatków i składników, jeżeli ma to zastosowanie.

2.   Do publicznego udostępniania opinii lub decyzji, o których mowa w art. 37 ust. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, zastosowanie mają art. 118 ust. 2 oraz art. 119 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

ROZDZIAŁ 2

Wykaz klasyfikacji i oznakowania

Artykuł 39

Zakres stosowania

Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do:

a)

substancji, które zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 podlegają rejestracji;

b)

substancji, które wchodzą w zakres zastosowania art. 1 i spełniają kryteria klasyfikacji jako stwarzające zagrożenie oraz które są wprowadzane do obrotu w postaci własnej lub jako składnik mieszaniny powyżej stężeń granicznych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu lub w dyrektywie 1999/45/WE w odpowiednich przypadkach, co prowadzi do zaklasyfikowania tej mieszaniny jako stwarzającej zagrożenie.

Artykuł 40

Obowiązek zgłaszania informacji Agencji

1.   Każdy producent lub importer lub grupa producentów lub importerów (zwani dalej „zgłaszającym” lub „zgłaszającymi”), którzy wprowadzają do obrotu substancję, o której mowa w art. 39, zgłaszają Agencji następujące informacje, które następnie są umieszczane w wykazie, o którym mowa w art. 42:

a)

dane indentyfikacyjne zgłaszającego lub zgłaszających odpowiedzialnych za wprowadzanie jednej lub większej liczby substancji do obrotu, określone w sekcji 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

b)

informacje identyfikujące jedną lub więcej substancji, określone w sekcjach 2.1–2.3.4 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

c)

klasyfikację jednej lub większej liczby substancji zgodnie z art. 13;

d)

w przypadku substancji, która została zaklasyfikowana w niektórych, lecz nie wszystkich klasach lub dalszych zróżnicowaniach zagrożenia – informację, czy jest to spowodowane brakiem danych, brakiem jednoznacznych danych, czy też posiadaniem danych, które są jednoznaczne, lecz niewystarczające do zaklasyfikowania;

e)

w stosownych przypadkach specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M zgodnie z art. 10 niniejszego rozporządzenia, wraz z uzasadnieniem opartym na odnośnych częściach sekcji 1, 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

f)

elementy etykiety, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. d), e) i f), dla danej substancji wraz z wszelkimi uzupełniającymi zwrotami informującymi o zagrożeniu dotyczącymi danej substancji, które zostały określone zgodnie z art. 25 ust. 1.

Informacji, o których mowa w lit. a)–f), nie zgłasza się, jeżeli przedłożone zostały Agencji w ramach rejestracji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub jeżeli zostały już zgłoszone przez tego zgłaszającego.

Zgłaszający przedstawia te informacje w formacie określonym na mocy art. 111 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

2.   Informacje wymienione w ust. 1 są aktualizowane i zgłaszane Agencji przez zgłaszającego lub zgłaszających wówczas, gdy w wyniku przeglądu, o którym mowa w art. 15 ust. 1, podjęto decyzję o zmianie klasyfikacji i oznakowania substancji.

3.   Informacje o substancjach wprowadzonych do obrotu w dniu 1 grudnia 2010 r. lub po tym terminie zgłasza się zgodnie z ust. 1 w terminie jednego miesiąca od ich wprowadzenia do obrotu.

Informacje dotyczące substancji wprowadzanych do obrotu przed dniem 1 grudnia 2010 r. można natomiast zgłaszać zgodnie z ust. 1 przed tą datą.

Artykuł 41

Uzgodnione wpisy

Jeżeli w wyniku zgłoszenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1, w wykazie, o którym mowa w art. 42, znajdują się różniące się wpisy dla tej samej substancji, zgłaszający i rejestrujący dokładają wszelkich starań, aby uzgodnić jednolity wpis w celu umieszczenia w wykazie. Zgłaszający przekazują Agencji odpowiednie informacje.

Artykuł 42

Wykaz dotyczący klasyfikacji i oznakowania

1.   Agencja tworzy i prowadzi w formie bazy danych wykaz dotyczący klasyfikacji i oznakowania.

Do wykazu włączane są informacje zgłoszone zgodnie z art. 40 ust. 1, jak również informacje przedłożone jako część dokumentów rejestracyjnych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

Zawarte w wykazie informacje odpowiadające informacjom, o których mowa w art. 119 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, są udostępniane publicznie. Agencja udostępnia pozostałe informacje o każdej substancji znajdującej się w wykazie tym zgłaszającym i rejestrującym, którzy przedłożyli informacje na temat tej substancji zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. Ponadto udostępnia takie informacje innym stronom z zastrzeżeniem art. 118 tego rozporządzenia.

2.   Agencja aktualizuje wykaz po otrzymaniu zaktualizowanych informacji zgodnie z art. 40 ust. 2 lub art. 41.

3.   Oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, w stosownych przypadkach Agencja rejestruje w ramach każdej pozycji następujące informacje:

a)

czy w odniesieniu do tej pozycji istnieją zharmonizowana klasyfikacja i zharmonizowane oznakowanie na poziomie Wspólnoty w związku z umieszczeniem jej w części 3 załącznika VI;

b)

czy jest to pozycja wspólna rejestrujących tę samą substancję zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

c)

czy jest to pozycja uzgodniona przez dwóch lub większą liczbę zgłaszających lub rejestrujących zgodnie z art. 41;

d)

czy pozycja ta różni się od innej pozycji dla tej samej substancji w wykazie.

Informacje, o których mowa w lit. a), są uaktualniane po podjęciu decyzji zgodnie z art. 37 ust. 5.

TYTUŁ VI

WŁAŚCIWE ORGANY I EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW

Artykuł 43

Wyznaczenie właściwych organów i organów odpowiedzialnych za egzekwowanie przepisów oraz współpraca między organami

Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za wnioski dotyczące zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanego oznakowania oraz organy odpowiedzialne za egzekwowanie obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Właściwe organy oraz organy odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów współpracują ze sobą w wykonywaniu zadań przewidzianych niniejszym rozporządzeniem i w tym celu dostarczają właściwym organom innych państw członkowskich wszelkiego niezbędnego i użytecznego wsparcia.

Artykuł 44

Centra informacyjne

Państwa członkowskie tworzą krajowe centra informacyjne, w celu udzielania producentom, importerom, dalszym użytkownikom i wszelkim innym zainteresowanym stronom porad dotyczących ich odpowiedzialności i obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 45

Wyznaczanie jednostek odpowiedzialnych za otrzymywanie informacji związanych z pomocą w nagłych przypadkach zagrożenia zdrowia

1.   Państwa członkowskie powołują organ lub organy odpowiedzialne za otrzymywanie od importerów i dalszych użytkowników wprowadzających mieszaniny do obrotu informacji istotnych w szczególności przy określaniu środków profilaktycznych i leczniczych, zwłaszcza w nagłych przypadkach zagrożenia zdrowia. Informacje te obejmują skład chemiczny mieszanin wprowadzanych do obrotu i zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie na podstawie wywieranych skutków fizycznych lub działania na zdrowie, w tym identyfikację substancji, które wchodzą w skład mieszanin i dla których zgodnie z art. 24 Agencja przyjęła wniosek o stosowanie alternatywnej nazwy rodzajowej.

2.   Wyznaczone jednostki zapewniają wszelkie gwarancje niezbędne do zachowania poufności informacji, które otrzymują. Informacje te można wykorzystywać wyłącznie do:

a)

celów medycznych polegających na określeniu środków profilaktycznych i leczniczych, w szczególności dotyczących nagłych przypadków;

oraz

b)

przeprowadzenia – na wniosek danego państwa członkowskiego – analizy statystycznej mającej na celu określenie obszarów, w których może istnieć potrzeba wprowadzenia ulepszonych środków kontroli ryzyka.

Informacji tych nie wykorzystuje się w innych celach.

3.   W celu wykonywania zadań, za które są odpowiedzialne, wyznaczone jednostki dysponują wszelkimi informacjami wymaganymi od producentów i dalszych użytkowników odpowiedzialnych za wprowadzenie do obrotu.

4.   Do dnia 20 stycznia 2012 r. Komisja dokonuje przeglądu, aby ocenić możliwość zharmonizowania informacji, o których mowa w ust. 1, w tym możliwość ustalenia formatu, w jakim importerzy i dalsi użytkownicy będą przekazywać informacje powołanym organom. Na podstawie tego przeglądu i po konsultacjach z odpowiednimi stronami zainteresowanymi, takimi jak Europejskie Stowarzyszenie Ośrodków Toksykologicznych i Toksykologów Klinicznych (EAPCCT), Komisja może przyjąć rozporządzenie, którym doda załącznik do niniejszego rozporządzenia.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 54 ust. 3.

Artykuł 46

Egzekwowanie przepisów i sprawozdawczość

1.   Państwa członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki, łącznie z utrzymywaniem systemu kontroli urzędowych, w celu zagwarantowania, że substancje i mieszaniny są wprowadzane do obrotu tylko pod warunkiem ich uprzedniego zaklasyfikowania, oznakowania, zgłoszenia i opakowania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2.   Co pięć lat do dnia 1 lipca państwa członkowskie przedkładają Agencji sprawozdanie dotyczące wyników urzędowych kontroli i innych wprowadzonych środków mających na celu egzekwowanie przepisów. Pierwsze sprawozdanie jest przedkładane w terminie do dnia 20 stycznia 2012 r. Agencja udostępnia te sprawozdania Komisji, która uwzględnia je w swoim sprawozdaniu sporządzanym na mocy art. 117 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

3.   Forum, o którym mowa w art. 76 ust 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, realizuje zadania określone w art. 77 ust. 4 lit. a)–g) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w odniesieniu do egzekwowania przepisów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 47

Sankcje za nieprzestrzeganie przepisów

Państwa członkowskie wprowadzają sankcje za nieprzestrzeganie niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne środki, by zapewnić stosowanie niniejszego rozporządzenia. Sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie przedkładają Komisji informacje o przepisach dotyczących sankcji najpóźniej do dnia 20 czerwca 2010 r. i niezwłocznie informują o wszelkich późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy.

TYTUŁ VII

PRZEPISY WSPÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 48

Reklama

1.   W każdej formie reklamy substancji zaklasyfikowanej jako stwarzająca zagrożenie wymienia się klasy lub kategorie zagrożenia, do jakich należy ta substancja.

2.   Wszelkie reklamy mieszanin zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie lub objętych art. 25 ust. 6, umożliwiające osobie prywatnej zawarcie umowy kupna bez uprzedniego zapoznania się z etykietą, podlegają obowiązkowi wymienienia rodzaju lub rodzajów zagrożenia określonych na etykiecie.

Akapit pierwszy nie narusza dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1977 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (28).

Artykuł 49

Obowiązek przechowywania informacji i wnioski o udostępnienie informacji

1.   Dostawca zobowiązany jest do gromadzenia i przechowywania do wglądu wszelkich informacji, które wykorzystał do celów klasyfikacji i oznakowania na mocy niniejszego rozporządzenia, przez co najmniej dziesięć lat po ostatniej dokonanej przez siebie dostawie danej substancji lub mieszaniny.

Dostawca przechowuje te informacje razem z informacjami wymaganymi na mocy art. 36 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

2.   Jeżeli dostawca zaprzestanie działalności lub przekaże część lub całość swoich działań stronie trzeciej, obowiązek określony w ust. 1 spoczywa nie na dostawcy, lecz na stronie odpowiedzialnej za likwidację jego przedsiębiorstwa lub przejmującej odpowiedzialność za wprowadzanie do obrotu danej substancji lub mieszaniny.

3.   Właściwy organ lub organy odpowiedzialne za egzekwowanie przepisów w państwie członkowskim, w którym dostawca ma siedzibę, lub Agencja mogą wymagać od dostawcy przedstawienia im każdego rodzaju informacji, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy.

Jeżeli jednak informacje te są dostępne Agencji jako część dokumentacji rejestracyjnej na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w wyniku zgłoszenia na mocy art. 40 niniejszego rozporządzenia, Agencja korzysta z tych informacji, a dany organ zwraca się do Agencji.

Artykuł 50

Zadania Agencji

1.   Agencja udziela państwom członkowskim i instytucjom Wspólnoty informacji naukowych i technicznych na możliwie najwyższym poziomie w sprawach związanych z chemikaliami, leżących w jej kompetencjach i powierzonych jej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2.   Sekretariat Agencji:

a)

w stosownych przypadkach udziela przemysłowi technicznych i naukowych wytycznych dotyczących sposobów realizacji obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz udostępnia jej służące do tego narzędzia;

b)

dostarcza właściwym organom technicznych i naukowych wytycznych w zakresie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia oraz zapewnia wsparcie centrom informacyjnym utworzonym przez państwa członkowskie na mocy art. 44.

Artykuł 51

Klauzula swobodnego przepływu

Państwa członkowskie nie mogą ze względu na klasyfikację, oznakowanie lub opakowanie substancji lub mieszanin w rozumieniu niniejszego rozporządzenia zabraniać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu substancji lub mieszanin, które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz, w stosownych przypadkach, z aktami prawnymi Wspólnoty przyjętymi w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 52

Klauzula ochronna

1.   Jeżeli państwo członkowskie ma uzasadnione powody, by sądzić, że substancja lub mieszanina, która spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska ze względów związanych z klasyfikacją, oznakowaniem lub opakowaniem, może ono wprowadzić odpowiednie środki tymczasowe. Państwo to niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję, Agencję i pozostałe państwa członkowskie, podając przyczyny podjęcia takiej decyzji.

2.   W ciągu 60 dni od otrzymania informacji od państwa członkowskiego Komisja, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 54 ust. 2, zezwala na wprowadzenie środka tymczasowego na czas określony w decyzji lub zobowiązuje państwo członkowskie do odwołania środka tymczasowego.

3.   W przypadku zezwolenia na wprowadzenie środka tymczasowego w związku z klasyfikacją lub oznakowaniem substancji, o którym mowa w ust. 2, właściwy organ państwa członkowskiego, którego to dotyczy, w terminie trzech miesięcy od daty decyzji Komisji i zgodnie z procedurą określoną w art. 37 przedkłada Agencji wniosek o zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie.

Artykuł 53

Dostosowania do postępu technicznego i naukowego

1.   Komisja może korygować i dostosowywać do postępu technicznego i naukowego art. 6 ust. 5, art. 11 ust. 3, art. 12, art. 14, art. 18 ust. 3 lit. b), art. 23, art. 25–29 oraz art. 35 ust. 2 akapit drugi i trzeci oraz załączniki I–VII, uwzględniając należycie dalsze zmiany w GHS na szczeblu ONZ, zwłaszcza wszelkie zmiany dokonane przez ONZ, które dotyczą wykorzystywania informacji o podobnych mieszaninach, oraz biorąc pod uwagę zmiany w uznanych międzynarodowych programach dotyczących chemikaliów oraz dane z baz danych dotyczących wypadków. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 54 ust. 3. W sytuacjach wymagających niezwykle pilnego rozpatrzenia Komisja może zastosować tryb pilny, o którym mowa w art. 54 ust. 4.

2.   Państwa członkowskie oraz Komisja – w sposób właściwy dla pełnionej przez nie roli w odpowiednich gremiach ONZ – promują na szczeblu ONZ harmonizację kryteriów klasyfikacji i oznakowania substancji trwałych, wykazujących zdolność do bioakumulacji i toksycznych (PBT) oraz bardzo trwałych i wykazujących bardzo dużą zdolność do bioakumulacji (vPvB).

Artykuł 54

Procedura komitetu

1.   Komisja jest wspomagana przez komitet ustanowiony na mocy art. 133 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

4.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5a ust. 1, 2, 4 i 6 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Artykuł 55

Zmiany w dyrektywie 67/548/EWG

W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 ust. 2 skreśla się akapit drugi;

2)

w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Jeżeli w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (29) zawarta jest pozycja, która zawiera zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie danej substancji, substancję tę należy zaklasyfikować zgodnie z tą pozycją, natomiast ust. 1 i 2 nie mają zastosowania w odniesieniu do kategorii zagrożenia, których dotyczy ta pozycja.

b)

skreśla się ust. 4;

3)

w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)

skreśla się ust. 1 akapit drugi;

b)

ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Środki przewidziane w ust. 1 akapit pierwszy mają zastosowanie do czasu umieszczenia substancji w wykazie znajdującym się w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 w odniesieniu do kategorii zagrożenia, których dotyczy ta pozycja, lub do czasu podjęcia decyzji o nieumieszczaniu tej substancji w wykazie, zgodnie z procedurą określoną w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

4)

artykuł 6 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 6

Obowiązek przeprowadzenia badania

Producenci, dystrybutorzy i importerzy substancji, które zostały umieszczone w spisie EINECS, ale nie zostały włączone do części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, przeprowadzają badania w celu uzyskania informacji o istniejących już odpowiednich i dostępnych danych dotyczących właściwości takich substancji. Na podstawie tych informacji opakowują oni i tymczasowo oznakowują substancje niebezpieczne zgodnie z zasadami określonymi w art. 22–25 niniejszej dyrektywy i kryteriami wymienionymi w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.”;

5)

skreśla się art. 22 ust. 3 i 4;

6)

w art. 23 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w lit. a) wyrazy „załącznik I” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

b)

w lit. c) wyrazy „załącznik I” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

c)

w lit. d) wyrazy „załącznik I” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

d)

w lit. e) wyrazy „załącznik I” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

e)

w lit. f) wyrazy „załącznik I” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

7)

skreśla się art. 24 ust. 4 akapit drugi;

8)

skreśla się art. 28;

9)

skreśla się art. 31 ust. 2 i 3;

10)

po art. 32 dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 32a

Przepis przejściowy dotyczący oznakowania i opakowań substancji

Od dnia 1 grudnia 2010 r. do substancji nie mają zastosowania przepisy art. 22–25.”;

11)

skreśla się załącznik I.

Artykuł 56

Zmiany w dyrektywie 1999/45/WE

W dyrektywie 1999/45/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 3 ust. 2 tiret pierwsze wyrazy „załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (30).

2)

wyrazy „załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008” w:

a)

art. 3 ust. 3;

b)

art. 10 ust. 2 pkt 2.3.1, 2.3.2, 2.3.3 i 2.4 tiret pierwsze;

c)

załączniku II lit. a) i b) oraz ostatnim akapicie wprowadzenia;

d)

załączniku II część A:

pkt 1.1.1 lit. a) i b),

pkt 1.2 lit. a) i b),

pkt 2.1.1 lit. a) i b),

pkt 2.2 lit. a) i b),

pkt 2.3 lit. a) i b),

pkt 3.1.1 lit. a) i b),

pkt 3.3 lit. a) i b),

pkt 3.4 lit. a) i b),

pkt 4.1.1 lit. a) i b),

pkt 4.2.1 lit. a) i b),

pkt 5.1.1 lit. a) i b),

pkt 5.2.1 lit. a) i b),

pkt 5.3.1 lit. a) i b),

pkt 5.4.1 lit. a) i b),

pkt 6.1 lit. a) i b),

pkt 6.2 lit. a) i b),

pkt 7.1 lit. a) i b),

pkt 7.2 lit. a) i b),

pkt 8.1 lit. a) i b),

pkt 8.2 lit. a) i b),

pkt 9.1 lit. a) i b),

pkt 9.2 lit. a) i b),

pkt 9.3 lit. a) i b),

pkt 9.4 lit. a) i b);

e)

załączniku II część wprowadzająca części B;

f)

załączniku III lit. a) i b) wprowadzenia;

g)

załączniku III część A sekcja a) Środowisko wodne

pkt 1.1 lit. a) i b),

pkt 2.1 lit. a) i b),

pkt 3.1 lit. a) i b),

pkt 4.1 lit. a) i b),

pkt 5.1 lit. a) i b),

pkt 6.1 lit. a) i b);

h)

załączniku III część A sekcja b) Środowisko inne niż wodne pkt 1.1 lit. a) i b);

i)

załączniku V sekcja A pkt 3 i 4;

j)

załączniku V sekcja B pkt 9;

k)

załączniku VI część A pkt 2, tabela, kolumna trzecia;

l)

załączniku VI część B pkt 1, akapit 1 i pierwsza kolumna tabeli pkt 3;

m)

załączniku VIII dodatek 1 kolumna druga tabeli;

n)

załączniku VIII dodatek 2 kolumna druga tabeli;

3)

w załączniku VI część B pkt 1 ust. 3 pierwsze tiret i w ust. 5 wyrazy „załącznik I” otrzymują brzmienie „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

4)

w załączniku VI część B pkt 4.2 ostatni ustęp wyrazy „załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG (19 dostosowanie)” otrzymują brzmienie „część 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”.

Artykuł 57

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

W rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 wprowadza się następujące zmiany od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:

1)

w art. 14 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)

litera b) otrzymuje brzmienie:

„b)

specyficzne stężenia graniczne ustalone w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (31);

ba)

w przypadku substancji zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego, jeżeli ustalono dla nich współczynnik (zwany dalej »współczynnikiem M«) w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, wartość graniczna w tabeli 1.1 załącznika I do tego rozporządzenia skorygowana w wyniku obliczeń, o których mowa w sekcji 4.1 załącznika I do tego rozporządzenia;

b)

litera e) otrzymuje brzmienie:

„e)

specyficzne stężenia graniczne podane w uzgodnionej pozycji wykazu klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008;

ea)

w przypadku substancji zaklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego, jeżeli w uzgodnionej pozycji wykazu klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, ustalono dla nich współczynnik M, wartość graniczna w tabeli 1.1 załącznika I do tego rozporządzenia skorygowana w wyniku obliczeń, o których mowa w sekcji 4.1 załącznika I do tego rozporządzenia;”;

2)

w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 8 otrzymuje brzmienie:

„8.   Spis danych dotyczących bezpieczeństwa dostarcza się w nieodpłatnie w formie papierowej lub elektronicznej nie później niż w dniu pierwszej dostawy substancji lub mieszaniny.”;

b)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„10.   Jeżeli substancje są zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, w okresie od jego wejścia w życie do dnia 1 grudnia 2010 r. w karcie charakterystyki można zawrzeć tę klasyfikację wraz z klasyfikacją zgodną z dyrektywą 67/548/EWG.

Od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia 1 czerwca 2015 r. karty charakterystyki substancji zawierają klasyfikację zgodną z dyrektywą 67/548/EWG i rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008.

Jeżeli mieszaniny są zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, w okresie od jego wejścia w życie do dnia 1 czerwca 2015 r. w karcie charakterystyki można zawrzeć tę klasyfikację wraz z klasyfikacją zgodną z dyrektywą 1999/45/WE. Do dnia 1 czerwca 2015 r., jeżeli substancje lub mieszaniny są zarówno zaklasyfikowane, jak i oznakowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, w karcie charakterystyki należy zawrzeć tę klasyfikację w odniesieniu do substancji, mieszaniny i jej składników, wraz z ich klasyfikacją zgodną, odpowiednio, z dyrektywą 67/548/EWG, jak i dyrektywą 1999/45/WE.”;

3)

artykuł 56 ust. 6 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

dla wszelkich pozostałych substancji obecnych w stężeniu poniżej najniższego ze stężeń granicznych określonych w dyrektywie 1999/45/WE lub w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, które skutkują zaklasyfikowaniem tej mieszaniny jako niebezpieczna.”;

4)

w art. 59 ust. 2 i 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„W stosownych przypadkach dokumentacja może zostać ograniczona do odniesienia do jednej z pozycji części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

b)

ustęp 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„W stosownych przypadkach dokumentacja może zostać ograniczona do odniesienia do jednej z pozycji części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

5)

w art. 76 ust. 1 lit. c) wyrazy „tytułem XI” zastępuje się wyrazami „tytułem V rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

6)

w art. 77 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 2 lit. e) zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„e)

tworzy i prowadzi jedną lub więcej baz danych zawierających informacje o wszystkich zarejestrowanych substancjach, wykaz klasyfikacji i oznakowania oraz zharmonizowany wykaz dotyczący klasyfikacji i oznakowania sporządzony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008;”;

b)

w ust. 3 lit. a) wyrazy „tytułów VI–XI” zastępuje się wyrazami „tytułów VI–X”;

7)

skreśla się tytuł XI;

8)

w załączniku XV w sekcjach I i II wprowadza się następujące zmiany:

a)

w sekcji I wprowadza się następujące zmiany:

(i)

skreśla się tiret pierwsze;

(ii)

tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„—

identyfikacji substancji CMR, PBT, vPvB lub substancji budzącej równoważne obawy, zgodnie z art. 59,”;

b)

w sekcji II skreśla się pkt 1;

9)

w tabeli w załączniku XVII wprowadza się następujące zmiany:

a)

w kolumnie „Oznaczenie substancji, grup substancji lub preparatu” wprowadza się nstępujące zmiany:

(i)

pozycje 28, 29 i 30 otrzymują brzmienie:

„28.

Substancje wymienione w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 zaklasyfikowane jako rakotwórcze kategorii 1A lub 1B (tabela 3.1) lub jako rakotwórcze kategorii 1 lub 2 (tabela 3.2) i zamieszczone w następujących wykazach:

rakotwórcze kategorii 1A (tabela 3.1)/rakotwórcze kategorii 1 (tabela 3.2) – w wykazie w dodatku 1,

rakotwórcze kategorii 1B (tabela 3.1)/rakotwórcze kategorii 2 (tabela 3.2) – w wykazie w dodatku 2.

29.

Substancje wymienione w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 zaklasyfikowane jako działające mutagennie na komórki rozrodcze kategorii 1A lub 1B (tabela 3.1) lub jako działające mutagennie na komórki rozrodcze kategorii 1 lub 2 (tabela 3.2) i zamieszczone w następujących wykazach:

mutagenne kategorii 1A (tabela 3.1)/mutagenne kategorii 1 (tabela 3.2) – w wykazie w dodatku 3,

mutagenne kategorii 1B (tabela 3.1)/mutagenne kategorii 2 (tabela 3.2) – w wykazie w dodatku 4.

30.

Substancje wymienione w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 zaklasyfikowane jako działające szkodliwie na rozrodczość, kategorii 1A lub 1B (tabela 3.1) lub jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2 (tabela 3.2) i zamieszczone w następujących wykazach:

działanie szkodliwe na rozrodczość kategorii 1A – działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój (tabela 3.1) lub działanie szkodliwe na rozrodczość kategorii 1 z R60 (może działać szkodliwie na płodność) lub R61 (może powodować zagrożenie dla płodu) (tabela 3.2) wymienione w wykazie w dodatku 5,

działanie szkodliwe na rozrodczość kategorii 1B – działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój (tabela 3.1) lub działanie szkodliwe na rozrodczość kategorii 2 z R60 (może działać szkodliwie na płodność) lub R61 (może powodować zagrożenie dla płodu) (tabela 3.2) wymienione w wykazie w dodatku 6”;

b)

w kolumnie „Warunki ograniczenia” pozycja 28 pkt 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:

„—

odpowiedniego specyficznego stężenia granicznego określonego w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, lub”;

10)

w dodatkach 1–6 do załącznika XVII wprowadza się następujące zmiany:

a)

we wprowadzeniu wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w sekcji zatytułowanej „Substancje” wyrazy „załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „części 3 załącznika VI do rozporządzenia nr 1272/2008”;

(ii)

w sekcji zatytułowanej „Numer indeksowy” wyrazy „załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „części 3 załącznika VI do rozporządzenia nr 1272/2008”;

(iii)

w sekcji zatytułowanej „Noty” wyrazy „we wprowadzeniu do załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „w części 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 1272/2008”;

(iv)

uwaga A otrzymuje brzmienie:

„Uwaga A:

Bez uszczerbku dla art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 nazwa substancji musi być podana na etykiecie w formie jednego z określeń podanych w części 3 załącznika VI do tego rozporządzenia.

W tej części czasem stosuje się ogólny opis, taki jak »związki ...« lub »sole ...«. W takim przypadku dostawca, który wprowadza taką substancję do obrotu, jest zobowiązany do podania na etykiecie właściwej nazwy, uwzględniając załącznik VI sekcja 1.1.1.4 do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, jeżeli substancja znajduje się w części 3 załącznika VI do tego rozporządzenia, na jej etykiecie umieszcza się elementy dotyczące wszystkich poszczególnych rodzajów klasyfikacji objętych pozycją w tej części wraz z wymaganymi elementami etykiety dotyczącymi każdego innego rodzaju klasyfikacji nieobjętego tą pozycją oraz wszelkimi innymi wymaganymi elementami etykiety zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia.

W przypadku substancji należących do jednej konkretnej grupy substancji określonej w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 na jej etykiecie umieszcza się elementy dotyczące wszystkich poszczególnych rodzajów klasyfikacji objętych pozycją w tej części wraz z wymaganymi elementami etykiety dotyczącymi każdego innego rodzaju klasyfikacji nieobjętego tą pozycją oraz wszelkimi innymi wymaganymi elementami etykiety zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia.

W przypadku substancji należących do więcej niż jednej grupy substancji określonej w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 na jej etykiecie umieszcza się elementy dotyczące wszystkich poszczególnych rodzajów klasyfikacji objętych obiema pozycjami w tej części wraz z wymaganymi elementami etykiety dotyczącymi każdego innego rodzaju klasyfikacji nieobjętego tą pozycją oraz wszelkimi innymi wymaganymi elementami etykiety zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia. W przypadku gdy dwie różne klasyfikacje w odniesieniu do tej samej klasy zagrożenia lub zróżnicowania, wykorzystuje się klasyfikację odpowiadającą zagrożeniu wyższego stopnia.”;

(v)

uwaga D otrzymuje brzmienie:

„Uwaga D:

Niektóre substancje, które są podatne na spontaniczną polimeryzację lub rozkład, są na ogół wprowadzane do obrotu w formie stabilizowanej. W tej właśnie formie są one wymienione w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.

Substancje takie są czasem wprowadzane do obrotu w formie niestabilizowanej. W takim przypadku dostawca wprowadzający taką substancję do obrotu musi umieścić na etykiecie nazwę substancji z następującym po niej wyrazem »niestabilizowany« (lub »niestabilizowana«).”;

(vi)

skreśla się notę E;

(vii)

uwaga H otrzymuje brzmienie:

„Uwaga H:

Klasyfikacja i etykieta dla tej substancji mają zastosowanie do zagrożenia lub zagrożeń wskazanych przez zwrot lub zwroty określające zagrożenie w połączeniu z przedstawioną klasyfikacją zagrożenia. Wymogi art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 dotyczące dostawców tej substancji mają zastosowanie do wszystkich innych klas zagrożenia, dalszego zróżnicowania i kategorii zagrożenia.

Ostateczna etykieta jest zgodna z wymogami sekcji 1.2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

(viii)

uwaga K otrzymuje brzmienie

„Uwaga K:

Klasyfikacja substancji jako rakotwórczej lub mutagennej nie musi mieć zastosowania, jeżeli można wykazać, że substancja ta zawiera mniej niż 0,1 % wag. 1,3-butadienu (nr EINECS 203-450-8). Jeżeli substancja nie jest zaklasyfikowana jako rakotwórcza lub mutagenna, stosuje się przynajmniej zwroty określające środki ostrożności (P102-)P210-P403. Niniejsza uwaga ma zastosowanie jedynie do niektórych złożonych substancji ropopochodnych wymienionych w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

(ix)

uwaga S otrzymuje brzmienie:

„Uwaga S:

Substancja ta może nie wymagać etykiety zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 (zob. sekcja 1.3 załącznika I do tego rozporządzenia).”;

b)

w dodatku 1 tytuł otrzymuje brzmienie:

„Punkt 28 – Substancje rakotwórcze: kategoria 1A (tabela 3.1)/kategoria 1 (tabela 3.2)”;

c)

w dodatku 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

tytuł otrzymuje brzmienie „Punkt 29 – Substancje rakotwórcze: kategoria 1B (tabela 3.1)/kategoria 2 (tabela 3.2)”;

(ii)

w pozycjach o numerach indeksowych 024-017-00-8, 611-024-001, 611-029-00-9, 611-030-00-4 i 650-017-00-8 wyrazy „w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

d)

w dodatku 3 tytuł otrzymuje brzmienie:

„Punkt 29 – Substancje mutagenne: kategoria 1A (tabela 3.1)/kategoria 1 (tabela 3.2)”;

e)

w dodatku 4 tytuł otrzymuje brzmienie:

„Punkt 29 – Substancje mutagenne: kategoria 1B (tabela 3.1)/kategoria 2 (tabela 3.2)”;

f)

w dodatku 5 tytuł otrzymuje brzmienie:

„Punkt 30 – Substancje działające szkodliwie na rozrodczość: kategoria 1A (tabela 3.1)/kategoria 1 (tabela 3.2)”;

g)

w dodatku 6 tytuł otrzymuje brzmienie:

„Punkt 30 – Substancje działające szkodliwie na rozrodczość: kategoria 1B (tabela 3.1)/kategoria 2 (tabela 3.2)”;

11)

wyrazy „preparat” lub „preparaty” w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 zastępuje się w całym tekście odpowiednio wyrazami „mieszanina” lub „mieszaniny”.

Artykuł 58

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 od dnia 1 grudnia 2010 r.

W rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 od dnia 1 grudnia 2010 r. wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 14 ust. 4 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„4.   Jeżeli w wyniku zastosowania etapów, o których mowa w lit. a)–d) ust. 3, rejestrujący stwierdzi, że substancja ta spełnia kryteria jednej z poniższych klas zagrożenia lub kategorii zagrożenia stwarzających wyszczególnionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008:

a)

klasy zagrożenia 2.1–2.4, 2.6 i 2.7, 2.8 typy A i B, klasy 2.9, 2.10, 2.12, klasa 2.13 kategorie 1 i 2, klasa 2.14 kategorie 1 i 2 oraz klasa 2.15 typy A–F;

b)

klasy zagrożenia 3.1–3.6, klasa 3.7 – działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój, klasa 3.8 – działanie inne niż narkotyczne, klasy 3.9 i 3.10;

c)

klasa zagrożenia 4.1;

d)

klasa zagrożenia 5.1,

lub jeżeli została oceniona jako należąca do kategorii PBT lub vPvB, ocena bezpieczeństwa chemicznego obejmuje następujące poniższe etapy dodatkowe:”;

2)

artykuł 31 otrzymuje brzmienie:

„a)

ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

w przypadku gdy substancja spełnia kryteria klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 lub jeżeli mieszanina spełnia kryteria klasyfikujące ją jako niebezpieczną zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE; lub”;

b)

ustęp 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Jeżeli dalszy użytkownik lub dystrybutor nie żąda karty charakterystyki, nie musi być ona dostarczona, w odniesieniu do substancji, które są substancjami stwarzającymi zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 lub mieszanin, które są mieszaninami niebezpiecznymi zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE, jeżeli tym substancjom lub mieszaninom, oferowanym lub sprzedawanym ogółowi społeczeństwa, towarzyszą informacje wystarczające, by użytkownicy mogli podjąć niezbędne środki ochrony zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa i środowiska.”;

3)

artykuł 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Agencja analizuje każdą propozycję przeprowadzenia badań przedstawioną w dokumentach rejestracyjnych lub w sprawozdaniu dalszego użytkownika mającą na celu dostarczenie informacji dotyczących danej substancji określonych w załącznikach IX i X. Pierwszeństwo przyznaje się dokumentom rejestracyjnym tych substancji, które posiadają lub mogą posiadać właściwości substancji trwałych, wykazujących zdolność do bioakumulacji i toksycznych (PBT) lub bardzo trwałych i wykazujących bardzo dużą zdolność do bioakumulacji (vPvB), właściwości uczulające lub rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość (CMR), a także substancji w ilości powyżej 100 ton rocznie, których zastosowania powodują rozprzestrzenione i powszechne narażenie, pod warunkiem że substancje te spełniają kryteria którejkolwiek z poniższych klas lub kategorii zagrożenia przedstawionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008:

a)

klasy zagrożenia 2.1–2.4, 2.6 i 2.7, 2.8 typy A i B, klasy 2.9, 2.10, 2.12, klasa 2.13 kategorie 1 i 2, klasa 2.14 kategorie 1 i 2 oraz klasa 2.15 typy A–F;

b)

klasy zagrożenia 3.1–3.6, klasa 3.7 – działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój, klasa 3.8 – działanie inne niż narkotyczne, klasy 3.9 i 3.10;

c)

klasa zagrożenia 4.1;

d)

klasa zagrożenia 5.1.”;

4)

artykuł 57 lit. a), b) i c) otrzymują brzmienie:

„a)

substancje spełniające kryteria klasyfikacji w klasie zagrożenia »rakotwórczość« kategorii 1A lub 1B zgodnie z sekcją 3.6 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008;

b)

substancje spełniające kryteria klasyfikacji w klasie zagrożenia »działanie mutagenne na komórki rozrodcze« kategorii 1A lub 1B zgodnie z sekcją 3.5 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008;

c)

substancje spełniające kryteria klasyfikacji w klasie zagrożenia »działanie szkodliwe na rozrodczość« kategorii 1A lub 1B, »działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój« zgodnie z sekcją 3.7 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008;”;

5)

w art. 65 wyrazy „dyrektywy 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „dyrektywy 67/548/EWG i rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

6)

artykuł 68 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   W przypadku substancji w jej postaci własnej, jako składnika mieszaniny lub w wyrobie, spełniającej kryteria klasyfikacji w klasach zagrożenia »rakotwórczość«, »działanie mutagenne na komórki rozrodcze« lub »działanie szkodliwe na rozrodczość« kategorii 1A lub 1B, którą mogliby zastosować konsumenci i w odniesieniu do której Komisja wystąpiła z wnioskiem o wprowadzenie ograniczeń w stosowaniu przez konsumentów, zmiana przepisów załącznika XVII odbywa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 133 ust. 4. Nie mają zastosowania przepisy art. 69–73.”;

7)

w art. 119 ust. 1 i 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

bez uszczerbku dla ust. 2 lit. f) oraz g) niniejszego artykułu – nazwa zgodna z nomenklaturą IUPAC w przypadku substancji spełniających kryteria klasyfikacji dla którejkolwiek z poniższych klas lub kategorii zagrożenia określonych w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1272/2008:

klasy zagrożenia 2.1–2.4, 2.6 i 2.7, 2.8 typy A i B, klasy 2.9, 2.10, 2.12, klasa 2.13 kategorie 1 i 2, klasa 2.14 kategorie 1 i 2 oraz klasa 2.15 typy A–F,

klasy zagrożenia 3.1–3.6, klasa 3.7 – działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój, klasa 3.8 – działanie inne niż narkotyczne, klasy 3.9 i 3.10,

klasa zagrożenia 4.1,

klasa zagrożenia 5.1.”;

b)

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

litera f) otrzymuje brzmienie:

„f)

z zastrzeżeniem art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 nazwa zgodna z nomenklaturą IUPAC dla substancji niewprowadzonych, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, przez okres sześciu lat;”;

(ii)

w lit. g) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„g)

z zastrzeżeniem art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 nazwa zgodna z nomenklaturą IUPAC w przypadku substancji, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu i które wykorzystywane są wyłącznie do jednego lub większej liczby poniższych zastosowań:”;

8)

artykuł 138 ust. 1 drugie zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Jednak w przypadku substancji spełniających kryteria klasyfikacji w klasach zagrożenia »rakotwórczość«, »powodowanie mutacji komórek rozrodczych« lub »szkodliwe działanie na rozrodczość« kategorii 1A lub 1B zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 przegląd przeprowadzany jest do dnia 1 czerwca 2014 r.”;

9)

w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a)

litera a) otrzymuje brzmienie:

„a)

substancje, w odniesieniu do których przewiduje się (poprzez zastosowanie (Q)SAR lub innego dowodu) prawdopodobieństwo spełnienia kryteriów klasyfikacji w kategorii 1A lub 1B w klasach zagrożenia: »rakotwórczość«, »działanie mutagenne na komórki rozrodcze« lub »działanie szkodliwe na rozrodczość« lub kryteriów zawartych w załączniku XIII;”;

b)

litera b) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)

w odniesieniu do których przewiduje się (poprzez zastosowanie (Q)SAR lub innego dowodu) prawdopodobieństwo spełnienia kryteriów klasyfikacji w jakichkolwiek klasach zagrożenia dla zdrowia lub środowiska z uwzględnieniem dalszych zróżnicowaniach na mocy rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

10)

w załączniku V pkt 8 wyrazy „dyrektywą 67/548/EWG” zastępuje się wyrazami „rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008”;

11)

w załączniku VI w sekcjach 4.1, 4.2 i 4.3 wprowadza się następujące zmiany:

„4.1.

Klasyfikacja substancji pod względem zagrożenia, wynikająca z zastosowania tytułu I i II rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 w odniesieniu do wszystkich klas i kategorii zagrożenia wymienionych w tym rozporządzeniu.

Ponadto w odniesieniu do każdej pozycji należy podać powody wyjaśniające brak klasyfikacji do jednej z klas zagrożenia lub do jednego z dalszych zróżnicowań klas zagrożenia (tzn. czy brakuje danych, dane są niejednoznaczne lub jednoznaczne, lecz niewystarczające do zaklasyfikowania).

4.2.

Odpowiednie dla substancji oznakowanie zagrożenia na etykiecie, wynikające z zastosowania tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.

4.3.

W stosownych przypadkach specyficzne stężenia graniczne wynikające z zastosowania art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 i art. 4–7 dyrektywy 1999/45/WE.”;

12)

w załączniku VIII wprowadza się następujące zmiany:

a)

w kolumnie drugiej pkt 8.4.2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„—

wiadomo, że substancja jest substancją rakotwórczą kategorii 1A lub 1B lub substancją działającą mutagennie na komórki rozrodcze kategorii 1A, 1B lub 2.”;

b)

w kolumnie drugiej pkt 8.7.1 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:

„Jeżeli wiadomo, że substancja ma działanie szkodliwe dla płodności, spełniając kryteria klasyfikacji jako działająca szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B o oznaczeniu: »Może upośledzać płodność (H360F)«, a dostępne dane są odpowiednie do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszych badań dotyczących działania na płodność. Należy jednak rozważyć przeprowadzenie badań dotyczących toksyczności rozwojowej.

Jeżeli wiadomo, że substancja powoduje toksyczność rozwojową, spełniając kryteria klasyfikacji jako działająca szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B o oznaczeniu: »Może uszkodzić płód (H360D)«, a dostępne dane są odpowiednie do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszych badań dotyczących toksyczności rozwojowej. Należy jednak rozważyć przeprowadzenie badań dotyczących działania na płodność.”;

13)

w załączniku IX kolumna druga pkt 8.7 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:

„Jeżeli wiadomo, że substancja ma szkodliwe działanie dla płodności, spełniając kryteria klasyfikacji jako działająca szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B o oznaczeniu: »Może upośledzać płodność (H360F)«, a dostępne dane są odpowiednie do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszych badań dotyczących działania na płodność. Należy jednak rozważyć przeprowadzenie badań dotyczących toksyczności rozwojowej.

Jeżeli wiadomo, że substancja powoduje toksyczność rozwojową, spełniając kryteria klasyfikacji jako działająca szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B o oznaczeniu: »Może uszkodzić płód (H360D)«, a dostępne dane są odpowiednie do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszych badań dotyczących toksyczności rozwojowej. Należy jednak rozważyć przeprowadzenie badań dotyczących działania na płodność.”;

14)

w załączniku X wprowadza się następujące zmiany:

a)

w kolumnie drugiej pkt 8.7 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:

„Jeżeli wiadomo, że substancja ma szkodliwe działanie dla płodności, spełniając kryteria klasyfikacji jako działająca szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B o oznaczeniu: »Może upośledzać płodność (H360F)«, a dostępne dane są odpowiednie do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszych badań dotyczących działania na płodność. Należy jednak rozważyć przeprowadzenie badań dotyczących toksyczności rozwojowej.

Jeżeli wiadomo, że substancja powoduje toksyczność rozwojową, spełniając kryteria klasyfikacji jako działająca szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B o oznaczeniu: »Może uszkodzić płód (H360D)«, a dostępne dane są odpowiednie do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka, nie jest konieczne przeprowadzanie dalszych badań dotyczących toksyczności rozwojowej. Należy jednak rozważyć przeprowadzenie badań dotyczących działania na płodność.”;

b)

w kolumnie drugiej pkt 8.9.1 akapit pierwszy tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„—

substancja jest zaklasyfikowana jako działająca mutagennie na komórki rozrodcze kategorii 2 lub badania toksyczności dawki powtórzonej wykazują, że substancja jest w stanie spowodować hiperplazję lub zmiany neoplastyczne.”;

c)

w kolumnie drugiej pkt 8.9.1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli substancja jest zaklasyfikowana jako działająca mutagennie na komórki rozrodcze kategorii 1A lub 1B, zakłada się, że prawdopodobne jest występowanie genotoksycznego mechanizmu rakotwórczości. W takich przypadkach nie wymaga się zazwyczaj przeprowadzania badania rakotwórczości.”;

15)

załącznik XIII pkt 1.3 tiret drugie i trzecie otrzymują brzmienie:

„—

substancja jest zaklasyfikowana jako rakotwórcza (kategoria 1A lub 1B), działająca mutagennie na komórki rozrodcze (kategoria 1A lub 1B) lub działająca szkodliwie na rozrodczość (kategoria 1A, 1B lub 2), lub

istnieje inny dowód na toksyczność przewlekłą zgodnie z klasyfikacjami STOT (powtarzane narażenie) kategorii 1 (drogą pokarmową, po naniesieniu na skórę, wdychanie gazu/pary, wdychanie pyłu/mgły/dymu) lub kategorii 2 (droga pokarmową, po naniesieniu na skórę, wdychanie gazu/pary, wdychanie pyłu/mgły/dymu) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008”;

16)

w tabeli w załączniku XVII w kolumnie „Oznaczenie substancji, grup substancji lub mieszaniny” wprowadza się następujące zmiany:

a)

pozycja 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Substancje lub mieszaniny ciekłe, które są uznawane za niebezpieczne zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE lub które spełniają kryteria którejkolwiek z poniższych klas lub kategorii zagrożenia określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008:

a)

klasy zagrożenia 2.1–2.4, 2.6 i 2.7, 2.8 typy A i B, klasy 2.9, 2.10, 2.12, klasa 2.13 kategorie 1 i 2, klasa 2.14 kategorie 1 i 2 oraz klasa 2.15 typy A–F;

b)

klasy zagrożenia 3.1–3.6, klasa 3.7 – działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój, klasa 3.8 – działanie inne niż narkotyczne, klasy 3.9 i 3.10;

c)

klasa zagrożenia 4.1;

d)

klasa zagrożenia 5.1.”;

b)

pozycja 40 otrzymuje brzmienie:

„40.

Substancje zaklasyfikowane jako gazy łatwopalne kategorii 1 lub 2, ciecze łatwopalne kategorii 1, 2 lub 3, substancje stałe łatwopalne kategorii 1 lub 2, substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą wydzielają gazy łatwopalne, kategorii 1, 2 lub 3, substancje ciekłe samozapalne kategorii 1 lub substancje stałe samozapalne kategorii 1, niezależnie od tego, czy są one wymienione są w części 3 załącznika VI do tego rozporządzenia.”.

Artykuł 59

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 od dnia 1 czerwca 2015 r.

W rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 od dnia 1 czerwca 2015 r. wprowadza się następujące zmiany:

1)

artykuł 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Ocena bezpieczeństwa chemicznego zgodnie z ust. 1 nie musi zostać przeprowadzona dla substancji, która jest obecna w mieszaninie, jeżeli stężenie tej substancji w mieszaninie jest mniejsze niż:

a)

wartość graniczna, o której mowa w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008;

b)

0,1 % wag., jeżeli substancja spełnia kryteria przedstawione w załączniku XIII do niniejszego rozporządzenia.”;

2)

w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

w przypadku gdy substancja lub mieszanina spełniają kryteria klasyfikujące je jako stwarzające zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008; lub”;

b)

w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

„3.   Dostawca dostarcza odbiorcy na jego żądanie kartę charakterystyki sporządzoną zgodnie z załącznikiem II, jeżeli mieszanina nie spełnia kryteriów klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie zgodnie z tytułami I i II rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, ale zawiera:

a)

w stężeniach wynoszących osobno co najmniej 1 % wag. w przypadku mieszanin nie występujących w postaci gazu oraz co najmniej 0,2 % obj. w przypadku mieszanin występujących w postaci gazu, substancję, która stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska; lub

b)

w stężeniach wynoszących osobno co najmniej 0,1 % wag. w przypadku mieszanin niewystępujących w postaci gazu przynajmniej jedną substancję, która jest rakotwórcza kategorii 2 lub działa szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A, 1B i 2, działa uczulająco na skórę, kategorii 1, lub działa uczulająco na drogi oddechowe, kategorii 1, lub ma wpływ na laktację lub oddziałuje szkodliwie na dzieci karmione piersią lub jest trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna (PBT) zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII lub bardzo trwała i wykazująca bardzo dużą zdolność do bioakumulacji (vPvB) zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII lub która została umieszczona na liście sporządzonej zgodnie z art. 59 ust. 1 z powodów innych niż określone w lit. a); lub

c)

substancję, w przypadku której zostały określone we Wspólnocie najwyższe dopuszczalne stężenia w środowisku pracy.”;

c)

ustęp 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Jeżeli dalszy użytkownik lub dystrybutor nie żąda karty charakterystyki, nie musi ona być dostarczona, jeżeli substancjom stwarzającym zagrożenie lub mieszaninom stwarzającym zagrożenie oferowanym lub sprzedawanym ogółowi społeczeństwa towarzyszy dostateczna informacja, pozwalająca użytkownikom na podjęcie niezbędnych środków dotyczących ochrony zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa i środowiska.”;

3)

w art. 56 ust. 6 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

dla wszelkich pozostałych substancji obecnych w stężeniu nieprzekraczającym wartości określonych w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, które skutkują zaklasyfikowaniem tej mieszaniny jako stwarzająca zagrożenie”;

4)

w art. 65. skreśla się wyrazy „oraz dyrektywy 1999/45/WE”;

5)

w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

a)

punkt 1.1 otrzymuje brzmienie:

„1.1

Identyfikacja substancji lub mieszaniny

Termin używany do identyfikacji substancji jest tożsamy z terminem umieszczonym na etykiecie zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.

Termin używany do identyfikacji mieszaniny jest tożsamy z terminem umieszczonym na etykiecie zgodnie z art. 18 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.”;

b)

skreśla się przypis 1 do pkt 3.3 lit. a) tiret pierwsze;

c)

punkt 3.6 otrzymuje brzmienie:

„3.6

Jeżeli zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 Agencja zgodziła się na nieumieszczanie na etykiecie i w karcie charakterystyki informacji identyfikujących substancję, wówczas w celu zapewnienia bezpiecznego postępowania z tymi substancjami należy opisać ich właściwości chemiczne w pozycji 3.

Nazwa używana w karcie charakterystyki (w tym do celów pkt 1.1, 3.2, 3.3 i 3.5) jest tożsama z nazwą umieszczoną na etykiecie, uzgodnioną z zastosowaniem procedury określonej w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

6)

w załączniku VI sekcja 4.3 otrzymuje brzmienie:

„4.3.

W stosownych przypadkach specyficzne stężenia graniczne wynikające z zastosowania art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008”;

7)

w załączniku XVII wprowadza się następujące zmiany:

a)

w kolumnie „Oznaczenie substancji, grup substancji lub mieszaniny” tabeli w pozycji 3 skreśla się wyrazy „które są uznawane za niebezpieczne zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE lub”;

b)

w kolumnie „Warunki ograniczenia” tabeli w pozycji 28 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

punkt 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„—

»odpowiedniego ogólnego stężenia granicznego określonego w części 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008«;

(ii)

punkt 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:

»d)

farb przeznaczonych dla artystów, które objęte są zakresem rozporządzenia (WE) nr 1272/2008«;”.

Artykuł 60

Uchylenie

Dyrektywa 67/548/EWG i dyrektywa 1999/45/WE tracą moc z dniem 1 czerwca 2015 r.

Artykuł 61

Przepisy przejściowe

1.   Do dnia 1 grudnia 2010 r. substancje są klasyfikowane, oznakowane i pakowane zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG.

Do dnia 1 czerwca 2015 r. mieszaniny są klasyfikowane, oznakowane i pakowane zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE.

2.   W drodze odstępstwa od drugiego akapitu art. 62 niniejszego rozporządzenia oraz jako warunek dodatkowy w stosunku do warunków przedstawionych w ust. 1 niniejszego artykułu, substancje i mieszaniny mogą być, odpowiednio, przed dniem 1 grudnia 2010 r. i dniem 1 czerwca 2015 r., klasyfikowane, oznakowane i pakowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W tym wypadku nie mają zastosowania przepisy dyrektyw 67/548/EWG i 1999/45/WE dotyczące oznakowania i pakowania.

3.   Od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia 1 czerwca 2015 r. substancje są klasyfikowane zarówno zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, jak i z niniejszym rozporządzeniem. Są one oznakowane i pakowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

4.   W drodze odstępstwa od drugiego akapitu art. 62 niniejszego rozporządzenia substancje, które zaklasyfikowano, oznakowano i opakowano zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG oraz wprowadzono już do obrotu przed dniem 1 grudnia 2010 r., zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do dnia 1 grudnia 2012 r. nie muszą być ponownie oznakowane ani pakowane.

W drodze odstępstwa od drugiego akapitu art. 62 niniejszego rozporządzenia mieszaniny, które zaklasyfikowano, oznakowano i opakowano zgodnie z dyrektywą 1999/45/EWG oraz wprowadzono już do obrotu przed dniem 1 czerwca 2015 r., do dnia 1 czerwca 2017 r. zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie muszą być ponownie oznakowane ani pakowane.

5.   Jeżeli substancja lub mieszanina została zaklasyfikowana zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG lub 1999/45/WE, odpowiednio, przed dniem 1 grudnia 2010 r. lub dniem 1 czerwca 2015 r., producenci, importerzy i dalsi użytkownicy mogą zmienić klasyfikację tej substancji lub mieszaniny, wykorzystując do tego tabelę konwersji znajdującą się w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.

6.   Do dnia 1 grudnia 2011 r. państwo członkowskie może utrzymać istniejące i bardziej rygorystyczne zasady klasyfikacji i oznakowania substancji wprowadzonych do części 3 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że te kryteria klasyfikacji i oznakowania zostały zgłoszone Komisji zgodnie z klauzulą ochronną dyrektywy 67/548/EWG przed dniem 20 stycznia 2009 r. oraz że to państwo członkowskie zgodnie z art. 37 ust. 1 niniejszego rozporządzenia do 1 czerwca 2009 r. przedłoży Agencji wniosek o zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie, w którym to wniosku zawarte będą te kryteria klasyfikacji i oznakowania.

Warunkiem jest, by decyzja Komisji w sprawie proponowanej klasyfikacji i proponowanego oznakowania zgodnie z klauzulą ochronną dyrektywy 67/548/WE nie została podjęta przed dniem 20 stycznia 2009 r.

Jeżeli proponowane we wniosku zharmonizowana klasyfikacja i zharmonizowane oznakowanie przedłożone na mocy ust. 1 nie zostaną włączone lub zostaną włączone w zmienionej formie do części 3 załącznika VI zgodnie z art. 39 ust. 5, wyłączenie, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, traci ważność.

Artykuł 62

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Tytuły II, III i IV mają zastosowanie w odniesieniu do substancji od dnia 1 grudnia 2010 r., a w odniesieniu do mieszanin – od dnia 1 czerwca 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Strasbourgu dnia 16 grudnia 2008 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

H.-G. PÖTTERING

Przewodniczący

W imieniu Rady

B. LE MAIRE

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 204 z 9.8.2008, s. 47.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 3 września 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(3)  Dz.U. L 262 z 27.9.1976, s. 169.

(4)  Dz.U. L 213 z 21.7.1982, s. 8.

(5)  Dz.U. L 184 z 15.7.1988, s. 61.

(6)  Dz.U. L 40 z 11.2.1989, s. 27.

(7)  Dz.U. L 189 z 20.7.1990, s. 17.

(8)  Dz.U. L 169 z 12.7.1993, s. 1.

(9)  Dz.U. L 331 z 7.12.1998, s. 1.

(10)  Dz.U. L 84 z 27.3.1999, s. 1.

(11)  Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 1.

(12)  Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67.

(13)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

(14)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(15)  Dz.U. L 396 z 30.12.06, s. 1. Wersja poprawiona w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, s. 3.

(16)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1.

(17)  Dz.U. L 200 z 30.7.1999, s. 1.

(18)  Dz.U. L 358 z 18.12.1986, s. 1.

(19)  Dz.U. L 142 z 31.5.2008, s. 1.

(20)  Dz.U. L 50 z 20.2.2004, s. 44.

(21)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.

(22)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(23)  Dz.U. C 364 z 18.12.2000, s. 1.

(24)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

(25)  Dz.U. L 159 z 29.6.1996, s. 1.

(26)  Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 9.

(27)  Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 40.

(28)  Dz.U. L 144 z 4.6.1997, s. 19.

(29)  Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1.”;

(30)  Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1.”;

(31)  Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1.”;


ZAŁĄCZNIK I

WYMAGANIA W ZAKRESIE KLASYFIKACJI I OZNAKOWANIA SUBSTANCJI I MIESZANIN STWARZAJĄCYCH ZAGROŻENIE

W niniejszym załączniku określono kryteria klasyfikacji w klasach zagrożeń, i ich dalszych zróżnicowaniach oraz dodatkowe przepisy dotyczące sposobów spełnienia tych kryteriów.

1.   CZĘŚĆ 1: OGÓLNE ZASADY KLASYFIKACJI I OZNAKOWANIA

1.0.   Definicje

Substancja w stanie gazowym oznacza substancję, która

(i)

ma prężność pary powyżej 300 kPa (absolutną) w temperaturze 50 oC; lub

(ii)

jest w stanie gazowym w temperaturze 20 oC i przy ciśnieniu normalnym 101,3 kPa;

Substancja w stanie ciekłym oznacza substancję lub mieszaninę, która

(i)

w temperaturze 50 oC ma prężność pary nie wyższą niż 300 kPa (3 bary);

(ii)

nie przechodzi całkowicie w stan gazowy w temperaturze 20 oC i przy ciśnieniu normalnym 101,3 kPa oraz

(iii)

której temperatura topnienia lub początek temperatury topnienia wynosi 20 oC lub poniżej przy ciśnieniu normalnym 101,3 kPa;

Substancja w stanie stałym oznacza substancję lub mieszaninę, która nie spełnia kryteriów definicji substancji w stanie ciekłym lub substancji w stanie gazowym.

1.1.   Klasyfikacja substancji i mieszanin

1.1.0.   Współpraca niezbędna w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia

Dostawcy powinni współpracować ze sobą w łańcuchu dostaw, tak aby spełnić wymogi klasyfikacji, oznakowania i pakowania zawarte w niniejszym rozporządzeniu.

Dostawcy w danym sektorze przemysłu mogą współpracować ze sobą, aby zrealizować ustalenia przejściowe, o których mowa w art. 61, w odniesieniu do substancji i mieszanin wprowadzanych do obrotu.

Dostawcy w danym sektorze przemysłu mogą współpracować ze sobą, tworząc sieć lub wykorzystując inne sposoby wspólnego korzystania z danych i wiedzy eksperckiej przy klasyfikacji substancji i mieszanin zgodnie z tytułem II niniejszego rozporządzenia. W takich okolicznościach dostawcy w danym sektorze przemysłu prowadzą pełną dokumentację podstaw, w oparciu o które zostały podjęte decyzje dotyczące klasyfikacji oraz udostępniają tę dokumentację wraz z danymi i informacjami, na których oparto klasyfikację, organom właściwym a także – na żądanie – organom odpowiedzialnym za egzekwowanie przepisów. Jeżeli jednak dostawcy w danym sektorze przemysłu współpracują w ten sposób, każdy dostawca pozostaje w pełni odpowiedzialny za klasyfikację, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin, które wprowadza do obrotu, oraz za realizację wszystkich pozostałych wymogów niniejszego rozporządzenia.

Sieci te mogą być również wykorzystywane do wymiany informacji i najlepszych praktyk, aby uprościć wypełnianie zobowiązań dotyczących zgłaszania informacji.

1.1.1.   Rola i zastosowanie oceny eksperta oraz klasyfikacja na podstawie metody analizy ciężaru dowodów.

1.1.1.1

Jeżeli kryteriów klasyfikacji nie można zastosować bezpośrednio do dostępnych zidentyfikowanych informacji lub jeśli dostępne są jedynie informacje, o których mowa w art. 6 ust. 5, zgodnie z odpowiednio art. 9 ust. 3 lub art. 9 ust. 4 stosuje się klasyfikację na podstawie metody analizy ciężaru dowodów wykorzystującej ocenę eksperta.

1.1.1.2.

Proces klasyfikacji mieszanin może obejmować zastosowanie ocen eksperckich z pewnej liczby dziedzin, w celu zagwarantowania, że istniejące informacje mogą być stosowane w celu zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska do możliwie dużej liczby mieszanin,. Ocena eksperta może być również wymagana przy interpretacji danych dotyczących klasyfikacji substancji pod względem stwarzanych zagrożeń, zwłaszcza jeżeli konieczna jest klasyfikacja na podstawie metody analizy ciężaru dowodów.

1.1.1.3.

Klasyfikacja na podstawie metody analizy ciężaru dowodów oznacza, że wszystkie dostępne informacje wpływające na dany rodzaj zagrożenia rozważa się łącznie, jak np. wyniki odpowiednich badań in vitro, istotne dane z badań na zwierzętach, informacje z zastosowania podejścia kategoryzacyjnego (grupowanie, podejście przekrojowe), wyniki analiz (Q)SAR, oraz dane dotyczące ludzi, takie jak dane z praktyki zawodowej lub z baz danych z informacjami o wypadkach, badania epidemiologiczne i kliniczne oraz odpowiednio udokumentowane opisy przypadków i obserwacje. Ważna jest jakość i spójność danych. Za właściwe uważa się informacje dotyczące substancji lub mieszanin związane z klasyfikowaną substancją bądź mieszaniną, jak również wyniki badań dotyczących miejsca działania oraz mechanizmu lub sposobu działania. Każdorazowo w przypadku klasyfikacji na podstawie metody analizy ciężaru dowodów gromadzi się zarówno pozytywne jak i negatywne wyniki.

1.1.1.4.

Dla celów klasyfikacji ze względu na zagrożenie dla zdrowia człowieka (Część 3) niebezpieczne skutki stwierdzone na podstawie wniosków z odpowiednich badań przeprowadzonych na zwierzętach lub danych z praktyki zawodowej, które są spójne z kryteriami klasyfikacji zwykle uzasadniają klasyfikację. W przypadku gdy dostępne są dowody, pochodzące zarówno z badań u ludzi jak i na zwierzętach, a ich wyniki są sprzeczne, dokonuje się oceny jakości i wiarygodności dowodów pochodzących z obu źródeł w celu rozstrzygnięcia kwestii klasyfikacji. Zasadniczo, adekwatne, wiarygodne i reprezentatywne dane dotyczące ludzi (w tym badania epidemiologiczne, sprawdzone naukowo studia przypadków określone w niniejszym załączniku lub statystycznie potwierdzone doświadczenia) mają pierwszeństwo nad innymi danymi. Jednak nawet dobrze zaprojektowane i przeprowadzone badania epidemiologiczne mogą być przeprowadzone na liczbie obiektów badań niewystarczającej dla wykrycia skutków stosunkowo rzadkich lecz istotnych dla oceny czynników mogących być błędnie zinterpretowanych. Dlatego też brak pozytywnych wyników z badań u ludzi nie zaprzecza pozytywnym wynikom z odpowiednio przeprowadzonych badań na zwierzętach, które wymagają jednak oceny solidności, jakości i statystycznej mocy danych dotyczących zarówno ludzi, jak i zwierząt.

1.1.1.5.

Dla celów klasyfikacji ze względu na zagrożenie dla zdrowia (Część 3) droga narażenia, informacje dotyczące mechanizmu działania oraz badania metabolizmu są istotne dla ustalenia, czy dany skutek ma znaczenie dla ludzi. Jeżeli informacje takie, w przypadku potwierdzenia solidności i jakości danych, budzą wątpliwości, co do ich znaczenia dla ludzi, uzasadniona może być klasyfikacja w niższej kategorii. Jeżeli istnieją dowody naukowe na to, że mechanizm bądź sposób działania nie dotyczy ludzi, substancja lub mieszanina nie powinna podlegać klasyfikacji.

1.1.2.   Specyficzne stężenia graniczne, współczynniki M oraz podstawowe wartości graniczne

1.1.2.1.

Specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M mają zastosowanie zgodnie z art. 10.

1.1.2.2.   Wartości graniczne

1.1.2.2.1.

Wartości graniczne wskazują, kiedy obecność substancji należy wziąć pod uwagę do celów klasyfikacji substancji lub mieszaniny zawierającej daną substancję niebezpieczną, czy to jako zidentyfikowane zanieczyszczenie, dodatek, czy też jako samoistny składnik (zob. art. 11).

1.1.2.2.2.

Ustala się następujące wartości graniczne, o których mowa w art. 11:

a)

Zagrożenia dla zdrowia lub środowiska, o których mowa w części 3, 4 i 5 niniejszego załącznika:

(i)

w przypadku substancji, dla których w części 3 załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 ustalono specyficzne stężenia graniczne dla danej klasy zagrożenia lub dalszego zróżnicowania, i jeżeli dana klasa zagrożenia lub dalszego zróżnicowania została wymieniona w tabeli 1.1, najniższa wartość albo z podanych specyficznych stężeń granicznych albo z odpowiednich podstawowych wartości granicznych podanych w tabeli 1.1; lub

(ii)

w przypadku substancji, dla których w części 3 załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 ustalono specyficzne stężenia graniczne dla danej klasy zagrożenia lub dalszego zróżnicowania, i jeżeli dana klasa zagrożenia lub dalszego zróżnicowania nie została wymieniona w tabeli 1.1, specyficzne stężenie graniczne określone w części trzeciej załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania; lub

(iii)

w przypadku substancji, dla których w części 3 załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 nie ustalono specyficznych stężeń granicznych dla danej klasy zagrożenia lub dalszego zróżnicowania, i jeżeli dana klasa zagrożenia lub dalszego zróżnicowania została wymieniona w tabeli 1.1, odpowiednia podstawowa wartość graniczna podana w tej tabeli 1.1; lub

(iv)

w przypadku substancji, dla których w części 3 załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 nie ustalono specyficznych stężeń granicznych dla danej klasy zagrożenia lub dalszego zróżnicowania, i jeżeli dana klasa zagrożenia lub dalszego zróżnicowania nie została wymieniona w tabeli 1.1, ogólne stężenie graniczne do zaklasyfikowania w odpowiednich sekcjach w częściach 3, 4 i 5 niniejszego załącznika.

b)

Zagrożenia dla środowiska wodnego przedstawione w sekcji 4.1 niniejszego załącznika:

(i)

w przypadku substancji, dla których w części 3 załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 ustalono współczynnik M dla odpowiedniej kategorii zagrożeń, podstawowa wartość graniczna podana w tabeli 1.1 skorygowana za pomocą wzoru podanego w sekcji 4.1 niniejszego załącznika; lub

(ii)

w przypadku substancji, dla których w części 3 załącznika VI lub w wykazie klasyfikacji i oznakowania, o którym mowa w art. 42 nie ustalono współczynnika M dla odpowiedniej kategorii zagrożeń, podstawowa wartość graniczna podana w tabeli 1.1.

Tabela 1.1

Podstawowe wartości graniczne

Klasa zagrożeń

Podstawowe wartości graniczne, jakie należy uwzględnić

Toksyczność ostra:

 

Kategoria 1–3

0,1 %

Kategoria 4

1 %

Działanie żrące/drażniące na skórę

1 % (1)

Poważne uszkodzenie oczu/działanie drażniące na oczy

1 % (2)

Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego

 

Kategoria ostra 1

0,1 % (3)

Kategoria przewlekła 1

0,1 % (3)

Kategoria przewlekła 2–4

1 %

Uwaga:

Podstawowe wartości graniczne podane są w procentach wagowych, za wyjątkiem mieszanin gazowych, dla których podaje się je w procentach objętościowych.

1.1.3.   Zasady pomostowe dla klasyfikacji mieszanin, w przypadku braku danych z badań dla kompletnych mieszanin

W przypadku, gdy mieszaniny jako takiej nie przebadano w celu określenia jakie stwarza zagrożenie, lecz istnieją wystarczające dane dotyczące podobnych przebadanych mieszanin oraz poszczególnych stwarzających zagrożenie składników w mieszaninie, umożliwiające odpowiednie scharakteryzowanie zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę, dane te powinny być wykorzystane zgodnie z następującymi zasadami pomostowymi, o których mowa w art. 9 ust. 4, dla każdej pojedynczej klasy zagrożenia w części 3 i 4 niniejszego załącznika, z zastrzeżeniem wszelkich szczegółowych przepisów dotyczących mieszanin w każdej klasie zagrożenia.

1.1.3.1.   Rozcieńczanie

W przypadku rozcieńczenia mieszaniny substancją (rozcieńczalnikiem), którą zaklasyfikowano w równorzędnej bądź niższej kategorii zagrożeń niż najmniej niebezpieczny pierwotny składnik w mieszaninie, i w przypadku której nie przewiduje się, że wpłynie na klasyfikację pozostałych składników pod względem stwarzanego zagrożenia, wówczas zastosowanie ma jedno z następujących rozwiązań:

Nową mieszaninę klasyfikuje się jako równorzędną pierwotnej mieszaninie.

Stosuje się metodę wyjaśnioną w każdym rozdziale części 3 i w części 4 dla klasyfikacji mieszanin, jeżeli dostępne są dane dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny.

W przypadku toksyczności ostrej stosuje się metodę klasyfikacji mieszanin opartą na składnikach mieszaniny (reguła addytywności).

1.1.3.2.   Klasyfikacja partii

Można założyć, że kategoria zagrożenia jednej partii mieszaniny jest zasadniczo równorzędna kategorii innej partii tego samego produktu handlowego, produkowanego przez lub pod kontrolą tego samego dostawcy, o ile nie ma powodów by sądzić, że istnieją znaczne różnice powodujące zmianę klasyfikacji danej partii pod względem zagrożenia. W tym ostatnim przypadku konieczna jest nowa ocena.

1.1.3.3.   Stężenie wysoce niebezpiecznych mieszanin

W przypadku klasyfikacji mieszanin objętych sekcjami 3.1, 3.2, 3.3, 3.8, 3.9, 3.10 oraz 4.1, jeżeli mieszanina zostaje zaklasyfikowana w najwyższej kategorii lub podkategorii zagrożenia, a stężenie składników mieszaniny zaklasyfikowanych w tej kategorii lub podkategorii ulegnie zwiększeniu, nową mieszaninę klasyfikuje się w tej kategorii bądź podkategorii bez dodatkowych badań.

1.1.3.4.   Interpolacja w ramach jednej kategorii toksyczności

W przypadku klasyfikacji mieszanin objętych rozdziałami 3.1, 3.2, 3.3, 3.8, 3.9, 3.10 oraz 4.1, dla trzech mieszanin posiadających identyczne niebezpieczne składniki, gdzie mieszaniny A i B zalicza się do tej samej kategorii zagrożeń a mieszanina C posiada takie same czynne niebezpieczne składniki o stężeniach leżących pomiędzy stężeniami tych niebezpiecznych składników w mieszaninach A i B, zakłada się, że mieszanina C należy do tej samej kategorii zagrożenia, co mieszaniny A i B.

1.1.3.5.   Mieszaniny zasadniczo podobne

Przyjmując, że istnieją:

a)

Dwie mieszaniny zawierające po dwa składniki:

(i)

A + B

(ii)

C + B;

b)

Stężenie składnika B jest zasadniczo takie samo w obu mieszaninach;

c)

Stężenie składnika A w mieszaninie (i) jest równe stężeniu składnika C w mieszaninie (ii);

d)

Dane dotyczące zagrożenia stwarzanego przez A i C są dostępne i zasadniczo równorzędne, tj. substancje te są w tej samej kategorii zagrożeń i nie oczekuje się, że wpłyną one na klasyfikację zagrożenia substancji B

to jeżeli mieszaninę (i) zaklasyfikowano już w konkretnej klasie zagrożeń w oparciu o dane z badań, mieszaninie (ii) przypisuje się tę samą kategorię zagrożeń.

1.1.3.6.   Przegląd klasyfikacji w przypadku zmiany składu mieszaniny

Dla zastosowania art. 15 ust. 2, lit. a, określa się następujące różnice w pierwotnym stężeniu:

Tabela 1.2

Reguła pomostowa dla zmian składu mieszaniny

Zakres stężeń wyjściowych składnika

Dozwolone odchylenia od wyjściowego stężenia składnika

≤ 2,5 %

± 30 %

2,5 < C ≤ 10 %

± 20 %

10 < C ≤ 25 %

± 10 %

25 < C ≤ 100 %

± 5 %

1.1.3.7.   Aerozole

W przypadku klasyfikacji mieszanin objętych sekcjami 3.1, 3.2, 3.3, 3.4, 3.8, oraz 3.9, postać aerozolową mieszaniny zalicza się do tej samej kategorii zagrożeń co nieaerozolową postać mieszaniny, pod warunkiem że dodany gaz pędny nie wpływa na właściwości niebezpieczne mieszaniny w momencie rozpylenia oraz dostępne są dowody naukowe wykazujące, że postać aerozolowa nie stwarza większego zagrożenia niż nieaerozolowa postać mieszaniny.

1.2.   Oznakowanie

1.2.1.   Wymiary i wygląd elementów etykiety

1.2.1.1.

Piktogramy określone w załączniku V mają czarny symbol na białym tle z czerwonym obramowaniem, na tyle szerokim, aby było wyraźnie widoczne.

1.2.1.2.

Piktogramy wskazujące rodzaj zagrożenia powinny mieć kształt kwadratu ustawionego na wierzchołku. Każdy piktogram powinien zajmować przynajmniej jedną piętnastą powierzchni ujednoliconej etykiety, jednakże minimalna powierzchnia nie może być mniejsza niż 1 cm2.

1.2.1.3.

Wymiary etykiety są następujące:

Tabela 1.3

Wymiary etykiet

Pojemność opakowania

Wymiary (w milimetrach)

Nieprzekraczająca 3 l:

W miarę możliwości co najmniej 52 × 74

Większa niż 3 l, ale nieprzekraczająca 50 l:

Co najmniej 74 × 105

Większa niż 50 l, ale nieprzekraczająca 500 l:

Co najmniej 105 × 148

Większa niż 500 l:

Co najmniej 148 × 210

1.3.   Odstępstwa od wymagań w zakresie oznakowania dla szczególnych przypadków

Zgodnie z art. 25 zastosowanie mają następujące odstępstwa:

1.3.1.   Przenośne butle gazowe

W przypadku przenośnych butli gazowych można zastosować jedną z następujących możliwości dla butli gazowych o pojemności wodnej mniejszej lub równej 150 l:

a)

Format i wymiary etykiety zgodne z zaleceniami aktualnego wydania normy ISO 7225 „Butle gazowe – etykiety ostrzegawcze”. W takim przypadku na etykiecie może widnieć nazwa ogólna bądź przemysłowa/handlowa substancji bądź mieszaniny, pod warunkiem że substancje stwarzające zagrożenie zawarte w mieszaninie są wskazane na korpusie butli gazowej w sposób wyraźny i nieusuwalny.

b)

Informacje podane w art. 17 dostarczone są w postaci trwałej płytki informacyjnej bądź etykiety przytwierdzonej do butli.

1.3.2.   Pojemniki na gaz przeznaczone dla propanu, butanu lub gazu płynnego (LPG)

1.3.2.1.

W przypadku wprowadzania do obrotu propanu, butanu i gazu płynnego bądź mieszaniny zawierającej te substancje, zaklasyfikowanych zgodnie z kryteriami niniejszego załącznika, w zamkniętych butlach wielokrotnego użytku bądź w postaci jednorazowych nabojów w ramach normy EN 417 jako paliwa gazowego dopuszczanego wyłącznie do spalania (aktualne wydanie normy EN 417 odnoszące się do „Jednorazowych metalowych wkładów gazowych do gazu płynnego z zaworem lub bez, do zastosowania w urządzeniach przenośnych; budowa, kontrola, sprawdzenie i oznaczanie”), takie butle bądź naboje oznakowuje się wyłącznie stosownym piktogramem oraz zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia i środki ostrożności dotyczące palności.

1.3.2.2.

Etykieta nie musi zawierać informacji dotyczących wpływu na ludzkie zdrowie i środowisko. Zamiast tego dostawca przekazuje informacje dotyczące wpływu na zdrowie ludzi i środowisko dalszym użytkownikom lub dystrybutorom poprzez karty charakterystyki.

1.3.2.3.

Konsumentowi przekazuje się wystarczające informacje umożliwiające mu podjęcie wszelkich niezbędnych działań dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa.

1.3.3.   Aerozole i szczelne pojemniki z rozpylaczem zawierające substancje lub mieszaniny zaklasyfikowane jako stanowiące zagrożenie przy aspiracji

W odniesieniu do stosowania sekcji 3.10.4, substancje bądź mieszaniny zaklasyfikowanych zgodnie z kryteriami sekcji 3.10.2. i 3.10.3 tej części nie wymagają oznakowania pod względem tego zagrożenia przy wprowadzaniu do obrotu w pojemnikach aerozolowych lub gdy są wyposażone w szczelne urządzenia do wytwarzania aerozolu.

1.3.4.   Metale w postaci bryły, stopy, mieszaniny zawierające polimery, mieszaniny zawierające elastomery

1.3.4.1.

Metale w postaci bryły, stopy, mieszaniny zawierające polimery oraz mieszaniny zawierające elastomery nie wymagają oznakowania zgodnie z przepisami niniejszego załącznika, jeżeli nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi w wyniku narażenia drogą oddechową, poprzez spożycie lub kontakt ze skórą ani dla środowiska wodnego w postaci, w jakiej są wprowadza do obrotu, choć klasyfikuje się je jako stwarzające zagrożenie zgodnie z niniejszym załącznikiem.

1.3.4.2.

Zamiast tego dostawca przekazuje informacje dalszym użytkownikom lub dystrybutorom poprzez karty charakterystyki.

1.3.5.   Materiały wybuchowe wprowadzone do obrotu w celu uzyskania wybuchu lub efektów pirotechnicznych

Materiały wybuchowe wymienione w sekcji 2.1 wprowadzone do obrotu w celu uzyskania wybuchu lub efektów pirotechnicznych należy oznakowywać i pakować wyłącznie zgodnie z wymogami dotyczącymi materiałów wybuchowych.

1.4.   Wniosek w sprawie stosowania alternatywnej nazwy chemicznej

1.4.1.   Wnioski o zastosowanie alternatywnej nazwy chemicznej na mocy art. 24 mogą zostać zatwierdzone tylko wtedy, gdy:

(I)

substancji nie przypisano we Wspólnocie najwyższego dopuszczalnego stężenia w środowisku pracy; oraz

(II)

producent, importer lub dalszy użytkownik mogą wykazać, że stosowanie alternatywnej nazwy chemicznej zaspokaja wymóg przekazania wystarczających informacji, dla podjęcia niezbędnych środków ostrożności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymóg zagwarantowania, że ryzyko wynikające z użytkowania danej mieszaniny jest odpowiednio kontrolowane; oraz

(III)

substancja została zaklasyfikowana wyłącznie w jednej lub kilku z następujących kategorii zagrożeń:

a)

Dowolna z kategorii zagrożeń, o których mowa w części 2 niniejszego załącznika;

b)

Toksyczność ostra, kategoria 4;

c)

Działanie żrące/drażniące na skórę, kategoria 2;

d)

Poważne uszkodzenie oczu/działanie drażniące na oczy, kategoria 2;

e)

Działanie toksyczne na narządy docelowe – narażenie jednorazowe, kategoria 2 lub 3;

f)

Działanie toksyczne na narządy docelowe – narażenie powtarzane kategoria 2;

g)

Stwarzająca zagrożenie dla środowiska wodnego – narażenie przewlekłe, kategoria 3 lub 4

1.4.2.   Wybór nazw chemicznych dla mieszanin przeznaczonych dla przemysłu perfumeryjnego

W przypadku substancji występujących w przyrodzie można stosować nazwy w rodzaju „olejek ...” lub „ekstrakt ...” zamiast nazw chemicznych poszczególnych składników danego olejku lub ekstraktu zgodnie z art. 18 ust. 3 lit. b).

1.5.   Wyłączenia z wymagań dotyczących oznakowania i pakowania

1.5.1.   Wyłączenia od stosowania art. 31 [(art. 29 ust 1)]

1.5.1.1.

W przypadkach, w których zastosowanie ma art. 29 ust. 1, elementy etykiety, o których mowa w art. 17, mogą być zamieszczone na:

a)

etykietach rozkładanych; lub

b)

zawieszanych metkach; lub

c)

na opakowaniu zewnętrznym.

1.5.1.2.

Etykieta na opakowaniu wewnętrznym zawiera przynajmniej piktogramy określające rodzaj zagrożenia, identyfikator produktu, o którym mowa w art. 18, oraz nazwisko i numer telefonu dostawcy danej substancji lub mieszaniny.

1.5.2.   Wyłączenia od stosowania art. 17 [(Art. 29 ust 2]

1.5.2.1.   Oznakowanie opakowań, których zawartość nie przekracza 125 ml

1.5.2.1.1.

Zwroty określające rodzaj zagrożenia oraz zwroty określające środki ostrożności związane z wymienionymi poniżej kategoriami zagrożeń można pominąć na oznakowaniu opakowania wymaganym na podstawie art. 17 jeżeli:

a)

zawartość opakowania nie przekracza objętości 125 ml; oraz

b)

substancja lub mieszanina została zaklasyfikowana w jednej lub kilku z następujących kategorii zagrożeń:

1)

gazy utleniające kategorii 1;

2)

gazy pod ciśnieniem;

3)

substancje ciekłe łatwopalne kategorii 2 lub 3;

4)

substancje stałe łatwopalne kategorii 1 lub 2;

5)

substancje lub mieszaniny samoreaktywne typu C do F;

6)

substancje lub mieszaniny samonagrzewające się, kategoria 2;

7)

substancje lub mieszaniny, które w kontakcie z wodą wydzielają gazy łatwopalne kategorii 1, 2 lub 3;

8)

substancje ciekłe utleniające kategorii 2 lub 3;

9)

substancje stałe utleniające kategorii 2 lub 3;

10)

nadtlenki organiczne typu C do F

11)

toksyczność ostra kategorii 4, jeżeli substancji lub mieszaniny nie dostarcza się ogółowi społeczeństwa;

12)

substancja lub mieszanina działająca drażniąco na skórę kategorii 2;

13)

substancja lub mieszanina działająca drażniąco na oczy kategorii 2;

14)

substancje lub mieszaniny o działaniu toksycznym na narządy docelowe – narażenie jednorazowe kategorii 2 lub 3, jeżeli substancji lub mieszaniny nie dostarcza się ogółowi społeczeństwa;

15)

substancje lub mieszaniny o działaniu toksycznym na narządy docelowe – narażenie powtarzane kategorii 2, jeżeli substancji lub mieszaniny nie dostarcza się ogółowi społeczeństwa;

16)

substancje lub mieszaniny stwarzająca zagrożenie dla środowiska wodnego – narażenie ostre, kategoria 1;

17)

substancje lub mieszaniny stwarzająca zagrożenie dla środowiska wodnego – narażenie przewlekłe, kategoria 1 lub 2;

Wyłączenia z oznakowania małych opakowań aerozoli łatwopalnych określone w dyrektywie 75/324/EWG stosuje się do pojemników aerozoli.

1.5.2.1.2.

Zwroty określające środki ostrożności dotyczące wymienionych poniżej kategorii zagrożeń można pominąć na oznakowaniu opakowania wymaganym na podstawie art. 17 jeżeli:

a)

zawartość opakowania nie przekracza objętości 125 ml; oraz

b)

substancja lub mieszanina została zaklasyfikowana w jednej lub kilku z następujących kategorii zagrożeń:

1)

gazy łatwopalne kategorii 2;

2)

działanie szkodliwe na rozrodczość: wpływ na laktację lub szkodliwe oddziaływanie na dzieci karmione piersią;

3)

stwarzająca zagrożenie dla środowiska wodnego – narażenie przewlekłe, kategoria 3 lub 4

1.5.2.1.3.

Piktogram, zwrot określający rodzaj zagrożenia oraz zwrot określający środki ostrożności związane z wymienionymi poniżej kategoriami zagrożeń można pominąć na oznakowaniu opakowania wymaganym na podstawie art. 17 jeżeli:

a)

zawartość opakowania nie przekracza objętości 125 ml; oraz

b)

substancja lub mieszanina została zaklasyfikowana w jednej lub kilku z następujących kategorii zagrożeń:

1)

substancje powodujące korozję metali

1.5.2.2.   Oznakowanie opakowań rozpuszczalnych do jednorazowego użycia

Elementy oznakowania wymagane na podstawie art. 17 można pominąć na opakowaniach rozpuszczalnych przeznaczonych do jednorazowego użycia, jeżeli:

a)

zawartość każdego opakowania rozpuszczalnego nie przekracza objętości 25 ml;

b)

zawartość tego opakowania rozpuszczalnego została zaklasyfikowana wyłącznie w jednej lub kilku kategoriach zagrożeń wymienionych powyżej w pkt 1.5.2.1.1 lit. b). oraz

c)

opakowanie rozpuszczalne znajduje się w opakowaniu zewnętrznym, które całkowicie spełnia wymagania art. 17.

1.5.2.3.

Sekcja 1.5.2.2 nie dotyczy substancji lub mieszanin, które objęte są zakresem zastosowania dyrektyw 91/414/EWG lub 98/8/WE.

2.   CZĘŚĆ 2: ZAGROŻENIA FIZYCZNE

2.1.   Materiały wybuchowe

2.1.1.   Definicje

2.1.1.1.

Klasa materiałów wybuchowych obejmuje:

a)

substancje i mieszaniny wybuchowe;

b)

wyroby wybuchowe, z wyjątkiem urządzeń zawierających substancje lub mieszaniny wybuchowe w takiej ilości lub o takim charakterze, że ich nieumyślne bądź przypadkowe zapalenie lub uruchomienie nie spowoduje żadnych skutków zewnętrznych dla urządzenia w postaci rozrzutu, ognia, dymu, ciepła czy głośnego hałasu; oraz

c)

substancje, mieszaniny i wyroby niewymienione w lit. a) i b), wytwarzane w celu wywołania praktycznego wybuchu lub efektu pirotechnicznego.

2.1.1.2.

Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:

Substancja lub mieszanina wybuchowa jest to substancja stała lub ciekła, bądź mieszanina substancji, która sama w sobie, w wyniku reakcji chemicznej, może wydzielać gaz o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że może powodować zniszczenia w otoczeniu. Definicja obejmuje substancje pirotechniczne, nawet jeżeli nie wydzielają one gazów.

Substancja lub mieszanina pirotechniczna jest to substancja lub mieszanina substancji przeznaczona do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu lub dymu bądź kombinacji takich efektów w wyniku bezdetonacyjnych, samopodtrzymujących się egzotermicznych reakcji chemicznych.

Niestabilny materiał wybuchowy jest to materiał, substancja lub mieszanina, która jest niestabilna termicznie lub zbyt wrażliwa w normalnym postępowaniu, transporcie i stosowaniu.

Wyrób wybuchowy jest to przedmiot zawierający jedną lub więcej substancji lub mieszanin wybuchowych.

Wyrób pirotechniczny jest to przedmiot zawierający jedną lub więcej substancji lub mieszanin pirotechnicznych.

Celowo wytworzony materiał wybuchowy jest to substancja, mieszanina lub artykuł, wyprodukowany w celu wywołania praktycznego wybuchu lub efektu pirotechnicznego.

2.1.2.   Kryteria klasyfikacji

2.1.2.1.

Substancje, mieszaniny i wyroby niniejszej klasy klasyfikuje się jako materiały wybuchowe niestabilne na podstawie diagramu sekwencyjnego na rysunku 2.1.2. Metody badań opisano w części I „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, podręcznik badań i kryteriów”.

2.1.2.2.

Substancje, mieszaniny i wyroby niniejszej klasy, które nie są zaklasyfikowane jako materiały wybuchowe niestabilne, zalicza się do jednej z następujących sześciu podklas w zależności od rodzaju zagrożenia, jakie stwarzają:

a)

Podklasa 1.1 Substancje, mieszaniny i wyroby, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym (wybuch masowy to wybuch, który praktycznie natychmiastowo obejmuje niemal cały ładunek);

b)

Podklasa 1.2 Substancje, mieszaniny i wyroby, które stwarzają zagrożenie rozrzutem, ale nie wybuchem masowym;

c)

Podklasa 1.3 Substancje, mieszaniny i wyroby, które stwarzają zagrożenie pożarem bądź niewielkie zagrożenie wybuchem lub rozrzutem lub oba te zagrożenia, ale nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym:

(i)

przy spalaniu których wydziela się znaczne ciepło promieniowania; lub

(ii)

które spalają się kolejno, powodując niewielki wybuch lub rozrzut lub oba te skutki;

d)

Podklasa 1.4 Substancje, mieszaniny i wyroby, które nie stwarzają znaczącego zagrożenia:

Substancje, mieszaniny i wyroby, które stwarzają jedynie niewielkie zagrożenie w przypadku zapalenia bądź inicjacji. Skutki ograniczają się w dużej mierze do opakowania i nie powodują rozrzutu jego fragmentów o znacznych rozmiarach lub zasięgu. Ogień z zewnątrz nie powinien spowodować praktycznie natychmiastowego wybuchu niemalże całej zawartości opakowania;

e)

Podklasa 1.5 Substancje lub mieszaniny bardzo niewrażliwe, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym:

Substancje i mieszaniny, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym, ale są na tyle niewrażliwe, że istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo inicjacji lub przejścia od palenia do detonacji w normalnych warunkach;

f)

Podklasa 1.6 Wyroby skrajnie niewrażliwe, które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym:

Wyroby, które zawierają tylko skrajnie niewrażliwe substancje lub mieszaniny detonujące i które wykazują znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub rozprzestrzenienia.

2.1.2.3

Materiały wybuchowe niezaklasyfikowane jako materiały wybuchowe niestabilne klasyfikuje się w jednej z sześciu podklas na, o których mowa w pkt 2.1.2.2 niniejszego załącznika, na podstawie serii badań 2 do 8 części I „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów” zgodnie z wynikami badań podanymi w tabeli 2.1.1:

Tabela 2.1.1

Kryteria dla materiałów wybuchowych

Kategoria

Kryteria

Niestabilne materiały wybuchowe lub materiały wybuchowe podklasy 1.1. do 1.6

W przypadku materiałów wybuchowych podklas 1.1 do 1.6 należy przeprowadzić następujący podstawowy zestaw badań:

Wybuchowość: zgodnie z serią 2 badań ONZ (sekcja 12 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”). Celowo wytworzone materiały wybuchowe (4) nie podlegają badaniom ONZ serii 2.

Wrażliwość: zgodnie z serią 3 badań ONZ (sekcja 13 |„Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”).

Stabilność termiczna: zgodnie z serią 3(c) badań ONZ (podsekcja 13.6.1 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”).

Niezbędne są dalsze badania w celu zaliczenia materiału wybuchowego do właściwej podklasy.

2.1.2.4

Jeżeli materiały wybuchowe są niepakowane lub jeżeli zostały przepakowane do opakowania innego niż opakowanie pierwotne lub podobne opakowanie, to poddaje się je ponownym badaniom.

2.1.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji, mieszanin lub wyrobów spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia zgodnie z tabelą 2.1.2 stosuje się następujące elementy oznakowania.

UWAGA do tabeli 2.1.2: Materiały wybuchowe niepakowane lub materiały wybuchowe przepakowane do opakowania innego niż opakowanie pierwotne lub opakowanie podobne powinny posiadać wszystkie następujące elementy oznakowania:

a)

Piktogram: wybuchająca bomba

b)

Hasło ostrzegawcze „Niebezpieczeństwo”; oraz

c)

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia: „materiał wybuchowy; zagrożenie wybuchem masowym”,

chyba że wskazane zagrożenie odpowiada jednej z kategorii zagrożeń wymienionych w tabeli 2.1.2 – w tym przypadku należy umieścić odpowiedni symbol, hasło ostrzegawcze lub zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia.

Tabela 2.1.2

Elementy oznakowania dla materiałów wybuchowych

Klasyfikacja

Materiał wybuchowy niestabilny

Podklasa 1.1

Podklasa 1.2

Podklasa 1.3

Podklasa 1.4

Podklasa 1.5

Podklasa 1.6

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Image

Image

 

 

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Niebezpieczeństwo

Brak hasła ostrzegawczego

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H200: Materiał wybuchowy niestabilny

H201: Materiał wybuchowy; zagrożenie wybuchem masowym

H202: Materiał wybuchowy; poważne zagrożenie rozrzutem

H203: Materiał wybuchowy; zagrożenie pożarem, wybuchem lub rozrzutem

H204: Zagrożenie pożarem lub rozrzutem

H205: Może masowo wybuchać w ogniu

Brak zwrotu wskazującego rodzaj zagrożenia

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P201

P202

P281

P210

P230

P240

P250

P280

P210

P230

P240

P250

P280

P210

P230

P240

P250

P280

P210

P240

P250

P280

P210

P230

P240

P250

P280

Brak zwrotu wskazującego środki ostrożności

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P372

P373

P380

P370+P380

P372

P373

P370+P380

P372

P373

P370+P380

P372

P373

P370+P380

P372

P373

P370+P380

P372

P373

Brak zwrotu wskazującego środki ostrożności

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P401

P401

P401

P401

P401

P401

Brak zwrotu wskazującego środki ostrożności

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

P501

P501

P501

Brak zwrotu wskazującego środki ostrożności

2.1.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.1.4.1.

Klasyfikacja substancji, mieszanin i wyrobów w klasie materiałów wybuchowych oraz dalsze zaliczanie do podklas to bardzo złożona, trzystopniowa procedura. Niezbędne jest odniesienie do części I „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”.

Pierwszy krok polega na ustaleniu, czy substancja lub mieszanina ma działanie wybuchowe (seria badań 1). Drugi krok to procedura zatwierdzania (seria badań 2 do 4), a trzeci krok to zaliczanie do podklasy zagrożenia (seria badań 5 do 7). Oceny, czy substancja zgłaszana jako „emulsja, zawiesina lub żel azotanu amonowego, półprodukt do wytwarzania materiałów wybuchowych kruszących (ANE)” jest na tyle niewrażliwa, by zaklasyfikować ją jako substancję ciekłą utleniającą (sekcja 2.13) lub jako substancję stałą utleniającą (sekcja 2.14), dokonuje się na podstawie serii badań 8.

Substancje i mieszaniny wybuchowe zwilżone wodą lub alkoholami lub rozcieńczone innymi substancjami w celu osłabienia ich właściwości wybuchowych mogą być przy klasyfikacji traktowane inaczej, a zastosowanie mogą mieć inne klasy zagrożenia, stosownie do ich właściwości fizycznych (patrz również załącznik II sekcja 1.1.).

Niektóre zagrożenia fizyczne (wynikające z właściwości wybuchowych) ulegają zmianie wskutek rozcieńczenia, jak w przypadku odczulonych materiałów wybuchowych, włączenia do mieszaniny lub wyrobu, zapakowania lub innych czynników.

Procedura klasyfikacji przedstawiona jest w następujących schematach decyzyjnych (zob. rysunki 2.1.1 do 2.1.4).

Rysunek 2.1.1

Ogólny schemat procedury klasyfikacji substancji, mieszaniny lub wyrobu w klasie materiałów wybuchowych (klasa 1 do celów transportu)

Image

Rysunek 2.1.2

Procedura tymczasowego zatwierdzania substancji, mieszaniny lub wyrobu w klasie materiałów wybuchowych (klasa 1 do celów transportu)

Image

Rysunek 2.1.3

Procedura przypisywania do podklasy w klasie materiałów wybuchowych (klasa 1 do celów transportu)

Image

Rysunek 2.1.4

Procedura klasyfikacji emulsji, zawiesin lub żeli azotanu amonu

Image

2.1.4.2.   Procedura przesiewowa

Właściwości wybuchowe wiążą się z obecnością w cząsteczce pewnych grup chemicznych, które mogą wejść w reakcję, powodując bardzo szybki wzrost temperatury lub ciśnienia. Procedura przesiewowa ma na celu stwierdzenie obecności takich grup reaktywnych oraz potencjału szybkiego uwolnienia energii. Jeżeli procedura przesiewowa identyfikuje substancję bądź mieszaninę jako potencjalnie wybuchową, należy przeprowadzić procedurę zatwierdzania (patrz sekcja 10.3 Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów).

Uwaga:

Jeżeli energia rozkładu egzotermicznego materiałów organicznych jest niższa niż 800 J/g, nie jest wymagane badanie rozchodzenia się fali wybuchu serii 1 typ (a) ani badanie wrażliwości substancji na wstrząs serii 2 typ (a).

2.1.4.3.

Substancji lub mieszaniny nie klasyfikuje się jako materiał wybuchowy, jeżeli:

a)

nie ma w cząsteczce grup chemicznych związanych z właściwościami wybuchowymi; przykłady grup mogących wskazywać na właściwości wybuchowe podano w tabeli A6.1 w załączniku 6 do „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”; lub

b)

substancja zawiera grupy chemiczne związane z właściwościami wybuchowymi zawierające tlen, a obliczony bilans tlenowy wynosi mniej niż - 200;

bilans tlenowy oblicza się dla reakcji chemicznej:

CxHyOz+ [x+ (y/4)-(z/2)] O2 → x CO2 + (y/2) H2O

korzystając z wzoru:

bilans tlenowy = -1 600 [2x + (y/2)-z]/masa cząsteczkowa;

c)

w przypadku gdy substancja organiczna lub jednorodna mieszanina substancji organicznych zawiera grupy chemiczne związane z właściwościami wybuchowymi, ale energia rozkładu egzotermicznego wynosi mniej niż 500 J/g, a rozkład egzotermiczny rozpoczyna się poniżej 500 oC; energię rozkładu egzotermicznego można określić, stosując odpowiednią metodę kalorymetryczną lub

d)

dla mieszanin nieorganicznych substancji utleniających z materiałem/materiałami organicznym(i) stężenie nieorganicznej substancji utleniającej wynosi:

mniej niż 15 % masowych, jeżeli substancję utleniającą zalicza się do kategorii 1 lub 2;

mniej niż 30 % masowych, jeżeli substancję utleniającą zalicza się do kategorii 3.

2.1.4.4.

W przypadku mieszanin zawierających jakiekolwiek znane materiały wybuchowe należy przeprowadzić procedurę zatwierdzania.

2.2.   Gazy łatwopalne

2.2.1.   Definicja

Gaz łatwopalny jest to gaz lub mieszanina gazowa o przedziale palności w powietrzu w temperaturze 20 oC i przy ciśnieniu normalnym 101,3 kPa.

2.2.2.   Kryteria klasyfikacji

2.2.2.1.

Gaz łatwopalny klasyfikuje się w niniejszej klasie zgodnie z tabelą 2.2.1:

Tabela 2.2.1

Kryteria dla gazów łatwopalnych

Kategoria

Kryteria

1

Gazy, które w temperaturze 20 oC i przy ciśnieniu normalnym 101,3 kPa:

a)

zapalają się, gdy ich stężenie w mieszaninie z powietrzem wynosi 13 % objętościowych lub mniej; lub

b)

mają zakres palności w powietrzu co najmniej 12 punktów procentowych bez względu na dolną granicę palności.

2

Gazy inne niż zaliczone do kategorii 1, które w temp. 20 oC i przy ciśnieniu normalnym 101,3 kPa charakteryzują się zakresem palności w przypadku zmieszania z powietrzem.

Uwaga:

Odnośnie do klasyfikacji wyrobów aerozolowych patrz 2.3.

2.2.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji i mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.2.2:

Tabela 2.2.2

Elementy oznakowania dla gazów łatwopalnych

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Piktogramy GHS

Image

Brak piktogramu

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H220: Skrajnie łatwopalny gaz

H221: Gaz łatwopalny

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P210

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P377

P381

P377

P381

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P403

P403

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

 

2.2.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.2.4.1.

Łatwopalność określa się za pomocą badań lub, w przypadku mieszanin, jeżeli dostępne są wystarczające dane, na podstawie obliczeń zgodnie z metodami przyjętymi przez ISO (patrz ISO 10156 ze zmianami „Gazy i mieszaniny gazowe – Oznaczanie potencjału pożarowego i zdolności utleniających dla potrzeb doboru zaworów wypływowych butli”). W przypadku, gdy dostępne dane są niewystarczające do skorzystania z tych metod, można zastosować metodę badawczą EN 1839 ze zmianami („Określanie granic wybuchowości gazów i par”).

2.3.   Wyroby aerozolowe łatwopalne

2.3.1.   Definicje

Wyrób aerozlowy, czyli dozownik aerozolu, jest to jednorazowy pojemnik wykonany z metalu, szkła lub tworzywa sztucznego, zawierający gaz sprężony, skroplony lub rozpuszczony pod ciśnieniem wraz z cieczą, pastą lub proszkiem lub bez, wyposażony w urządzenie umożliwiające uwalnianie jego zawartość w postaci cząsteczek stałych lub ciekłych w zawiesinie gazu, w postaci piany, pasty lub proszku albo w stanie ciekłym lub gazowym.

2.3.2.   Kryteria klasyfikacji

2.3.2.1.

Dla potrzeb klasyfikacji wyroby aerozolowe uznaje się za łatwopalne zgodnie z 2.3.2.2, jeżeli zawierają jakikolwiek składnik, który klasyfikuje się jako łatwopalny zgodnie z kryteriami zawartymi w niniejszej części, tj.:

substancje ciekłe o temperaturze zapłonu ≤ 93 oC, co obejmuje substancje ciekłe łatwopalne zgodnie z sekcją 2.6;

gazy łatwopalne (patrz 2.2);

substancje stałe łatwopalne (patrz 2.7).

Uwaga:

Składniki palne nie obejmują substancji piroforycznych, samonagrzewających się lub reagujących z wodą, ponieważ takich składników nigdy nie stosuje się w wyrobach aerozolowych.

2.3.2.2.

Wyroby aerozolowe łatwopalne należy zaklasyfikować do jednej z dwóch kategorii niniejszej klasy na podstawie jego składników, ciepła spalania oraz, o ile ma to zastosowanie, wyników badania na spienianie (dla wyrobów aerozolowych spienianych) oraz badania zapłonu na odległość badania w przestrzeni zamkniętej (dla wyrobów aerozolowych rozpylanych) zgodnie z rysunkiem 2.3.1 i z „Zaleceniami ONZ dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, część III, podsekcje 31.4, 31.5 i 31.6.

Rysunek 2.3.1

Rysunek 2.3.1 (a) dla wyrobów aerozolowych łatwopalnych

Image

W przypadku wyrobów aerozolowych rozpylanych przejdź do schematu decyzyjnego 2.3.1 (b);

W przypadku wyrobów aerozolowych spienianych przejdź do schematu decyzyjnego 2.3.1 (c).

Rysunek 2.3.1 (b) dla wyrobów aerozolowych rozpylanych

Image

Rysunek 2.3.1 (c) dla wyrobów aerozolowych spienianych

Image

2.3.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.3.2..

Tabela 2.3.2

Elementy oznakowania dla wyrobów aerozolowych łatwopalnych

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Piktogram GHS

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H222: Skrajnie łatwopalny aerozol

H223: Łatwopalny aerozol

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P211

P251

P210

P211

P251

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P410 + P412

P410 + P412

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

 

2.3.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.3.4.1.

Chemiczne ciepło spalania (ΔHc), w kilodżulach na gram (kJ/g), jest to iloczyn teoretycznego ciepła spalania (ΔHcomb) oraz wydajności spalania, zwykle mniejszej od 1,0 (typowa wydajność spalania wynosi 0,95 lub 95 %).

Dla preparatów aerozolowych złożonych chemiczne ciepło spalania jest sumą ważonego ciepła spalania poszczególnych składników, zgodnie ze wzorem:

Formula

gdzie:

ΔHc

=

chemiczne ciepło spalania (kJ/g);

wi %

=

udział masowy składnika i w produkcie;

ΔHc(i)

=

ciepło właściwe spalania (kJ/g) składnika i w produkcie.

Chemiczne ciepło spalania można znaleźć w literaturze, obliczyć lub określić na drodze badań (patrz ASTM D 240 ze zmianami – „Standardowe metody badania ciepła spalania płynnych paliw węglowodorowych za pomocą bomby kalorymetrycznej”, EN/ISO 13943 ze zmianami, 86.1 do 86.3 – „Przepisy przeciwpożarowe – Słowniczek”, oraz NFPA 30B ze zmianami – „Kodeks wytwarzania i przechowywania produktów aerozolowych”).

2.4.   Gazy utleniające

2.4.1.   Definicje

Gaz utleniający jest to jakikolwiek gaz lub mieszanina gazowa który/-a, na ogół wskutek dostarczania tlenu, może powodować zapalanie lub przyczyniać się do spalania innych materiałów bardziej niż powietrze.

2.4.2.   Kryteria klasyfikacji

2.4.2.1.

Gaz utleniający klasyfikuje się do jednej kategorii niniejszej klasy zgodnie z tabelą 2.4.1.:

Tabela 2.4.1

Kryteria dla gazów utleniających

Kategoria

Kryteria

1

Jakikolwiek gaz, który, na ogół wskutek dostarczania tlenu, może powodować zapalanie lub przyczyniać się do spalania innych materiałów bardziej niż powietrze.

Uwaga:

„Gazy powodujące zapalanie lub przyczyniające się do spalania innych materiałów bardziej niż powietrze” są to czyste gazy lub mieszaniny gazów o sile utleniania powyżej 23,5 % określonej przy pomocy metody opisanej w normie ISO 10156 ze zmianami lub 10156-2 ze zmianami.

2.4.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.4.2..

Tabela 2.4.2

Elementy oznakowania dla gazów utleniających

Klasyfikacja

Kategoria 1

Piktogramy GHS

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H270: Może powodować lub intensyfikować pożar; utleniacz

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P220

P244

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P370 + P376

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P403

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

2.4.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

W celu zaklasyfikowania gazu utleniającego przeprowadza się badania i stosuje metody obliczeniowe, zgodnie z opisem w normie ISO 10156 ze zmianami: „Gazy i mieszaniny gazowe – Oznaczanie potencjału pożarowego i zdolności utleniających dla potrzeb doboru zaworów wypływowych butli” oraz ISO 10156-2 ze zmianami: „Butle gazowe – gazy i mieszaniny gazowe – Oznaczanie zdolności utleniających gazów i mieszanin gazowych o właściwościach toksycznych i żrących”.

2.5.   Gazy pod ciśnieniem

2.5.1.   Definicja

2.5.1.1.

Gazy pod ciśnieniem są to gazy znajdujące się w naczyniu pod ciśnieniem 200 kPa (przyrząd pomiarowy) lub większym lub w postaci ciekłej lub ciekłej i schłodzonej.

Obejmują one gazy sprężone, gazy skroplone, gazy rozpuszczone oraz gazy skroplone schłodzone.

2.5.1.2.

Temperatura krytyczna to taka temperatura, powyżej której czysty gaz nie może być skroplony, bez względu na stopień sprężenia.

2.5.2.   Kryteria klasyfikacji

Gazy klasyfikuje się, zgodnie z ich stanem fizycznym w opakowaniu, w jednej z czterech grup zgodnie z tabelą 2.5.1:

Tabela 2.5.1

Kryteria dla gazów pod ciśnieniem

Grupa

Kryteria

Gaz sprężony

Gaz, który, gdy jest zapakowany pod ciśnieniem, jest całkowicie w stanie gazowym w temperaturze - 50 oC; w tym wszystkie gazy o temperaturze krytycznej ≤ - 50 oC.

Gaz skroplony

Gaz, który, gdy jest zapakowany pod ciśnieniem, jest częściowo ciekły w temperaturach powyżej - 50 oC. Rozróżnia się:

i)

Gaz skroplony pod wysokim ciśnieniem: gaz o temperaturze krytycznej pomiędzy - 50 oC i + 65 oC; oraz

ii)

Gaz skroplony pod niskim ciśnieniem: gaz o temperaturze krytycznej powyżej + 65 oC.

Gaz skroplony schłodzony

Gaz, który, gdy jest zapakowany, jest częściowo ciekły z powodu swojej niskiej temperatury.

Gaz rozpuszczony

Gaz, który, gdy jest zapakowany pod ciśnieniem, jest rozpuszczony w rozpuszczalniku w fazie ciekłej.

2.5.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.5.2..

Tabela 2.5.2

Elementy oznakowania dla gazów pod ciśnieniem

Klasyfikacja

Gaz sprężony

Gaz skroplony

Gaz skroplony schłodzony

Gaz rozpuszczony

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Uwaga

Uwaga

Uwaga

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H280: Zawiera gaz pod ciśnieniem; ogrzanie grozi wybuchem

H280: Zawiera gaz pod ciśnieniem; ogrzanie grozi wybuchem

H281: Zawiera gaz schłodzony; może powodować oparzenia kriogeniczne lub obrażenia

H280: Zawiera gaz pod ciśnieniem; ogrzanie grozi wybuchem

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

 

 

P282

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

 

 

P336

P315

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P410 + P403

P410 + P403

P403

P410 + P403

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

 

 

 

2.5.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

Dla tej grupy gazów wymagane są następujące informacje:

prężność pary w temperaturze 50 oC;

stan fizyczny w temperaturze 20 oC i przy ciśnieniu normalnym otoczenia;

temperatura krytyczna.

Dane te można znaleźć w literaturze, obliczyć bądź określić za pomocą badań. Większość czystych gazów zaklasyfikowano już w „Zaleceniach ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Przepisy modelowe”.

2.6.   Substancje ciekłe łatwopalne

2.6.1.   Definicja

Substancja ciekła łatwopalna jest to ciecz o temperaturze zapłonu nie wyższej niż 60 oC.

2.6.2.   Kryteria klasyfikacji

2.6.2.1.

Substancje ciekłe łatwopalne klasyfikuje się do jednej z trzech kategorii niniejszej klasy zgodnie z tabelą 2.6.1:

Tabela 2.6.1

Kryteria dla substancji ciekłych łatwopalnych

Kategoria

Kryteria

1

Temperatura zapłonu < 23 oC i początkowa temperatura wrzenia ≤ 35 oC

2

Temperatura zapłonu < 23 oC i początkowa temperatura wrzenia > 35 oC

3

Temperatura zapłonu ≥ 23 oC i ≤ 60 oC (5)

2.6.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.6.2..

Tabela 2.6.2

Elementy oznakowania dla substancji ciekłych łatwopalnych

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Kategoria 3

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H224: Skrajnie łatwopalna ciecz i pary

H225: Wysoce łatwopalna ciecz i pary

H226: Łatwopalna ciecz i pary

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P233

P240

P241

P242

P243

P280

P210

P233

P240

P241

P242

P243

P280

P210

P233

P240

P241

P242

P243

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P303 + P361 + P353

P370 + P378

P303 + P361 + P353

P370 + P378

P303 + P361 + P353

P370 + P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P403 + P235

P403 + P235

P403 + P235

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

2.6.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.6.4.1.

Do klasyfikacji substancji ciekłych łatwopalnych potrzebne są dane dotyczące temperatury zapłonu i początkowej temperatury wrzenia. Dane te można określić za pomocą badań, znaleźć w literaturze bądź obliczyć. Jeżeli dane nie są dostępne, temperaturę zapłonu i początkową temperaturę wrzenia określa się za pomocą badań. Do określenia temperatury zapłonu stosuje się metodę tygla zamkniętego.

2.6.4.2.

W przypadku mieszanin (6) zawierających znane substancje ciekłe łatwopalne w ściśle określonych stężeniach, choć mogą one zawierać składniki nielotne, np. polimery, środki pomocnicze, temperatury zapłonu nie trzeba określać doświadczalnie, jeżeli obliczona temperatura zapłonu mieszaniny, ustalona za pomocą metody podanej w pkt 2.6.4.3., jest co najmniej o 5 oC (7) wyższa od odpowiedniego kryterium klasyfikacyjnego i pod warunkiem że:

a)

skład mieszaniny jest dokładnie znany (jeżeli skład materiału jest określony w pewnym zakresie, to dla potrzeb klasyfikacji należy wybrać skład o najniższej obliczonej temperaturze zapłonu);

b)

znana jest dolna granica wybuchowości każdego ze składników (należy zastosować odpowiednią korelację w przypadku ekstrapolowania danych do temperatur innych niż w warunkach badania), a także metoda obliczania dolnej granicy wybuchowości;

c)

znana jest zależność ciśnienia od pary nasyconej i współczynnika aktywności od temperatury dla każdego ze składników obecnych w mieszaninie;

d)

faza ciekła jednorodna.

2.6.4.3.

Jedną z odpowiednich metod opisali Gmehling i Rasmussen (Ind. Eng. Fundament, 21, 186, (1982)). Dla mieszaniny zawierającej składniki nielotne temperaturę zapłonu oblicza się na podstawie składników lotnych. Uważa się, że składnik nielotny tylko w niewielkim stopniu obniża ciśnienie cząstkowe rozpuszczalników, a obliczona temperatura zapłonu ma wartość tylko nieznacznie niższą od wartości oznaczonej.

2.6.4.4.

Możliwe metody badania umożliwiające oznaczanie temperatury zapłonu substancji ciekłych łatwopalnych wymieniono w tabeli 2.6.3.

Tabela 2.6.3

Metody oznaczania temperatury zapłonu substancji ciekłych łatwopalnych

Normy europejskie:

EN ISO 1516 ze zmianami

Oznaczanie zapłonu lub braku zapłonu – Metoda równowagowa w tyglu zamkniętym

EN ISO 1523 ze zmianami

Oznaczanie temperatury zapłonu – Metoda równowagowa w tyglu zamkniętym

EN ISO 2719 ze zmianami

Oznaczanie temperatury zapłonu – Metoda zamkniętego tygla Pensky’ego-Martensa

EN ISO 3679 ze zmianami

Oznaczanie temperatury zapłonu – Szybka metoda równowagowa w tyglu zamkniętym

EN ISO 3680 ze zmianami

Oznaczanie zapłonu lub braku zapłonu – Szybka metoda równowagowa w tyglu zamkniętym

EN ISO 13736 ze zmianami

Produkty naftowe i inne ciecze – Oznaczanie temperatury zapłonu metodą tygla zamkniętego według Abela

Normy krajowe:

Association française de normalisation, AFNOR

NF M07-036 ze zmianami

Détermination du point d'éclair – Vase clos Abel-Pensky

(identyczna z DIN 51755)

British Standards Institute

BS 2000 Part 170 ze zmianami

(identyczna z EN ISO 13736)

Deutsches Institut für Normung

DIN 51755 (temperatury zapłonu poniżej 65 oC) ze zmianami Prüfung von Mineralölen und anderen brennbaren Flüssigkeiten; Bestimmung des Flammpunktes im geschlossenen Tiegel, nach Abel-Pensky

(identyczna z NF M07-036)

2.6.4.5.

Cieczy o temperaturze zapłonu powyżej 35 oC nie trzeba klasyfikować w kategorii 3 w przypadku uzyskania negatywnych wyników w badaniu na podtrzymywanie palenia L.2 część III sekcja 32 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych; Podręcznik badań i kryteriów”.

2.7.   Substancje stałe łatwopalne

2.7.1.   Definicja

2.7.1.1.

Substancja stała łatwopalna jest to substancja stała, która łatwo ulega zapaleniu lub w wyniku tarcia może powodować zapalenie lub przyczyniać się do spalania.

Substancjami stałymi łatwopalnymi są substancje bądź mieszaniny sproszkowane, granulowane lub pastopodobne, które są niebezpieczne, jeżeli mogą łatwo ulec zapaleniu wskutek krótkotrwałego kontaktu ze źródłem zapłonu, takim jak płonąca zapałka, i jeżeli płomień szybko się rozprzestrzenia.

2.7.2.   Kryteria klasyfikacji

2.7.2.1.

Substancje bądź mieszaniny sproszkowane, granulowane lub pastopodobne (z wyjątkiem sproszkowanych metali lub stopów metali – patrz 2.7.2.2) klasyfikuje się jako substancje stałe łatwopalne, jeżeli czas palenia w jednym lub więcej wykonywanych badań, przeprowadzonych zgodnie z metodą badania opisaną w części III podsekcja 33.2.1 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych; Podręcznik badań i kryteriów”, jest krótszy niż 45 sekund lub prędkość palenia wynosi ponad 2,2 mm/s.

2.7.2.2.

Sproszkowane metale lub stopy metali klasyfikuje się jako substancje stałe łatwopalne, jeżeli można je zapalić, a palenie rozprzestrzenia się na całą długość próbki w ciągu 10 minut lub w krótszym czasie.

2.7.2.3.

Substancje stałe łatwopalne klasyfikuje się do jednej z dwóch kategorii niniejszej klasy przy użyciu metody N.1 opisanej w 33.2.1 Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych; Podręcznik badań i kryteriów, zgodnie z tabelą 2.7.1:

Tabela 2.7.1

Kryteria dla substancji stałych łatwopalnych

Kategoria

Kryteria

1

Badanie szybkości spalania

Substancje i mieszaniny inne niż metale sproszkowane:

(a)

strefa zwilżona nie zatrzymuje ognia i

(b)

czas spalania < 45 sekund lub prędkość spalenia > 2,2 mm/s

Metale sproszkowane

czas palenia ≤ 5 minut

2

Badanie szybkości spalania

Substancje i mieszaniny inne niż metale sproszkowane:

(a)

strefa zwilżona zatrzymuje ogień na co najmniej 4 minuty oraz

(b)

czas spalania < 45 sekund lub prędkość spalania > 2,2 mm/s

Metale sproszkowane

czas spalania > 5 minut i ≤ 10 minut

Uwaga:

Badanie należy przeprowadzić na substancji lub mieszaninie w przedstawionym stanie fizycznym. Jeżeli, na przykład do celów dostawy lub transportu, ten sam materiał chemiczny ma występować w innym stanie fizycznym niż poddany badaniu, uznawanym za mogący zasadniczo zmienić wyniki badania klasyfikacyjnego, to materiał ten powinien zostać poddany badaniu również w tym innym stanie.

2.7.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.7.2..

Tabela 2.7.2

Elementy oznakowania dla substancji stałych łatwopalnych

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Piktogram GHS

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H228: Substancja stała łatwopalna

H228: Substancja stała łatwopalna

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P240

P241

P280

P210

P240

P241

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P370 + P378

P370 + P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

 

2.8.   Substancje i mieszaniny samoreaktywne

2.8.1.   Definicja

2.8.1.1.

Substancje lub mieszaniny samoreaktywne są to niestabilne termicznie substancje lub mieszaniny ciekłe lub stałe ulegające silnemu rozkładowi egzotermicznemu nawet bez udziału tlenu (powietrza). Z definicji tej wykluczone są substancje lub mieszaniny zaklasyfikowane zgodnie z niniejszą częścią jako materiały wybuchowe, nadtlenki organiczne lub utleniacze.

2.8.1.2.

Substancję lub mieszaninę samoreaktywną uznaje się za posiadającą właściwości wybuchowe, jeżeli w badaniu laboratoryjnym preparat wykazuje podatność na detonację, szybką deflagrację lub wykazuje gwałtowny efekt podczas ogrzewania pod zamknięciem.

2.8.2.   Kryteria klasyfikacji

2.8.2.1.

Każdą substancję bądź mieszaninę samoreaktywną uwzględnia się do klasyfikacji w niniejszej klasie jako substancję bądź mieszaninę samoreaktywną, o ile:

a)

nie jest materiałem wybuchowym, zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 2.1;

b)

nie jest ciekłą lub stałą substancją utleniającą, zgodnie z kryteriami podanymi w pkt 2.13 lub 2.14, z wyjątkiem mieszanin substancji utleniających zawierających 5 % lub więcej palnych substancji organicznych, które klasyfikuje się jako substancje samoreaktywne zgodnie z procedurą określoną w pkt 2.8.2.2;

c)

nie jest nadtlenkiem organicznym, zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 2.15;

d)

jej ciepło rozkładu nie jest niższe od 300 J/g; lub

e)

jej temperatura samoprzyspieszającego się rozkładu TSR (ang. SADT) nie jest wyższa niż 75 oC dla opakowania o masie 50 kg (8).

2.8.2.2.

Mieszaniny substancji utleniających, spełniające kryteria klasyfikacji jako substancje utleniające, zawierające 5 % lub więcej palnych substancji organicznych i niespełniające kryteriów wymienionych w lit. a), c), d) lub e) w 2.8.2.1, podlegają procedurze klasyfikacji substancji samoreaktywnych.

Taką mieszaninę wykazującą właściwości substancji samoreaktywnej typu B do F (patrz pkt 2.8.2.3) klasyfikuje się jako substancję samoreaktywną.

W przypadku, gdy badanie przeprowadza się na formie zapakowanej i opakowanie zostaje zmienione, należy przeprowadzić dalsze badania, jeśli uznane zostanie, iż zmiana opakowania może wpłynąć na wyniki badań.

2.8.2.3.

Substancje i mieszaniny samoreaktywne klasyfikuje się w jednej z siedmiu kategorii „typów A do G” dla niniejszej klasy, zgodnie z następującymi zasadami:

a)

każdą substancję lub mieszaninę samoreaktywną, która, gdy jest zapakowana, może ulec detonacji bądź szybkiej deflagracji, określa się jako substancję samoreaktywną TYPU A;

b)

każdą substancję lub mieszaninę samoreaktywną posiadającą właściwości wybuchowe, która, gdy jest zapakowana, nie ulega detonacji ani szybkiej deflagracji, ale może ulec wybuchowi termicznemu w tym opakowaniu, określa się jako substancję samoreaktywną TYPU B;

c)

każdą substancję lub mieszaninę samoreaktywną posiadającą właściwości wybuchowe i która, gdy jest zapakowana, nie ulega detonacji ani szybkiej deflagracji, ani nie ulega wybuchowi termicznemu, określa się jako substancję samoreaktywną TYPU C;

d)

każdą samoreaktywną substancję bądź mieszaninę, która w badaniu laboratoryjnym:

(i)

ulega częściowej detonacji, nie ulega szybkiej deflagracji i nie wykazuje żadnych gwałtownych efektów podczas ogrzewania pod zamknięciem; lub

(ii)

nie ulega detonacji w ogóle, ulega powolnej deflagracji i nie wykazuje żadnych gwałtownych efektów podczas ogrzewania pod zamknięciem; lub

(iii)

nie ulega detonacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje średni efekt podczas ogrzewania pod zamknięciem;

określa się jako substancję samoreaktywną TYPU D;

e)

każdą substancję lub mieszaninę samoreaktywną, która w badaniu laboratoryjnym nie ulega detonacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje niski efekt lub jego brak podczas ogrzewania pod zamknięciem, określa się jako substancję samoreaktywną TYPU E;

f)

każdą substancję lub mieszaninę samoreaktywną, która w badaniu laboratoryjnym nie ulega detonacji w stanie kawitacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje tylko niski efekt lub jego brak podczas ogrzewania pod zamknięciem, jak również niską siłę wybuchu lub jej brak, określa się jako substancję samoreaktywną TYPU F;

g)

każdą substancję lub mieszaninę samoreaktywną, która w badaniu laboratoryjnym nie ulega detonacji w stanie kawitacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje brak efektu podczas ogrzewania pod zamknięciem, jak również brak siły wybuchu, pod warunkiem że jest stabilna termicznie (TSR wynosi 60 oC do 75 oC dla opakowania 50 kg), a do odczulania mieszanin ciekłych stosuje się rozcieńczalnik o temperaturze wrzenia nie niższej niż 150 oC, określa się jako substancję samoreaktywną TYPU G. Jeżeli mieszanina nie jest stabilna termicznie lub do odczulania stosuje się rozcieńczalnik o temperaturze wrzenia niższej niż 150 oC, mieszaninę określa się jako substancję samoreaktywną TYPU F.

W przypadku, gdy badanie przeprowadza się na formie zapakowanej i opakowanie zostaje zmienione, należy przeprowadzić dalsze badania, jeśli uznane zostanie, iż zmiana opakowania może wpłynąć na wyniki badań.

2.8.2.4.   Kryteria kontroli temperatury

Substancji samoreaktywnych nie trzeba poddawać kontroli temperatury, jeżeli ich TSR jest niższa lub równa 55 oC. Metody badań służące określeniu TSR, jak również ustalanie wartości temperatur kontrolnych i krytycznych podane są w części II, sekcja 28 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”. Wybrane badanie należy przeprowadzić w sposób reprezentatywny dla opakowania, zarówno pod względem wielkości, jak i materiału.

2.8.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.8.1..

Tabela 2.8.1

Elementy oznakowania dla substancji i mieszanin samoreaktywnych

Klasyfikacja

Typ A

Typ B

Typ C i D

Typ E i F

Typ G

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Image

Image

Brak elementów oznakowania przypisanych do tej kategorii zagrożeń

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H240: Ogrzanie grozi wybuchem

H241: Ogrzanie może spowodować pożar lub wybuch

H242: Ogrzanie może spowodować pożar

H242: Ogrzanie może spowodować pożar

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P220

P234

P280

P210

P220

P234

P280

P210

P220

P234

P280

P210

P220

P234

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P370 + P378

P370 + P380 + P375

P370 + P378

P370 + P380 + P375

P370 + P378

P370 + P378

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P403 + P235

P411

P420

P403 + P235

P411

P420

P403 + P235

P411

P420

P403 + P235 P411

P420

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

P501

 

Do typu G nie przypisano żadnych elementów informacji o zagrożeniach, ale jest on uwzględniany ze względu na właściwości należące do innych klas zagrożenia.

2.8.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.8.4.1.

Właściwości substancji lub mieszanin samoreaktywnych, które są decydujące dla ich klasyfikacji, określa się w sposób doświadczalny. Klasyfikacji substancji lub mieszaniny samoreaktywnej dokonuje się zgodnie z badaniem serii A do H, jak opisano w części II „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”. Procedurę klasyfikacji określa rys. 2.8.1.

2.8.4.2.

Procedury klasyfikacji substancji i mieszanin samoreaktywnych nie trzeba stosować, w przypadku gdy:

a)

w cząsteczce nie występują grupy chemiczne związane z właściwościami wybuchowymi lub samoreaktywnymi; przykłady takich grup podano w tabeli A6.1 i A6.2 w załączniku 6 do „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”; lub

b)

dla pojedynczej substancji organicznej bądź jednorodnej mieszaniny substancji organicznych szacunkowa TSR jest wyższa niż 75 oC lub energia rozkładu egzotermicznego jest mniejsza niż 300 J/g; temperaturę początkową i energię rozkładu można oszacować stosując odpowiednią metodę kalorymetryczną (patrz część II podsekcja 20.3.3.3 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”).

Rysunek 2.8.1

Substancje i mieszaniny samoreaktywne

Image

2.9.   Substancje ciekłe piroforyczne

2.9.1.   Definicja

Substancja ciekła piroforyczna jest to substancja lub mieszanina ciekła, która, nawet w małych ilościach, może ulec zapaleniu w ciągu pięciu minut po wejściu w kontakt z powietrzem.

2.9.2.   Kryteria klasyfikacji

2.9.2.1.

Substancje ciekłe piroforyczne klasyfikuje się do jednej kategorii niniejszej klasy przy użyciu metody N.3 opisanej w części III podsekcji 33.3.1.5 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, zgodnie z tabelą 2.9.1:

Tabela 2.9.1

Kryteria dla substancji ciekłych piroforycznych

Kategoria

Kryteria

1

Ciecz zapala się w ciągu 5 min w przypadku naniesienia na obojętny nośnik i wystawienia na działanie powietrza albo zapala lub zwęgla filtr papierowy w obecności powietrza w ciągu 5 min.

2.9.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.9.2..

Tabela 2.9.2

Elementy oznakowania dla substancji ciekłych piroforycznych

Klasyfikacja

Kategoria 1

Piktogramy GHS

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H250: Zapala się samorzutnie w przypadku wystawienia na działanie powietrza

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P222

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P302 + P334

P370 + P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P422

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

2.9.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.9.4.1.

Procedury klasyfikacji dla substancji ciekłych piroforycznych nie trzeba stosować, w przypadku gdy doświadczenie w produkcji bądź obrocie wykazuje, że substancja lub mieszanina nie zapala się samorzutnie po wejściu w kontakt z powietrzem w normalnych temperaturach (tj. wiadomo, że substancja jest stabilna w temperaturze pokojowej przez dłuższy czas (dni)).

2.10.   Substancje stałe piroforyczne

2.10.1.   Definicja

Substancja stała piroforyczna jest to substancja lub mieszanina stała, która, nawet w małych ilościach, może ulec zapaleniu w ciągu pięciu minut po wejściu w kontakt z powietrzem.

2.10.2.   Kryteria klasyfikacji

2.10.2.1.

Substancje stałe piroforyczne klasyfikuje się do jednej kategorii niniejszej klasy przy użyciu metody N.2 opisanej w części III podsekcja 33.3.1.4 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, zgodnie z tabelą 2.10.1:

Tabela 2.10.1

Kryteria dla substancji stałych piroforycznych

Kategoria

Kryteria

1

Substancja stała zapala się w ciągu 5 minut po wejściu w kontakt z powietrzem.

Uwaga:

Badanie należy przeprowadzić na substancji lub mieszaninie w przedstawionym stanie fizycznym. Jeżeli, na przykład do celów dostawy lub transportu, ten sam materiał chemiczny ma występować w innym stanie fizycznym niż poddany badaniu, uznawanym za mogący zasadniczo zmienić wyniki badania klasyfikacyjnego, to materiał ten powinien zostać poddany badaniu również w tym innym stanie.

2.10.3.   Informacja o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia zgodnie z tabelą 2.10.2 stosuje się następujące elementy oznakowania.

Tabela 2.10.2

Elementy oznakowania dla substancji stałych piroforycznych

Klasyfikacja

Kategoria 1

Piktogramy GHS

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H250: Zapala się samorzutnie w przypadku wystawienia na działanie powietrza

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P222

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P335 + P334

P370 +P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P422

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

2.10.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.10.4.1.

Procedury klasyfikacji dla substancji stałych piroforycznych nie trzeba stosować, w przypadku gdy doświadczenie w produkcji bądź obrocie wykazuje, że substancja lub mieszanina nie zapala się samorzutnie po wejściu w kontakt z powietrzem w normalnych temperaturach (tj. wiadomo, że substancja jest stabilna w temperaturze pokojowej przez dłuższy czas (dni)).

2.11.   Substancje i mieszaniny samonagrzewające się

2.11.1.   Definicja

2.11.1.1.

Substancja lub mieszanina samonagrzewająca się jest to substancja stała lub ciekła, inna niż substancja stała lub ciekła piroforyczna, która wskutek reakcji z powietrzem bez dostarczenia energii z zewnątrz jest podatna na samonagrzewanie; ta substancja lub mieszanina różni się od substancji stałej lub ciekłej piroforycznej tym, że zapala się tylko wówczas, gdy występuje w dużych ilościach (kilogramach) i po długim czasie (godziny lub dni).

2.11.1.2.

Samonagrzewanie substancji lub mieszanin, prowadzące do samozapalenia, jest wywoływane reakcją substancji lub mieszaniny z tlenem (z powietrza), gdy wydzielane ciepło nie jest dostatecznie szybko odprowadzane do otoczenia. Samozapalenie następuje wówczas, gdy szybkość wydzielania ciepła przekracza szybkość jego utraty i zostaje przekroczona temperatura samozapalenia.

2.11.2.   Kryteria klasyfikacji

2.11.2.1.

Substancję lub mieszaninę klasyfikuje się jako samonagrzewającą się substancję lub mieszaninę w niniejszej klasie, jeżeli w badaniach przeprowadzonych zgodnie z metodą badań podaną w „Zaleceniach ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, część III, podsekcja 33.3.1.6:

a)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o boku 25 mm w temperaturze 140 oC;

b)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik negatywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o boku 100 mm w temperaturze 120 oC, oraz substancja lub mieszanina ma być pakowana w pojemnikio pojemności ponad 3 m3;

c)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik negatywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o boku 100 mm w temperaturze 100 oC, oraz substancja lub mieszanina ma być pakowana w pojemniki o pojemności ponad 450 l;

d)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o boku 100 mm w temperaturze 100 oC.

2.11.2.2.

Substancję lub mieszaninę samonagrzewającą się klasyfikuje się do jednej z dwóch kategorii niniejszej klasy, jeżeli w badaniach przeprowadzonych zgodnie z metodą badań N.4 w części III podsekcja 33.3.1.6 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów” wynik spełnia kryteria zgodnie z tabelą 2.11.1:

Tabela 2.11.1

Kryteria dla substancji i mieszanin samonagrzewających się

Kategoria

Kryteria

1

Wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 25 mm w temperaturze 140 oC

2

(a)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik negatywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 25 mm w temperaturze 140 oC, oraz substancja lub mieszanina ma być pakowana w pojemnikach o pojemności ponad 3 m3; lub

(b)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik negatywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 25 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 120 oC, oraz substancja lub mieszanina ma być pakowana w pojemniki o pojemności ponad 450 l; lub

(c)

wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik negatywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 25 mm w temperaturze 140 oC, oraz wynik pozytywny uzyskuje się, stosując w badaniu próbkę sześcienną o krawędzi 100 mm w temperaturze 100 oC.

Uwaga:

Badanie należy przeprowadzić na substancji lub mieszaninie w przedstawionym stanie fizycznym. Jeżeli, na przykład do celów dostawy lub transportu, ten sam materiał chemiczny ma występować w innym stanie fizycznym niż poddany badaniu, uznawanym za mogący zasadniczo zmienić wyniki badania klasyfikacyjnego, to materiał ten powinien zostać poddany badaniu również w tym innym stanie.

2.11.2.3.

Substancji i mieszanin o temperaturze samozapłonu wyższej niż 50 oC dla objętości 27 m3 nie klasyfikuje się jako substancje lub mieszaniny samonagrzewające się.

2.11.2.4.

Substancji i mieszanin o temperaturze samozapłonu wyższej niż 50 oC dla objętości 450 litrów nie zalicza się do kategorii 1 niniejszej klasy.

2.11.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.11.2..

Tabela 2.11.2

Elementy oznakowania dla substancji i mieszanin samonagrzewających się

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Piktogram GHS

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H251: Substancja samonagrzewająca się; może się zapalić

H252: Substancja samonagrzewająca się w dużych ilościach; może się zapalić

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P235 + P410

P280

P235 + P410

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P407

P413

P420

P407

P413

P420

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

 

2.11.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.11.4.1.

Szczegółowe schematy decyzyjne dotyczącej klasyfikacji i badań do przeprowadzenia w celu określenia różnych kategorii zawiera rys. 2.11.1.

2.11.4.2.

Procedury klasyfikacji substancji lub mieszanin samonagrzewających się nie trzeba stosować w przypadku, gdy wyniki badania przesiewowego można odpowiednio powiązać z badaniem klasyfikacyjnym i zastosować odpowiedni margines bezpieczeństwa. Przykładami badań przesiewowych są:

a)

Test wg. Grewera (The Grewer Oven test) (wytyczne VDI 2263, część 1, 1990, Test methods for the Determination of the Safety Characteristics of Dusts) dla temperatury początkowej wyższej o 80 K od temperatury referencyjnej dla objętości 1 l;

b)

Test przesiewowy dla proszku luzem (The Bulk Powder Screening Test) (Gibson, N. Harper, D.J. Rogers, R.Evaluation of the fire and explosion risks in drying powders, Plant Operations Progress, 4 (3), 181-189, 1985) dla temperatury początkowej wyższej o 60 K od temperatury referencyjnej dla objętości 1 l.

Rysunek 2.11.1

Substancje i mieszaniny samonagrzewające się

Image

2.12.   Substancje i mieszaniny, które w zetknięciu z wodą uwalniają gazy łatwopalne

2.12.1.   Definicja

Substancje lub mieszaniny, które w kontakcie z wodą uwalniają gazy łatwopalne, są to substancje lub mieszaniny stałe bądź ciekłe, które wskutek oddziaływania z wodą stają się samozapalne lub wydzielają gazy łatwopalne w niebezpiecznych ilościach.

2.12.2.   Kryteria klasyfikacji

2.12.2.1.

Substancję lub mieszaninę, która w kontakcie z wodą uwalnia gazy łatwopalne, klasyfikuje się do jednej z trzech kategorii niniejszej klasy, stosując metodę N.5 w części III podsekcja 33.4.1.4 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, zgodnie z tabelą 2.12.1:

Tabela 2.12.1

Kryteria dla substancji lub mieszanin, które w kontakcie z wodą uwalniają gazy łatwopalne

Kategoria

Kryteria

1

Każda substancja lub mieszanina, która reaguje gwałtownie z wodą w temperaturze otoczenia i ogólnie wykazuje zdolność do wytwarzania gazu podatnego na samozapalenie lub która łatwo reaguje z wodą w temperaturze otoczenia w taki sposób, że szybkość uwalniania gazu łatwopalnego jest równa lub większa niż 10 litrów na kilogram substancji w ciągu minuty.

2

Każda substancja lub mieszanina, która łatwo reaguje z wodą w temperaturze otoczenia w taki sposób, że maksymalna szybkość uwalniania gazu łatwopalnego jest równa lub większa niż 20 litrów na kilogram substancji w ciągu godziny, i która nie spełnia kryteriów kategorii 1.

3

Każda substancja lub mieszanina, która powoli reaguje z wodą w temperaturze otoczenia w taki sposób, że maksymalna szybkość uwalniania gazu łatwopalnego jest równa lub większa niż 1 litr na kilogram substancji w ciągu godziny, i która nie spełnia kryteriów kategorii 1 i 2.

Uwaga:

Badanie należy przeprowadzić na substancji lub mieszaninie w przedstawionym stanie fizycznym. Jeżeli na przykład do celów dostawy lub transportu ten sam materiał chemiczny ma występować w postaci fizycznej różnej od tej, w której był badany, i jeżeli uważa się, że może on w sposób istotny zmienić swoje zachowanie w badaniu klasyfikacyjnym, materiał ten należy przebadać również w nowej postaci.

2.12.2.2.

Substancję lub mieszaninę klasyfikuje się jako substancję lub mieszaninę, która w kontakcie z wodą uwalnia gazy łatwopalne, jeżeli na dowolnym etapie badania następuje jej samozapalenie.

2.12.3.   Przekazywanie informacja o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.12.2..

Tabela 2.12.2

Elementy oznakowania dla substancji lub mieszanin, które w kontakcie z wodą uwalniają gazy łatwopalne

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Kategoria 3

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H260: W kontakcie z wodą uwalniają łatwopalne gazy, które mogą ulegać samozapaleniu

H261: W kontakcie z wodą uwalniają łatwopalne gazy

H261: W kontakcie z wodą uwalniają łatwopalne gazy

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P223

P231 + P232

P280

P223

P231 + P232

P280

P231 + P232

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P335 + P334

P370 + P378

P335 + P334

P370 + P378

P370 + P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P402 + P404

P402 + P404

P402 + P404

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

2.12.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.12.4.1.

Nie ma potrzeby stosowania procedury klasyfikacji dla niniejszej klasy, jeżeli:

a)

budowa chemiczna substancji lub mieszaniny nie zawiera metali lub metaloidów; lub

b)

doświadczenie produkcyjne lub wynikające z postępowania z substancją lub mieszaniną wskazuje, że substancja lub mieszanina nie reaguje z wodą, np. substancję wytwarza się przy użyciu wody lub przemywa wodą; lub

c)

wiadomo, że substancja lub mieszanina rozpuszczona w wodzie tworzy stabilną mieszaninę.

2.13.   Substancje ciekłe utleniające

2.13.1.   Definicja

Substancja ciekła utleniająca jest to substancja lub mieszanina ciekła, która sama niekoniecznie jest palna, ale zasadniczo, wskutek wydzielania tlenu, może powodować zapalenie lub podtrzymywać palenie innych materiałów.

2.13.2.   Kryteria klasyfikacji

2.13.2.1.

Substancję ciekłą utleniającą klasyfikuje się do jednej z trzech kategorii niniejszej klasy, stosując metodę O.2 w części III podsekcja 34.4.2 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych”, Podręcznik badań i kryteriów, zgodnie z tabelą 2.13.1:

Tabela 2.13.1

Kryteria dla substancji ciekłych utleniających

Kategoria

Kryteria

1

Każda substancja lub mieszanina, która badana w postaci mieszaniny substancji (lub mieszaniny) i celulozy o stosunku masowym 1:1 ulega samozapaleniu; lub średni czas wzrostu ciśnienia mieszaniny substancji (lub mieszaniny) i celulozy o stosunku masowym 1:1, jest mniejszy niż dla mieszaniny 50 % kwasu nadchlorowego i celulozy o stosunku masowym 1:1.

2

Każda substancja lub mieszanina, która badana w postaci mieszaniny substancji (lub mieszaniny) i celulozy o stosunku masowym 1:1 wykazuje średni czas wzrostu ciśnienia mniejszy lub równy średniemu czasowi wzrostu ciśnienia mieszaniny 40 % roztworu wodnego chloranu sodu i celulozy o stosunku masowym 1:1 i nie spełnia kryteriów dla kategorii 1.

3

Każda substancja lub mieszanina, która badana w postaci mieszaniny substancji (lub mieszaniny) i celulozy o stosunku masowym 1:1 wykazuje średni czas wzrostu ciśnienia mniejszy lub równy średniemu czasowi wzrostu ciśnienia mieszaniny 65 % roztworu wodnego kwasu azotowego i celulozy o stosunku masowym 1:1 i nie spełnia kryteriów dla kategorii 1 i 2.

2.13.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.13.2..

Tabela 2.13.2

Elementy oznakowania dla substancji ciekłych utleniających

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 2

Kategoria 3

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

Może spowodować pożar lub wybuch; silny utleniacz

H272: Może intensyfikować pożar; utleniacz

H272: Może intensyfikować pożar; utleniacz

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P220

P221

P280

P283

P210

P220

P221

P280

P210

P220

P221

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P306 + P360

P371 + P380 + P375

P370 + P378

P370 + P378

P370 + P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

 

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

2.13.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.13.4.1.

W przypadku substancji lub mieszanin organicznych procedura klasyfikacji w niniejszej klasie nie ma zastosowania, jeżeli:

a)

substancja lub mieszanina nie zawiera tlenu, fluoru lub chloru; lub

b)

substancja lub mieszanina zawiera tlen, fluor lub chlor i te pierwiastki są połączone wiązaniami chemicznymi tylko z węglem lub wodorem.

2.13.4.2.

W przypadku substancji lub mieszanin nieorganicznych procedura klasyfikacji w niniejszej klasie nie ma zastosowania, jeżeli nie zawierają one atomów tlenu lub fluorowców.

2.13.4.3.

W razie rozbieżności pomiędzy wynikami badań a posiadaną wiedzą praktyczną w zakresie obrotu i stosowania substancji lub mieszanin wskazującą na ich właściwości utleniające, pierwszeństwo przed wynikami badań mają oceny oparte na wiedzy praktycznej.

2.13.4.4.

W przypadku gdy substancje lub mieszaniny powodują wzrost ciśnienia (zbyt duży lub zbyt mały), wywołany reakcjami chemicznymi, które nie charakteryzują właściwości utleniających substancji lub mieszaniny, badanie opisane w części III podsekcja 34.4.2 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów” powtarza się substancją obojętną, np. diatomitem (ziemią okrzemkową) zamiast celulozy w celu wyjaśnienia istoty reakcji i sprawdzenia fałszywego wyniku pozytywnego.

2.14.   Substancje stałe utleniające

2.14.1.   Definicja

Substancja stała utleniająca jest to substancja lub mieszanina stała, która sama niekoniecznie jest palna, ale zasadniczo, wskutek wydzielania tlenu, może powodować zapalenie lub podtrzymywać palenie innych materiałów.

2.14.2.   Kryteria klasyfikacji

2.14.2.1.

Substancję stałą utleniającą klasyfikuje się do jednej z trzech kategorii niniejszej klasy, stosując metodę O.1 w części III podsekcja 34.4.1 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych”, Podręcznik badań i kryteriów, zgodnie z tabelą 2.14.1:

Tabela 2.14.1

Kryteria dla substancji stałych utleniających

Kategoria

Kryteria

1

Każda substancja lub mieszanina, która badana w postaci mieszaniny substancji i celulozy o stosunku masowym 4:1 lub 1:1 wykazuje średni czas spalania krótszy od średniego czasu spalania mieszaniny bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 3:2.

2

Każda substancja lub mieszanina, która badana w postaci mieszaniny substancji i celulozy o stosunku masowym 4:1 lub 1:1 wykazuje średni czas spalania równy lub krótszy od średniego czasu spalania mieszaniny bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 2:3 i która nie spełnia kryteriów dla kategorii 1.

3

Każda substancja lub mieszanina, która badana w postaci mieszaniny substancji i celulozy o stosunku masowym 4:1 lub 1:1 wykazuje średni czas spalania równy lub krótszy od średniego czasu spalania mieszaniny bromianu potasu i celulozy o stosunku masowym 3:7 i która nie spełnia kryteriów dla kategorii 1 i 2.

Uwaga 1:

Niektóre substancje stałe utleniające również powodują zagrożenie wybuchem w określonych warunkach (jeżeli są przechowywane w dużych ilościach). Niektóre rodzaje azotanu amonu mogą w warunkach ekstremalnych zwiększać zagrożenie wybuchem. Do oceny tego zagrożenia można stosować „test odporności na wybuch” (Kod BC, załącznik 3, badanie 5). W karcie charakterystyki należy zamieścić stosowne informacje.

Uwaga 2:

Badanie należy przeprowadzić na substancji lub mieszaninie w przedstawionym stanie fizycznym. Jeżeli, na przykład do celów dostawy lub transportu, ten sam materiał chemiczny ma występować w innym stanie fizycznym niż poddany badaniu, uznawanym za mogący zasadniczo zmienić wyniki badania klasyfikacyjnego, ten materiał powinien zostać poddany badaniu również w tym innym stanie.

2.14.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.14.2..

Tabela 2.14.2

Elementy oznakowania dla substancji stałych utleniających

 

Kategoria 1

Kategoria 2

Kategoria 3

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H271: Może powodować pożar lub wybuch; silny utleniacz

H272: Może intensyfikować pożar; utleniacz

H272: Może intensyfikować pożar; utleniacz

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P220

P221

P280

P283

P210

P220

P221

P280

P210

P220

P221

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P306 + P360

P371 + P380 + P375

P370 + P378

P370 + P378

P370 + P378

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

 

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

2.14.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.14.4.1.

W przypadku substancji lub mieszanin organicznych procedura klasyfikacji w niniejszej klasie nie ma zastosowania, jeżeli:

a)

substancja lub mieszanina nie zawiera tlenu, fluoru lub chloru; lub

b)

substancja lub mieszanina zawiera tlen, fluor lub chlor i te pierwiastki są połączone wiązaniami chemicznymi tylko z węglem lub wodorem.

2.14.4.2.

W przypadku substancji lub mieszanin nieorganicznych procedura klasyfikacji w niniejszej klasie nie ma zastosowania, jeżeli nie zawierają one atomów tlenu lub fluorowców.

2.14.4.3.

W razie rozbieżności pomiędzy wynikami badań a posiadaną wiedzą praktyczną w zakresie obrotu i stosowania substancji lub mieszanin wskazującą na ich właściwości utleniające pierwszeństwo przed wynikami badań mają oceny oparte na wiedzy praktycznej.

2.15.   Nadtlenki organiczne

2.15.1.   Definicja

2.15.1.1.

Nadtlenki organiczne to ciekłe lub stałe substancje organiczne, które zawierają dwuwartościową strukturę -O-O- i którą można uznać za pochodną nadtlenku wodoru, w którym jeden lub oba atomy wodoru zastąpiono rodnikami organicznymi. Określenie nadtlenek organiczny obejmuje mieszaniny nadtlenków organicznych zawierające co najmniej jeden nadtlenek organiczny. Nadtlenki organiczne są termicznie niestabilnymi substancjami lub mieszaninami, które mogą ulec egzotermicznemu samoprzyspieszającemu się rozkładowi. Ponadto mogą mieć jedną lub więcej z następujących właściwości:

(i)

są podatne na rozkład wybuchowy;

(ii)

palą się szybko;

(iii)

są wrażliwe na wstrząs lub tarcie;

(iv)

reagują niebezpieczne z innymi substancjami.

2.15.1.2.

Nadtlenki organiczne uważa się za posiadające właściwości wybuchowe, jeżeli w badaniu laboratoryjnym mieszanina wykazuje podatność na detonację, szybką deflagrację lub wykazuje gwałtowny skutek podczas ogrzewania pod zamknięciem.

2.15.2.   Kryteria klasyfikacji

2.15.2.1.

Każdy nadtlenek organiczny klasyfikuje się w niniejszej klasie, chyba że zawiera:

a)

nie więcej niż 1,0 % tlenu aktywnego z nadtlenku organicznego zawierającego nie więcej niż 1,0 % nadtlenku wodoru; lub

b)

więcej niż 0,5 % tlenu aktywnego z nadtlenku organicznego zawierającego więcej niż 1,0 %, ale nie więcej niż 7,0 % nadtlenku wodoru.

Uwaga:

Zawartość tlenu aktywnego ( %) w mieszaninie nadtlenku organicznego określa się za pomocą wzoru:

Formula

gdzie:

ni

=

liczba grup nadtlenkowych w cząsteczce nadtlenku organicznego i;

ci

=

stężenie (ułamek masowy wyrażony w procentach) nadtlenku organicznego i;

mi

=

masa cząsteczkowa nadtlenku organicznego i.

2.15.2.2.

Nadtlenki organiczne klasyfikuje się do jednej z siedmiu kategorii „typu A do G” niniejszej klasy, zgodnie z następującymi zasadami:

a)

każdy nadtlenek organiczny, który może ulec detonacji bądź szybkiej deflagracji, gdy jest zapakowany, określa się jako nadtlenek organiczny TYPU A;

b)

każdy nadtlenek organiczny posiadający właściwości wybuchowe, który, gdy jest zapakowany, nie ulega detonacji ani szybkiej deflagracji, ale może ulec wybuchowi termicznemu w tym opakowaniu, określa się jako nadtlenek organiczny TYPU B;

c)

każdy nadtlenek organiczny, który posiada właściwości wybuchowe i który, gdy jest zapakowany, nie ulega detonacji ani szybkiej deflagracji, ani nie ulega wybuchowi termicznemu, określa się jako nadtlenek organiczny TYPU C;

d)

każdy nadtlenek organiczny, który w badaniu laboratoryjnym:

(i)

ulega częściowej detonacji, nie ulega szybkiej deflagracji i nie wykazuje żadnych gwałtownych skutków podczas ogrzewania pod zamknięciem; lub

(ii)

nie ulega detonacji w ogóle, ulega powolnej deflagracji i nie wykazuje żadnych gwałtownych skutków podczas ogrzewania pod zamknięciem; lub

(iii)

nie ulega detonacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje średni skutek podczas ogrzewania pod zamknięciem;

określa się jako nadtlenek organiczny TYPU D;

e)

każdy nadtlenek organiczny, który w badaniu laboratoryjnym nie ulega detonacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje niski skutek lub jego brak podczas ogrzewania pod zamknięciem, określa się jako nadtlenek organiczny TYPU E;

f)

każdy nadtlenek organiczny, który w badaniu laboratoryjnym nie ulega detonacji w stanie kawitacji ani deflagracji w ogóle lub wykazuje tylko niski skutek lub jego brak podczas ogrzewania pod zamknięciem, jak również niską siłę wybuchu lub jej brak, określa się jako nadtlenek organiczny TYPU F;

g)

każdy nadtlenek organiczny, który w badaniu laboratoryjnym nie ulega detonacji w stanie kawitacji ani deflagracji w ogóle i wykazuje brak skutku podczas ogrzewania pod zamknięciem, jak również brak siły wybuchu, pod warunkiem że jest stabilny termicznie, tzn. TSR wynosi co najmniej 60 oC dla opakowania 50 kg (9), a do odczulania mieszanin ciekłych stosuje się rozcieńczalnik o temperaturze wrzenia nie niższej niż 150 oC, określa się jako nadtlenek organiczny TYPU G; jeżeli nadtlenek organiczny nie jest stabilny termicznie lub do odczulania stosuje się rozcieńczalnik o temperaturze wrzenia niższej niż 150 oC, nadtlenek organiczny określa się jako nadtlenek organiczny TYPU F.

W przypadku, gdy badanie przeprowadza się na formie zapakowanej i opakowanie zostaje zmienione, należy przeprowadzić dalsze badania, jeśli uznane zostanie, iż zmiana opakowania może wpłynąć na wyniki badań.

2.15.2.3.   Kryteria kontroli temperatury

Następujące nadtlenki organiczne należy poddać kontroli temperatury:

a)

nadtlenki organiczne typu B i C o TSR ≤ 50 oC;

b)

nadtlenki organiczne typu D wykazujące średni skutek podczas ogrzewania pod zamknięciem (10) o TSR ≤ 50 oC lub wykazujące niski skutek lub brak skutku podczas ogrzewania pod zamknięciem o TSR ≤ 45 oC; oraz

c)

nadtlenki organiczne typu E i F o TSR ≤ 45 oC.

Metody badań służące określeniu TSR, jak również ustalaniu wartości temperatur kontrolnych i krytycznych podane są w „Zaleceniach ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, część II sekcja 28. Wybrane badanie należy przeprowadzić w sposób reprezentatywny dla opakowania, zarówno pod względem wielkości, jak i materiału.

2.15.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.15.1..

Tabela 2.15.1

Elementy oznakowania dla nadtlenków organicznych

Klasyfikacja

Typ A

Typ B

Typ C i D

Typ E i F

Typ G

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Image

Image

Brak elementów oznakowania przypisanych do tej kategorii zagrożeń

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H240: Ogrzanie grozi wybuchem

H241: Ogrzanie może spowodować pożar lub wybuch

H242: Ogrzanie może spowodować pożar

H242: Ogrzanie może spowodować pożar

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P210

P220

P234

P280

P210

P220

P234

P280

P210

P220

P234

P280

P210

P220

P234

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

 

 

 

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P411 + P235

P410

P420

P411 + P235

P410

P420

P411 + P235

P410

P420

P411 + P235

P410

P420

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

P501

P501

P501

 

Do typu G nie przypisano żadnych elementów informacji o zagrożeniach, ale jest on uwzględniany ze względu na właściwości należące do innych klas zagrożenia.

2.15.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.15.4.1.

Nadtlenki organiczne klasyfikuje się na podstawie definicji opartej na ich budowie chemicznej oraz zawartości tlenu aktywnego i nadtlenku wodoru w mieszaninie (patrz 2.15.2.1). Właściwości nadtlenków organicznych, które są potrzebne do ich klasyfikacji, określa się w sposób doświadczalny. Klasyfikacji nadtlenków organicznych dokonuje się zgodnie z badaniami serii A do H zgodnie z opisem w części II „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”. Procedurę klasyfikacji określa rys. 2.15.1.

2.15.4.2.

Mieszaniny nadtlenków organicznych już zaklasyfikowanych można zaklasyfikować jako taki sam typ nadtlenku organicznego, co ich najbardziej niebezpieczny składnik. Jednakże jeżeli dwa składniki stabilne mogą utworzyć mniej stabilną termicznie mieszaninę, to należy dla niej określić temperaturę samoprzyspieszającego się rozkładu TSR.

Uwaga: Suma poszczególnych części składowych może być bardziej niebezpieczna niż poszczególne składniki.

Rysunek 2.15.1

Nadtlenki organiczne

Image

2.16.   Substancje powodujące korozję metali

2.16.1.   Definicja

Substancja lub mieszanina powodująca korozję metali jest to substancja lub mieszanina, która wskutek oddziaływania chemicznego może powodować istotne uszkodzenie, a nawet zniszczenie metalu.

2.16.2.   Kryteria klasyfikacji

2.16.2.1.

Substancje lub mieszaniny powodujące korozję metali klasyfikuje się do jednej kategorii dla niniejszej klasy, przy użyciu metody opisanej w części III podsekcja 37.4 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”, zgodnie z tabelą 2.16.1:

Tabela 2.16.1

Kryteria dla substancji i mieszanin powodujących korozję metali

Kategoria

Kryteria

1

Szybkość działania korodującego na powierzchnię stali lub aluminium jest większa niż 6,25 mm na rok w temperaturze badania 55 oC w przypadku badania obu metali.

Uwaga:

Jeżeli początkowe badanie stali lub aluminium wykaże, iż badana substancja lub mieszanina ma działanie korodujące, nie wymaga się przeprowadzenia kolejnego badania na powierzchni drugiego metalu.

2.16.3.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożeń stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 2.16.2..

Tabela 2.16.2

Elementy oznakowania dla substancji i mieszanin powodujących korozję metali

Klasyfikacja

Kategoria 1

Piktogramy GHS

Image

Hasło ostrzegawcze

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H290: Może powodować korozję metali

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P234

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P390

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P406

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

2.16.4.   Dodatkowe kwestie do rozważenia przy klasyfikacji

2.16.4.1.

Szybkość działania korodującego można zmierzyć zgodnie z metodą badania w części III podsekcja 37.4 „Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów”. Próbka przeznaczona do badań wykonana jest z następujących materiałów:

a)

Dla celów badania stali, stal typu

S235JR+CR (1.0037 RSt 37-2),

S275J2G3+CR (1.0144 RSt 44-3), ISO 3574 ze zmianami, Ujednolicony System Numeracji (Unified Numbering System – UNS) G 10200, lub SAE 1020.

b)

Dla celów badania aluminium: typy niepowlekane 7075-T6 lub AZ5GU-T6.

3.   CZĘŚĆ 3: ZAGROŻENIA DLA ZDROWIA

3.1.   Toksyczność ostra

3.1.1.   Definicje

3.1.1.1.

Toksyczność ostra są to niekorzystne skutki występujące po podaniu drogą pokarmową lub po naniesieniu na skórę jednej dawki substancji bądź mieszaniny, lub też kilku dawek w przeciągu 24 godzin, lub po narażeniu inhalacyjnym trwającym 4 godziny.

3.1.1.2.

Klasa zagrożenia ostra toksyczność podzielona jest na:

toksyczność ostrą – droga pokarmowa;

toksyczność ostrą – po naniesieniu na skórę;

toksyczność ostrą – przez drogi oddechowe.

3.1.2.   Kryteria klasyfikacji substancji pod względem toksyczności ostrej

3.1.2.1.

Substancje można przypisać do jednej z czterech kategorii toksyczności w oparciu o toksyczność ostrą w przypadku narażenia drogą pokarmową, po naniesieniu na skórę lub przez drogi oddechowe według kryteriów liczbowych przedstawionych w tabeli 3.1.1. Wartości toksyczności ostrej wyrażone są jako wartości (przybliżone) DL50 (droga pokarmowa, po naniesieniu na skórę) lub CL50 (przez drogi oddechowe) bądź jako oszacowana toksyczność ostra (ATE). Wyjaśnienia zamieszczono pod tabelą 3.1.1.

Tabela 3.1.1.

Toksyczność ostra – kategorie zagrożeń oraz oszacowana toksyczność ostra (ATE) określająca odpowiednie kategorie

Droga narażenia

Kategoria 1

Kategoria 1

Kategoria 3

Kategoria 4

Pokarmowa (mg/kg masy ciała)

Patrz Uwaga a)

ATE ≤ 5

5 < ATE ≤ 50

50 < ATE ≤ 300

300 < ATE ≤ 2 000

Skóra (mg/kg

masy ciała)

Patrz Uwaga a)

ATE ≤ 50

50 < ATE ≤ 200

200 < ATE ≤ 1 000

1 000 < ATE ≤ 2 000

Gazy (ppmV (11)

 

 

 

 

patrz:

Uwaga a)

Uwaga b)

ATE ≤ 100

100 < ATE ≤ 500

500 < ATE ≤ 2 500

2 500 < ATE ≤ 20 000

Pary (mg/l)

 

 

 

 

patrz:

Uwaga a)

Uwaga b)

Uwaga c)

ATE ≤ 0,5

0,5 < ATE ≤ 2,0

2,0 < ATE ≤ 10,0

10,0 < ATE ≤ 20,0

Pyły i mgły (mg/l)

 

 

 

 

patrz:

Uwaga a)

Uwaga b)

ATE ≤ 0,05

0,05 < ATE ≤ 0,5

0,5 < ATE ≤ 1,0

1,0 < ATE ≤ 5,0

Uwagi do tabeli 3.1.1:

a)

Oszacowana toksyczność ostra (ATE) dla klasyfikacji substancji lub składnika mieszaniny jest wyliczana na podstawie:

wartości DL50/CL50, jeżeli są znane,

odpowiedniego współczynnika przeliczeniowego z tabeli 3.1.2, odnoszącego się do wyników badań zakresu, lub

odpowiedniego współczynnika przeliczeniowego z tabeli 3.1.2, odnoszącego się do kategorii klasyfikacji.

b)

Ogólne stężenia graniczne dla toksyczności po narażeniu przez drogi oddechowe zawarte w tabeli opierają się na wynikach uzyskanych po narażeniu przez drogi oddechowe trwającym 4-godziny. Przeliczenia istniejących danych dotyczących toksyczności po narażeniu przez drogi oddechowe w następstwie narażenia trwającego 1 godzinę można dokonać poprzez podzielenie wartości przez 2 dla gazów i par oraz przez 4 dla pyłów i mgieł.

c)

W przypadku niektórych substancji lub mieszanin badana próba powietrza będzie miała nie tylko postać pary, ale będzie złożona z mieszaniny fazy ciekłej i gazowej. W przypadku innych substancji lub mieszanin badana próba powietrza może składać się z pary, która bliska jest fazie gazowej. W tym ostatnim przypadku klasyfikacja opiera się na ppmV, w następujący sposób: kategoria 1 (100 ppmV), kategoria 2 (500 ppmV), kategoria 3 (2 500 ppmV), kategoria 4 (20 000 ppmV).

Pojęcia „pył”, „mgła” i „para” definiuje się w następujący sposób:

pył: cząsteczki stałe substancji lub mieszaniny zawieszone w gazie (zwykle w powietrzu);

mgła: ciekłe kropelki substancji lub mieszaniny zawieszone w gazie (zwykle w powietrzu);

para: gazowa postać substancji lub mieszaniny uwolniona z jej ciekłego lub stałego stanu.

Pył zasadniczo powstaje w sposób mechaniczny. Mgła tworzy się zwykle poprzez skroplenie par przesyconych lub fizyczne ścinanie cieczy. Cząsteczki pyłów i mgieł mają zazwyczaj wielkość od mniej niż 1 do około 100 μm.

3.1.2.2.   Szczególne kwestie dotyczące klasyfikacji substancji pod względem toksyczności ostrej

3.1.2.2.1.

Preferowanym gatunkiem zwierząt do badań toksyczności ostrej w wyniku narażenia drogą pokarmową i przez drogi oddechowe jest szczur, natomiast do oceny toksyczności ostrej po naniesieniu na skórę preferowanymi gatunkami są szczur i królik. Jeżeli dostępne są dane doświadczalne na temat toksyczności ostrej na podstawie doświadczeń przeprowadzonych na kilku gatunkach zwierząt, przy wyborze najbardziej odpowiedniej wartości DL50 spośród ważnych, dobrze przeprowadzonych badań należy posłużyć się oceną naukową.

3.1.2.3.   Szczególne kwestie do rozważenia przy klasyfikacji substancji pod względem toksyczności ostrej w wyniku narażenia przez drogi oddechowe

3.1.2.3.1.

Jednostki toksyczności po narażeniu drogą inhalacyjną są funkcją formy wdychanego materiału. Wartości dla pyłów i mgieł wyraża się w mg/l. Wartości dla gazów wyraża się w ppmV. Z uwagi na trudności związane z badaniem par, z których niektóre składają się z mieszanin fazy ciekłej i gazowej, tabela przedstawia wartości w jednostkach mg/l. Jednakże w przypadku tych par, które są bliskie fazie gazowej, klasyfikacja opiera się na ppmV.

3.1.2.3.2.

Szczególnie ważne przy klasyfikacji toksyczności przez drogi oddechowe jest stosowanie dobrze wyrażonych wartości w kategoriach wysokiej toksyczności dla pyłów i mgieł. Wdychane cząsteczki o przeciętnej średnicy aerodynamicznej (mmad) od 1 do 4 mikronów osadzą się we wszystkich obszarach dróg oddechowych szczura. Przedział wielkości cząsteczki odpowiada maksymalnej dawce około 2 mg/l. Aby umożliwić wykorzystanie eksperymentów na zwierzętach dla oceny narażenia ludzi, idealne byłoby badanie w tym zakresie pyłów i mgieł na szczurach.

3.1.2.3.3.

Oprócz klasyfikacji pod względem toksyczności przez drogi oddechowe, jeżeli dostępne są dane wskazujące, że mechanizmem toksyczności było działanie żrące, substancję lub mieszaninę oznakowuje się również jako „działającą żrąco na drogi oddechowe” (zob. uwaga 1 w 3.1.4.1). Działanie żrące na drogi oddechowe definiuje się jako zniszczenie tkanki dróg oddechowych po jednorazowym ograniczonym okresie narażenia na działanie analogicznie do działania żrącego na skórę; obejmuje to zniszczenie błony śluzowej. Ocena działania żrącego może się opierać na ocenie eksperta przy użyciu takich dowodów jak: praktyczne doświadczenie ludzi, doświadczenia na zwierzętach, istniejące dane (z badań in vitro), wartości pH, informacje o podobnych substancjach oraz inne istotne dane.

3.1.3.   Kryteria klasyfikacji mieszanin pod względem toksyczności ostrej

3.1.3.1.

Kryteria klasyfikacji substancji pod względem toksyczności ostrej zgodnie z opisem w sekcji 3.1.2 oparte są na danych dotyczących dawki śmiertelnej (wynikającej z badań lub wyprowadzonej). W przypadku mieszanin, konieczne jest uzyskanie lub wyprowadzenie informacji pozwalających na zastosowanie kryteriów do mieszaniny w celu jej zaklasyfikowania. Podejście do klasyfikacji pod względem toksyczności ostrej jest wielopoziomowe i uzależnione od liczby informacji dostępnych na temat samej mieszaniny oraz jej składników. Schemat na rys. 3.1.1 przedstawia proces, jaki należy zastosować.

3.1.3.2.

W przypadku klasyfikacji mieszanin pod względem toksyczności ostrej bierze się pod uwagę każdą drogę narażenia, ale tylko jedna droga narażenia jest konieczna, jeżeli analizuje się ją (szacunkowo lub w badaniach) dla wszystkich składników. Jeżeli toksyczność ostra jest określona w przypadku więcej niż jednej drogi narażenia, do klasyfikacji użyta zostanie ostrzejsza kategoria zagrożenia. W informacji o zagrożeniu uwzględni się wszystkie dostępne informacje oraz wszystkie stosowne drogi narażenia.

3.1.3.3.

Aby wykorzystać wszystkie dostępne dane do celów klasyfikacji zagrożeń stwarzanych przez mieszaniny, przyjęto pewne założenia i stosuje się je w stosownych przypadkach w podejściu wielopoziomowym:

a)

„Istotne składniki” mieszaniny są to te składniki, które występują w stężeniu 1 % (wagowo dla substancji stałych, ciekłych, pyłów, mgieł i par oraz objętościowo dla gazów) lub wyższym, o ile nie ma powodu, by podejrzewać, że składnik obecny w stężeniu w ilości mniejszej niż 1 % jest nadal istotny z punktu widzenia klasyfikacji mieszaniny pod kątem toksyczności ostrej. (zob. tabela 1.1)

b)

W przypadku gdy klasyfikowana mieszanina jest stosowana jako składnik innej mieszaniny, do obliczenia klasyfikacji nowej mieszaniny przy użyciu wzorów podanych w sekcji 3.1.3.6.1 oraz w pkt 3.1.3.6.2.3 zastosować można faktyczną lub oszacowaną toksyczność ostrą (ATE) dla tej mieszaniny.

Rysunek 3.1.1

Wielopoziomowe podejście do klasyfikacji mieszanin pod względem toksyczności ostrej

Image

3.1.3.4.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dotyczące toksyczności ostrej dla kompletnej mieszaniny.

3.1.3.4.1.

W przypadku gdy samą mieszaninę przebadano w celu określenia jej toksyczności ostrej, zostanie ona zaklasyfikowana według tych samych kryteriów, co kryteria stosowane do substancji przedstawione w tabeli 3.1.1. Jeżeli dane z badań dla mieszaniny nie są dostępne, należy postępować zgodnie z procedurami przedstawionymi w sekcjach 3.1.3.5 i 3.1.3.6:

3.1.3.5.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dane dotyczące toksyczności ostrej nie są dostępne dla kompletnej mieszaniny: zasady pomostowe

3.1.3.5.1.

W przypadku gdy samej mieszaniny nie przebadano w celu określenia jej toksyczności ostrej, ale istnieją wystarczające dane dotyczące poszczególnych składników i podobnych przebadanych mieszanin umożliwiające odpowiednie określenie zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę, dane te stosuje się zgodnie z zasadami pomostowymi określonymi w sekcji 1.1.3

3.1.3.5.2

W przypadku rozcieńczenia mieszaniny wodą lub innym zupełnie nietoksycznym materiałem, toksyczność mieszaniny można obliczyć na podstawie danych z badań przeprowadzonych na nierozcieńczonej mieszaninie.

3.1.3.6.   Klasyfikacja mieszanin w oparciu o składniki mieszaniny (reguła addytywności)

3.1.3.6.1.   Dane dostępne dla wszystkich składników

W celu zapewnienia dokładności klasyfikacji mieszaniny oraz jednorazowego dokonywania obliczeń dla wszystkich systemów, sektorów oraz kategorii, oszacowaną toksyczność ostrą (ATE) składników należy uwzględnić w następujący sposób:

a)

uwzględnić składniki o znanej toksyczności ostrej, które zaliczają się do dowolnej kategorii toksyczności ostrej przedstawionej w tabeli 3.1.1;

b)

pominąć składniki, które przypuszczalnie nie są klasyfikowane ze względu na toksyczność ostrą (np. woda, cukier).

c)

pominąć składniki, jeżeli badanie granicznej dawki po podaniu do żołądka nie wykazuje toksyczności ostrej przy 2 000 mg/kg masy ciała.

Składniki wchodzące w zakres niniejszego punktu uważa się za składniki o znanej oszacowanej toksyczności ostrej (ATE).

ATE mieszaniny określa się poprzez obliczenie na podstawie wartości ATE dla wszystkich istotnych składników zgodnie z następującym wzorem dla toksyczności drogą pokarmową, po naniesieniu na skórę i narażeniu inhalacyjnym:

Formula

gdzie:

Ci

=

stężenie składnika i ( % w/w lub % v/v)

i

=

pojedynczy składnik od 1 do n

n

=

liczba składników

ATEi

=

oszacowana toksyczność ostra składnika i.

3.1.3.6.2.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dane nie są dostępne dla wszystkich składników.

3.1.3.6.2.1.

W przypadku gdy ATE nie jest dostępna dla jakiegoś składnika mieszaniny, ale dostępne informacje, takie jak te podane poniżej umożliwiają wyprowadzenie przekształconych wartości, takich jak te określone w tabeli 3.1.2, stosuje się wzór podany w sekcji 3.1.3.6.1;

Obejmuje to ocenę:

a)

ekstrapolacji pomiędzy wartościami oszacowanej toksyczności ostrej w narażeniu drogą pokarmową, po naniesieniu na skórę i drogą inhalacyjną (12). Ocena taka mogłaby wymagać odpowiednich danych farmakodynamicznych i farmakokinetycznych;

b)

dowodów z narażenia człowieka na działanie substancji, które wskazują na skutki toksyczne, ale nie dostarczają danych na temat dawki śmiertelnej;

c)

dowodów z jakichkolwiek innych badań/oznaczeń toksyczności dostępnych dla substancji, które wskazują na skutki w postaci toksyczności ostrej, ale niekoniecznie dostarczają danych na temat dawki śmiertelnej; lub

d)

danych na temat substancji bardzo podobnych z zastosowaniem zależności struktura-aktywność.

Podejście to zasadniczo wymaga dużej liczby dodatkowych informacji technicznych oraz wysoce wykwalifikowanego i doświadczonego specjalisty (ocena eksperta, patrz sekcja 1.1.1) w celu rzetelnego oszacowania toksyczności ostrej. W przypadku braku takich informacji, należy przejść do pkt 3.1.3.6.2.3.

3.1.3.6.2.2.

W przypadku gdy w mieszaninie występuje składnik, na temat którego nie ma żadnych możliwych do wykorzystania informacji, w stężeniu 1 % lub wyższym, stwierdza się, że mieszaninie nie można przypisać ostatecznej oszacowanej toksyczności ostrej. W takiej sytuacji mieszaninę klasyfikuje się wyłącznie w oparciu o znane składniki, z dodatkową informacją, iż x procent mieszaniny stanowi(ą) składnik(i) o nieznanej toksyczności.

3.1.3.6.2.3.

Jeżeli łączne stężenie składnika/składników o nieznanej toksyczności ostrej wynosi ≤ 10 %, wówczas stosuje się wzór podany w sekcji 3.1.3.6.1. Jeżeli łączne stężenie składnika/składników o nieznanej toksyczności ostrej wynosi > 10 %, wówczas wzór podany w sekcji 3.1.3.6.1 koryguje się, dostosowując go do łącznego odsetka nieznanego składnika/składników w następujący sposób:

Formula

Tabela 3.1.2.

Przekształcenie z przedziałów wartości toksyczności ostrej uzyskanych w sposób doświadczalny (lub kategorii zagrożenia ostrą toksycznością) do oszacowanych wartości punktowych toksyczności ostrej dla klasyfikacji dla odpowiednich dróg narażenia

Droga narażenia

Kategoria klasyfikacji lub oszacowany przedział ostrej toksyczności uzyskany w sposób doświadczalny

Oszacowana wartość punktowa przekształconej toksyczności ostrej

(patrz: uwaga 1)

Drogą pokarmowa

(mg/kg masy ciała)

0 < Kategoria 1 ≤ 5

5 < Kategoria 2 ≤ 50

50 < Kategoria 3 ≤ 300

300 < Kategoria 4 ≤ 2 000

0,5

5

100

500

Skóra H310:

(mg/kg masy ciała)

0 < Kategoria 1 ≤ 50

50 < Kategoria 2 ≤ 200

200 < Kategoria 3 ≤ 1 000

1 000 < Kategoria 4 ≤ 2 000

5

50

300

1 100

Gazy

(ppmV)

0 < Kategoria 1 ≤ 100

100 < Kategoria 2 ≤ 500

500 < Kategoria 3 ≤ 2 500

2 500 < Kategoria 4 ≤ 20 000

10

100

700

4 500

Pary

(mg/)l

0 < Kategoria1 ≤ 0,5

0,5 < Kategoria 2 ≤ 2,0

2,0< Kategoria 3 ≤ 10,0

10,0 < Kategoria 4 ≤ 20,0

0,05

0,5

3

11

Pył/mgła

(mg/)l

0< Kategoria 1 ≤ 0,05

0,05 < Kategoria 2 ≤ 0,5

0,5 < Kategoria 3 ≤ 1,0

1,0< Kategoria 4 ≤ 5,0

0,005

0,05

0,5

1,5

Uwaga 1:

Wartości te powinno się stosować do obliczania ATE dla klasyfikacji mieszaniny w oparciu o jej składniki i nie stanowią one wyników badań.

3.1.4.   Przekazywanie informacja o zagrożeniach

3.1.4.1.

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 3.1.3..

Tabela 3.1.3

Elementy oznakowania dla toksyczności ostrej

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 1

Kategoria 3

Kategoria 4

Piktogram GHS

Image

Image

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia:

Droga pokarmowa

H300:

Połknięcie grozi śmiercią

H300:

Połknięcie grozi śmiercią

H301:

Działa toksycznie po połknięciu

H302:

Działa szkodliwie po połknięciu

Skóra H310:

Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą

Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą

H311: Działa toksycznie w kontakcie ze skórą

H312: Działa szkodliwie w kontakcie ze skórą

Droga

oddechowa 1)

Wdychanie grozi śmiercią

H330: Wdychanie grozi śmiercią

H331: Działa toksycznie w następstwie wdychania

H332: Działa szkodliwie w następstwie wdychania

Zwrot wskazujący środki ostrożności Zapobieganie (droga pokarmowa)

P264

P270

P264

P270

P264

P270

P264

P270

Zwrot wskazujący środki ostrożności Reagowanie (droga pokarmowa)

P301 + P310

P321

P330

P301 + P310

P321

P330

P301 + P310

P321

P330

P301 + P312

P330

Zwrot wskazujący środki ostrożności Przechowywanie (droga pokarmowa)

P405

P405

P405

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności Usuwanie (droga pokarmowa)

P501

P501

P501

P501

Zwrot wskazujący środki ostrożności Zapobieganie (po naniesieniu na skórę)

P262

P264

P270

P280

P262

P264

P270

P280

P280

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności Reagowanie (po naniesieniu na skórę)

P302 + P350

P310

P322

P361

P363

P302 + P350

P310

P322

P361

P363

P302 + P352

P312

P322

P361

P363

P302 + P352

P312

P322

P363

Zwrot wskazujący środki ostrożności Przechowywanie (po naniesieniu na skórę)

P405

P405

P405

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności Usuwanie (po naniesieniu na skórę)

P501

P501

P501

P501

Zwrot wskazujący środki ostrożności Zapobieganie (droga oddechowa)

P260

P271

P284

P260

P271

P284

P261

P271

P261

P271

Zwrot wskazujący środki ostrożności Reagowanie (droga oddechowa)

P304 + P340

P310

P320

P304 + P340

P310

P320

P304 + P340

P311

P321

P304 + P340

P312

Zwrot wskazujący środki ostrożności Przechowywanie (droga oddechowa)

P403 + P233

P405

P403 + P233

P405

P403 + P233

P405

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności Usuwanie (droga oddechowa)

P501

P501

P501

 

Uwaga 1:

Oprócz klasyfikacji pod względem toksyczności przez drogi oddechowe, jeżeli dostępne są dane wskazujące, że mechanizmem toksyczności jest działanie żrące, substancję lub mieszaninę oznacza się również jako EUH071: „działająca żrąco na drogi oddechowe” – patrz informacja w pkt 3.1.2.3.3. Oznacza to, że oprócz odpowiedniego piktogramu wskazującego toksyczność ostrą, można dodać piktogram oznaczający działanie żrące (stosowany w przypadku działania żrącego na skórę i oczy) wraz ze zwrotem „działa żrąco na drogi oddechowe”.

Uwaga 2:

W przypadku gdy w mieszaninie występuje składnik, na temat którego nie ma żadnych możliwych do wykorzystania informacji, w stężeniu 1 % lub wyższym, mieszaninę należy oznakować dodatkową informacją, iż „x procent mieszaniny stanowi(ą) składnik(i) o nieznanej toksyczności” – patrz informacje w 3.1.3.6.2.2.

3.2.   Działanie żrące/drażniące na skórę

3.2.1.   Definicje

3.2.1.1.

Działanie żrące na skórę jest to powodowanie nieodwracalnego uszkodzenia skóry; tj. widocznej martwicy naskórka sięgającej aż do skóry właściwej, powstałej w wyniku naniesienia na skórę badanej substancji na okres do 4 godzin. Do typowych skutków działania żrącego zalicza się owrzodzenia, krwawienia, krwawe strupy a pod koniec 14-dniowego okresu obserwacji, zmianę barwy na skutek poparzenia skóry, całe obszary pozbawione owłosienia oraz blizny. Dla oceny budzących wątpliwych zmian skórnych należy przeprowadzić badania histopatologiczne.

Działanie drażniące na skórę jest to powodowanie odwracalnego uszkodzenia skóry w wyniku naniesienia na skórę badanej substancji na okres do 4 godzin.

3.2.2.   Kryteria klasyfikacji dla substancji

3.2.2.1.

Przy określaniu potencjalnego działania żrącego i drażniącego na skórę substancji i mieszanin, przed przeprowadzeniem badań należy uwzględnić kilka czynników. Substancje stałe (sproszkowane) mogą działać żrąco lub drażniąco po zwilżeniu lub w kontakcie z wilgotną skórą lub błoną śluzową. W pierwszej kolejności bierze się pod uwagę istniejące dane z doświadczenia praktycznego u ludzi i dane z badań na zwierzętach dotyczące skutków jednokrotnego lub powtarzanego narażenia na działanie substancji, ponieważ dostarczają one informacji bezpośrednio istotnych z punktu widzenia działania na skórę. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie klasyfikacji można również wykorzystać zwalidowane i zatwierdzone alternatywne badania in vitro (patrz art. 5). W niektórych przypadkach przy podejmowaniu decyzji w sprawie klasyfikacji wystarczające mogą być informacje dotyczące związków o podobnej budowie chemicznej.

3.2.2.2.

Podobnie, ekstremalne wartości pH, takie jak ≤ 2 i ≥ 11,5 mogą potencjalnie oddziaływać na skórę, zwłaszcza gdy znana jest zdolność buforowania, choć współzależność ta nie jest doskonała. Zasadniczo oczekuje się, że substancje takie będą wywoływały istotne skutki dla skóry. Jeżeli uwzględnienie rezerwy kwasowo/zasadowej sugeruje, że substancja lub mieszanina może nie być żrąca pomimo niskiej lub wysokiej wartości pH, należy przeprowadzić dalsze badania, aby to potwierdzić, najlepiej stosując odpowiednie, zwalidowane metody in vitro.

3.2.2.3.

Jeśli substancja lub mieszanina jest wysoce toksyczna w kontakcie ze skórą, analizy działania żrącego/drażniącego na skórę nie wykonuje się, gdyż ilość badanej substancji, jaką trzeba by zaaplikować znacznie przewyższa dawkę toksyczną, co w konsekwencji doprowadziłoby do śmierci zwierząt. W przypadku prowadzenia obserwacji działania żrącego/drażniącego na skórę w analizach ostrej toksyczności obserwacje prowadzi się do dawki granicznej, dodatkowe badania nie są potrzebne, pod warunkiem że stosowane rozcieńczenia i badane gatunki zwierząt są równoważne.

3.2.2.4.

Przy określaniu, czy potrzebne jest badanie działania drażniącego na skórę metodą in vivo wykorzystuje się wszystkie z wymienionych powyżej informacji, jakie są dostępne na temat substancji.

Pomimo, że informacje można uzyskać na podstawie oceny poszczególnych parametrów na danym poziomie (patrz pkt 3.2.2.5), np. żrące zasady o skrajnych wartościach pH uważa się za substancje żrące dla skóry, warto uwzględnić całość istniejących informacji i określić łączny ciężar dowodu. Jest to szczególnie ważne, gdy istnieją informacje na temat niektórych, ale nie wszystkich parametrów. Zasadniczo główny nacisk należy położyć na istniejące dane z doświadczenia praktycznego u ludzi, następnie dane z badań na zwierzętach i wreszcie pozostałe źródła informacji, jednakże w ocenie niezbędna jest analiza poszczególnych przypadków.

3.2.2.5.

W stosownych przypadkach należy uwzględnić podejście wielopoziomowe do oceny wstępnych informacji, uznające, że w niektórych przypadkach nie wszystkie elementy mogą być istotne.

3.2.2.6.   Działanie żrące

3.2.2.6.1

Substancję klasyfikuje się jako żrącą zgodnie z tabelą 3.2.1. na podstawie wyników badań na zwierzętach. Substancja żrąca to substancja powodująca zniszczenie tkanek skóry, tj. widoczną martwicę naskórka sięgającą aż do skóry właściwej u co najmniej 1 z badanych zwierząt w czasie narażenia trwającego do 4 godzin. Do typowych skutków działania żrącego zalicza się owrzodzenia, krwawienia, krwawe strupy a pod koniec 14-dniowego okresu obserwacji, zmianę barwy na skutek poparzenia skóry, całe obszary pozbawione owłosienia oraz blizny. Do oceny budzących wątpliwości zmian skórnych należy przeprowadzić badania histopatologiczne.

3.2.2.6.2.

W ramach kategorii działania żrącego istnieją trzy podkategorie: podkategoria 1A – w której odnotowuje się reakcje w następstwie narażenia trwającego do 3 minut i obserwacji do 1 godziny; podkategoria 1B – w której odnotowuje się reakcje w następstwie narażenia trwającego od 3 minut do 1 godziny oraz obserwacji do 14 dni; podkategoria 1C – w której reakcje pojawiają się w następstwie narażenia trwającego od 1 godziny do 4 godzin oraz obserwacji do 14 dni;

3.2.2.6.3.

Stosowanie danych dotyczących ludzi omówiono w pkt 3.2.2.1 i 3.2.2.4 oraz w pkt 1.1.1.3, 1.1.1.4 i 1.1.1.5.

Tabela 3.2.1

Kategoria i podkategorie działania żrącego na skórę

 

 

Działa żrąco u ≥ 1 z 3 zwierząt

 

Podkategorie działania żrącego

Narażenie na działanie

Obserwacja

Kategoria 1: Działa żrąco

1A

≤ 3 minuty

≤ 1 godzina

1B

> 3 minuty – ≤ 1 godzina

≤ 14 dni

1C

> 1 godzina – ≤ 4 godziny

≤ 14 dni

3.2.2.7.   Działanie drażniące

3.2.2.7.1.

W tabeli 3.2.2 przedstawiona jest jedna kategoria działania drażniącego (kategoria 2) z wykorzystaniem wyników badań na zwierzętach. Stosowanie danych dotyczących ludzi omówiono w pkt 3.2.2.1 i 3.2.2.4 oraz w pkt 1.1.1.3, 1.1.1.4 i 1.1.1.5. Głównym kryterium kategorii działania drażniącego jest to, że przynajmniej 2 z 3 przebadanych zwierząt uzyskały średni wynik ≥ 2,3 – ≤ 4,0.

Tabela 3.2.2

Kategoria działania drażniącego na skórę

Kategoria

Kryteria

Kategoria 2: działa drażniąco

(1)

Średnia wartość ≥ 2,3 – ≤ 4,0 dla rumienia/strupa lub dla obrzęku u co najmniej 2 z 3 przebadanych zwierząt na podstawie oceny po 24, 48 i 72 godz. po zdjęciu płatków lub, w przypadku opóźnienia reakcji, na podstawie ocen uzyskanych w ciągu 3 kolejnych dni od początku reakcji skórnej; lub

(2)

Stan zapalny, który utrzymuje się do końca okresu obserwacji wynoszącego zwykle 14 dni u co najmniej 2 zwierząt, szczególnie biorąc pod uwagę wyłysienie (na ograniczonym obszarze), nadmierne rogowacenie, rozrost i łuszczenie się; lub

(3)

W pewnych przypadkach, w których istnieje wyraźna zmienność reakcji u zwierząt, przy bardzo wyraźnych skutkach pozytywnych związanych z narażeniem na działanie substancji chemicznej u jednego zwierzęcia, ale o wartościach niższych niż podane wyżej.

3.2.2.8.   Uwagi na temat odpowiedzi uzyskanych w badaniach działania drażniącego na skórę przeprowadzonych na zwierzętach

3.2.2.8.1.

Reakcje spowodowane działaniem drażniącym na skórę u zwierząt w ramach jednego badania mogą być dość zróżnicowane, podobnie jak w przypadku działania żrącego. Głównym kryterium klasyfikacji substancji pod względem działania drażniącego na skórę, jak pokazano w pkt 3.2.2.7.1, jest średnia wartość wyników dotyczących rumienia/strupów lub obrzęku obliczona dla przynajmniej 2 z 3 przebadanych zwierząt. Odrębne kryterium działania drażniącego obejmuje przypadki, w których występuje znaczna reakcja spowodowana działaniem drażniącym na skórę, ale mniejsza niż średnia wartość wyników dla badań pozytywnych. Przykładowo badany materiał może zostać uznany za drażniący jeżeli przynajmniej 1 z 3 przebadanych zwierząt wykazuje bardzo wysoki średni wynik w trakcie badania, w tym zmiany utrzymujące się do końca normalnego 14-dniowego okresu obserwacji. Inne reakcje również mogą spełniać to kryterium. Należy jednak upewnić się, że reakcje są wynikiem narażenia chemicznego.

3.2.2.8.2.

Odwracalność zmian skórnych to kolejny element, jaki należy uwzględnić w ocenie reakcji działania drażniącego. Jeżeli stan zapalny utrzymuje się do końca okresu obserwacji u 2 lub więcej badanych zwierząt, z uwzględnieniem wyłysienia(na ograniczonym obszarze), nadmiernego rogowacenia, rozrostu i łuszczenia się, wówczas materiał uznaje się za działający drażniąco.

3.2.3.   Kryteria klasyfikacji dla mieszanin

3.2.3.1.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla kompletnej mieszaniny

3.2.3.1.1.

Mieszaninę klasyfikuje się, stosując kryteria dla substancji i biorąc pod uwagę strategie badań i oceny w celu uzyskania danych dla tych klas zagrożenia.

3.2.3.1.2.

W przeciwieństwie do pozostałych klas zagrożenia, istnieją alternatywne badania działania żrącego na skórę pewnych typów substancji i mieszanin, które mogą dać dokładne wyniki do celów klasyfikacji, a jednocześnie są one proste i stosunkowo niedrogie do przeprowadzenia. Przy rozważaniu badania mieszaniny, osoby dokonujące klasyfikacji zachęca się do stosowania wielopoziomowej strategii ciężaru dowodu, jaka zawarta jest w kryteriach dotyczących klasyfikacji substancji pod względem działania żrącego i drażniącego na skórę (pkt 3.2.2.5) w celu zagwarantowania dokładnej klasyfikacji oraz uniknięcia niepotrzebnych badań na zwierzętach. Mieszaninę uważa się za działającą żrąco na skórę (działa żrąco na skórę – kategoria 1), jeżeli jej pH wynosi 2 lub mniej, albo 11,5 lub więcej. Jeżeli uwzględnienie rezerwy kwasowo/zasadowej sugeruje, że substancja lub mieszanina może nie być żrąca pomimo niskiej lub wysokiej wartości pH, przeprowadza się dalsze badania, aby to potwierdzić, najlepiej stosując odpowiednie, zwalidowane metody in vitro.

3.2.3.2.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy niedostępne są dane dla kompletnej mieszaniny: zasady pomostowe

3.2.3.2.1.

W przypadku, gdy samej mieszaniny nie przebadano w celu określenia stwarzanego przez nią zagrożenia działaniem drażniącym/żrącym, ale istnieją dane dotyczące poszczególnych składników i podobnych przebadanych mieszanin wystarczające dla odpowiedniego scharakteryzowania zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę, dane te stosuje się zgodnie z zasadami pomostowymi określonymi w sekcji 1.1.3.

3.2.3.3.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny

3.2.3.3.1.

Aby wykorzystać wszystkie dostępne dane do celów klasyfikacji zagrożenia działaniem drażniącym/żrącym na skórę, przyjęto następujące założenia i stosuje się je w stosownych przypadkach w podejściu wielopoziomowym:

Założenie: „istotne składniki” mieszaniny to te składniki, które występują w stężeniu 1 % (wagowo dla substancji stałych, ciekłych, pyłów, mgieł i par oraz objętościowo dla gazów) lub wyższym, o ile nie istnieją przesłanki (np. w przypadku składników żrących), by sądzić, że składnik obecny w stężeniu niższym niż 1 % może nadal być istotny z punktu widzenia klasyfikacji mieszaniny pod względem działania drażniącego/żrącego na skórę.

3.2.3.3.2.

Zasadniczo podejście do klasyfikacji mieszanin jako działających drażniąco lub żrąco na skórę, jeżeli dostępne są dane o składnikach, ale nie o mieszaninie jako całości, opiera się na teorii addytywności, zgodnie z którą każdy żrący lub drażniący składnik przyczynia się do ogólnych drażniących lub żrących właściwości mieszaniny proporcjonalnie do swojej siły oddziaływania i stężenia. Dla żrących składników stosuje się współczynnik ważony 10, jeżeli występują one w stężeniu poniżej ogólnego stężenia granicznego dla klasyfikacji w kategorii 1, ale są w stężeniu, które przyczyni się do klasyfikacji mieszaniny jako substancji drażniącej. Mieszaninę klasyfikuje się jako żrącą lub drażniącą, kiedy suma stężeń takich składników przekracza stężenie graniczne.

3.2.3.3.3.

Tabela 3.2.3 przedstawia ogólne stężenia graniczne, jakie należy zastosować w celu określenia, czy mieszaninę uważa się za działającą drażniąco lub żrąco na skórę.

3.2.3.3.4.1.

Szczególną ostrożność należy zachować przy klasyfikacji niektórych typów mieszanin zawierających substancje takie jak kwasy i zasady, sole nieorganiczne, aldehydy, fenole i środki powierzchniowo czynne. Podejście wyjaśnione w pkt 3.2.3.3.1 i 3.2.3.3.2 może nie mieć zastosowania, biorąc pod uwagę fakt, że wiele takich substancji działa żrąco lub drażniąco w stężeniach < 1 %.

3.2.3.3.4.2.

W przypadku mieszanin zawierających silne kwasy lub zasady, jako kryterium klasyfikacji stosuje się wartość pH (patrz pkt 3.2.3.1.2), gdyż pH jest lepszym wyznacznikiem działania żrącego niż stężenia graniczne z tabeli 3.2.3.

3.2.3.3.4.3.

Mieszaninę zawierającą składniki, które działają żrąco lub drażniąco na skórę i której nie można zaklasyfikować stosując metodę addytywności (tabela 3.2.3) ze względu na właściwości chemiczne uniemożliwiające zastosowanie tego podejścia, klasyfikuje się w kategorii działania żrącego/drażniącego na skórę 1A, 1B lub 1C, jeżeli zawiera ≥ 1 % składnika zaklasyfikowanego odpowiednio w kategorii 1A, 1B lub 1C lub w kategorii 2, jeżeli zawiera ≥ 3 % składnika drażniącego. Klasyfikację mieszanin zawierających składniki, do których podejście w tabeli 3.2.3 nie ma zastosowania podsumowano w tabeli 3.2.4.

3.2.3.3.5.

Czasami wiarygodne dane mogą wykazać, że zagrożenie działaniem żrącym/drażniącym składnika na skórę nie będzie oczywiste, jeżeli będzie on występował na poziomie powyżej ogólnych stężeń granicznych, o których mowa w tabeli 3.2.3 i 3.2.4. W takich przypadkach mieszaninę należy zaklasyfikować zgodnie z tymi danymi (patrz również art. 10 i 11). W innych przypadkach, kiedy oczekuje się, że zagrożenie działaniem żrącym/drażniącym na skórę składnika nie będzie oczywiste, jeżeli występuje on na poziomie powyżej ogólnych stężeń granicznych, o których mowa w tabelach 3.2.3 i 3.2.4, rozważa się przebadanie mieszaniny. W takich przypadkach stosuje się strategię wielopoziomową ciężaru dowodu, zgodnie z opisem w pkt 3.2.2.5.

3.2.3.3.6.

Jeżeli istnieją dane wykazujące, że składnik/składniki działa(-ją) żrąco lub drażniąco w stężeniu < 1 % (działanie żrące) lub < 3 % (działanie drażniące), mieszaninę klasyfikuje się odpowiednio.

Tabela 3.2.3

Ogólne stężenia graniczne składników zaklasyfikowanych pod względem zagrożenia działaniem żrącym/drażniącym na skórę (kategoria 1 lub 2), które powodują klasyfikację mieszaniny jako działającej żrąco/drażniąco na skórę

Suma składników zaklasyfikowanych jako:

Stężenie powodujące klasyfikację mieszaniny jako:

 

działającej żrąco na skórę

działającej drażniąco na skórę

 

kategoria 1

(patrz uwaga poniżej)

kategoria 1

Działanie żrące na skórę (kategoria 1A, 1B, 1C)

≥ 5 %

≥1 % ale < 5 %

Działanie drażniące na skórę kategoria 2

 

≥ 10 %

(10 × działanie żrące na skórę kategoria 1A, 1B, 1C) + Działanie drażniące na skórę kategoria 2

 

≥ 10 %

Uwaga:

Suma wszystkich składników mieszaniny zaklasyfikowanych odpowiednio jako działających żrąco na skórę kategorii 1A, 1B lub 1C, musi wynosi odpowiednio ≥ 5 % w celu zaklasyfikowania mieszaniny jako działającej żrąco na skórę kategorii 1A, 1B lub 1C. Jeżeli suma składników działających żrąco na skórę kategorii 1A wynosi < 5 %, ale suma składników kategorii 1A+1B wynosi ≥ 5 %, mieszaninę klasyfikuje się jako działającą żrąco na skórę kategorii 1B. Podobnie, jeżeli suma składników działających żrąco na skórę kategorii 1A+1B wynosi < 5 %, ale suma składników kategorii 1A+1B+1C wynosi ≥ 5 %, mieszaninę klasyfikuje się jako działającą żrąco na skórę kategorii 1C.

Tabela 3.2.4

Ogólne stężenia graniczne składników mieszaniny, do których metoda addytywności nie ma zastosowania, które powodują klasyfikację mieszaniny jako działającej żrąco/drażniąco na skórę

Składnik:

Stężenie:

Mieszanina zaklasyfikowana jako: Działanie na skórę

Kwas o pH ≤ 2

≥ 1 %

kategoria 1

Zasada o pH ≥ 11,5

≥ 1 %

kategoria 1

Pozostałe składniki żrące (kategorie 1A, 1B, 1C), do których addytywność nie ma zastosowania

≥ 1 %

kategoria 1

Pozostałe składniki drażniące (kategoria 2), do których addytywność nie ma zastosowania, w tym kwasy i zasady

≥ 3 %

kategoria 1

3.2.4.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

3.2.4.1.

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożeń stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 3.2.5..

Tabela 3.2.5

Elementy oznakowania dla działania żrącego/drażniącego na skórę

Klasyfikacja

Kategoria 1 A/1 B/1 C

Kategoria 1

Piktogram GHS

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H314: Powoduje poważne oparzenia skóry i uszkodzenia oczu

H315: Działa drażniąco na skórę

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P260

P264

P280

P264

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P301 + P330 + P331

P303 + P361 + P353

P363

P304 + P340

P310

P321

P305 + P351 + P338

P302 + P352

P321

P332 + P313

P362

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

P405

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

P501

 

3.3.   Poważne uszkodzenie oczu/działanie drażniące na oczy

3.3.1.   Definicje

3.3.1.1.

Poważne uszkodzenie oczu oznacza spowodowanie uszkodzenia tkanki w oku lub poważne fizyczne pogorszenie widzenia, w następstwie nałożenia badanej substancji na przednią powierzchnię oka, które nie jest całkowicie odwracalne w ciągu 21 dni od zastosowania.

Działanie drażniące na oczy oznacza spowodowanie zmian w oku, w następstwie nałożenia badanej substancji na przednią powierzchnię oka, które są całkowicie odwracalne w ciągu 21 dni od zastosowania.

3.3.2.   Kryteria klasyfikacji dla substancji

3.3.2.1.

System klasyfikacji substancji obejmuje wielopoziomowy system badań i oceny, łączący istniejące wcześniej informacje dotyczące poważnego uszkodzenia tkanki oka oraz działania drażniącego na oczy (w tym wcześniejsze dane odnoszące się do ludzi i zwierząt) jak również analizę (Q)SAR oraz wyniki zwalidowanych badań in vitro w celu uniknięcia niepotrzebnego badania na zwierzętach.

3.3.2.2.

Przed przeprowadzeniem jakiegokolwiek badania in vivo dotyczącego poważnego uszkodzenia oczu/działania drażniącego na oczy, należy dokonać przeglądu wszystkich istniejących informacji na temat substancji. Często na podstawie istniejących danych można podjąć wstępne decyzje odnośnie tego, czy substancja powoduje poważne (tj. nieodwracalne) uszkodzenie oczu. Jeżeli substancję lub mieszaninę można zaklasyfikować na podstawie tych danych, badania nie są wymagane.

3.3.2.3.

Przy określaniu możliwości wywołania przez substancję poważnego uszkodzenia oczu lub działania drażniącego na oczy, przed przeprowadzeniem badań należy wziąć pod uwagę kilka czynników. W pierwszej kolejności bierze się pod uwagę zgromadzone dane odnoszące się do ludzi i zwierząt, gdyż dostarczają one informacji bezpośrednio istotnych z punktu widzenia działania na oczy. W niektórych przypadkach przy podejmowaniu decyzji w sprawie klasyfikacji zagrożenia wystarczające mogą być informacje dotyczące związków o podobnej budowie chemicznej. Podobnie skrajne wartości pH, takie jak ≤ 2 i ≥ 11,5 mogą spowodować poważne uszkodzenie oczu, szczególnie gdy powiąże się je ze znaczną zdolnością buforowania. Oczekuje się, że substancje takie będą wywierały znaczące działanie na oczy. Przed rozważeniem poważnego uszkodzenia oczu/działania drażniącego na oczy należy ocenić ewentualne działanie żrące na skórę, aby uniknąć badań sprawdzających działanie miejscowe na oczy w przypadku substancji działających żrąco na skórę. Substancje działające żrąco na skórę są również uznawane za prowadzące do poważnego uszkodzenia oczu (kategoria 1), podczas gdy substancje działające drażniąco na skórę mogą być uznane za prowadzące do działania drażniącego na oczy (kategoria 2). Przy podejmowaniu decyzji w sprawie klasyfikacji można wykorzystać zwalidowane i zatwierdzone alternatywne badania in vitro (patrz art. 5).

3.3.2.4.

Przy określaniu, czy potrzebne jest badanie działania drażniącego na oczy metodą in vivo wykorzystuje się wszystkie z wymienionych powyżej informacji, jakie są dostępne na temat substancji. Pomimo, że informacje można uzyskać na podstawie oceny poszczególnych parametrów na danym poziomie (np. zasady żrące o skrajnych wartościach pH uważa się za substancje o miejscowym działaniu żrącym), warto uwzględnić całość istniejących informacji przy określaniu łącznego ciężaru dowodu, zwłaszcza gdy istnieją informacje na temat niektórych, ale nie wszystkich parametrów. Zasadniczo główny nacisk należy położyć na ocenę eksperta, uwzględniającą dane z praktyki zawodowej, następnie wyniki badań działania drażniącego na skórę oraz zwalidowanych metod alternatywnych. W miarę możliwości należy unikać badań na zwierzętach z udziałem żrących substancji lub mieszanin.

3.3.2.5.

W stosownych przypadkach należy uwzględnić podejście wielopoziomowe do oceny wstępnych informacji, uznając jednocześnie, że w niektórych przypadkach nie wszystkie elementy mogą być istotne.

3.3.2.6.   Nieodwracalne skutki działania na oczy/poważne uszkodzenie oczu (kategoria 1)

3.3.2.6.1.

Substancje, które mają zdolność wywołania poważnych uszkodzeń oczu klasyfikuje się w kategorii 1 (nieodwracalne skutki działania na oczy). Substancje klasyfikuje się w tej kategorii zagrożenia na podstawie wyników badań na zwierzętach zgodnie z kryteriami wymienionymi w tabeli 3.3.1. Obserwacje te obejmują zwierzęta ze zmianami chorobowymi rogówki 4 stopnia oraz innymi poważnymi reakcjami (np. zniszczeniem rogówki), które obserwuje się przez cały czas trwania badania, jak również trwałym zmętnieniem rogówki, przebarwieniem rogówki, przyklejeniem rogówki, łuszczką rogówki, zakłóceniem funkcji tęczówki czy innymi skutkami powodującymi zaburzenia wzroku. W tym kontekście za trwałe zmiany chorobowe uznaje się te, które nie są w pełni odwracalne w okresie obserwacji trwającym zwykle 21 dni. Substancje klasyfikuje się również w kategorii 1, jeżeli spełniają kryteria zmętnienia rogówki ≥ 3 lub uszkodzenia tęczówki > 1,5 wykrywane w teście Draize'a przeprowadzanym na oku królika, uznając, że tego typu poważne zmiany chorobowe zwykle nie ustępują w ciągu 21-dniowego okresu obserwacji.

Tabela 3.3.1

Kategoria nieodwracalnych skutków działania na oczy

Kategoria

Kryteria

Nieodwracalne skutki działania na oczy

(kategoria 1)

Jeżeli w przypadku zaaplikowania do oka zwierzęcia, substancja wywołuje:

u co najmniej jednego zwierzęcia skutki działania na rogówkę, tęczówkę lub spojówkę, których odwrócenia nie oczekuje się lub których pełne odwrócenie nie nastąpiło w okresie obserwacji zwykle trwającym 21 dni; lub

u co najmniej 2 z 3 przebadanych zwierząt, dodatnią reakcję:

zmętnienie rogówki ≥ 3 lub

uszkodzenie tęczówki > 1,5

obliczoną jako średnie wyniki oceniane w 24, 48 i 72 godzinie po wprowadzeniu badanego materiału.

3.3.2.6.2.

Stosowanie danych dotyczących ludzi omówiono w pkt 3.3.2.1 i 3.3.2.4 oraz w pkt 1.1.1.3, 1.1.1.4 i 1.1.1.5.

3.3.2.7.   Odwracalne skutki działania na oczy (kategoria 2)

3.3.2.7.1.

Substancje, które mają zdolność wywoływania odwracalnego działania drażniącego na oczy są zaklasyfikowane w kategroii 2 (drażniący dla oczu).

Tabela 3.3.2

Kategoria odwracalnych skutków działania na oczy

Kategoria

Kryteria

Drażniący dla oczu

(kategoria 2)

Jeżeli w przypadku zaaplikowania do oka zwierzęcia, substancja wywołuje:

dodatnią reakcję u co najmniej 2 z 3 przebadanych zwierząt, taką jak:

zmętnienie rogówki ≥ 1 lub

uszkodzenie tęczówki ≥ 1, lub

przekrwienie spojówek > 2 lub

obrzęk spojówki (chemosis) > 2

obliczoną jako średnie wyniki uzyskane w 24, 48 i 72 godzinie po wprowadzeniu badanego materiału, oraz która jest w pełni odwracalna w okresie obserwacji trwającym 21 dni

3.3.2.7.2.

W przypadku tych substancji, gdzie występuje wyraźna zmienność reakcji zwierząt, informacje te uwzględnia się przy określaniu klasyfikacji.

3.3.3.   Kryteria klasyfikacji mieszanin

3.3.3.1.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla kompletnej mieszaniny

3.3.3.1.1.

Mieszaninę klasyfikuje się, stosując kryteria dla substancji i biorąc pod uwagę strategie badań i oceny stosowane w celu uzyskania danych dla tych klas zagrożenia.

3.3.3.1.2.

W przeciwieństwie do innych klas zagrożenia, istnieją alternatywne badania działania żrącego na skórę pewnych typów mieszanin, które dają dokładne wyniki wykorzystywane do celów klasyfikacji, a jednocześnie są one proste i stosunkowo niedrogie do przeprowadzenia. W celu zagwarantowania dokładnej klasyfikacji oraz uniknięcia niepotrzebnych badań na zwierzętach, przeprowadzając badania mieszaniny, osoby dokonujące klasyfikacji zachęca się do stosowania wielopoziomowej strategii ciężaru dowodu, jaka zawarta jest w kryteriach dotyczących klasyfikacji substancji pod względem działania żrącego na skórę i powodowania poważnego uszkodzenia oczu oraz działania drażniącego na oczy. Uważa się, że mieszanina powoduje poważne uszkodzenia oczu (kategoria 1), jeżeli jej pH wynosi ≤ 2,0 lub ≥ 11,5. Jeżeli uwzględnienie rezerwy kwasowej/zasadowej sugeruje, że mieszanina może nie powodować poważnego uszkodzenia oczu pomimo niskiej lub wysokiej wartości pH, należy przeprowadzić dalsze badania, aby to potwierdzić, najlepiej z zastosowaniem odpowiedniej, zweryfikowanej naukowo metody in vitro.

3.3.3.2.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy niedostępne są dane dla kompletnej mieszaniny: zasady pomostowe

3.3.3.2.1.

W przypadku gdy mieszanina nie została przebadana w celu określenia jej działania żrącego na skórę lub możliwości spowodowania poważnego uszkodzenia oczu lub działania drażniącego na oczy, ale istnieją wystarczające dane dotyczące poszczególnych składników i podobnych przebadanych mieszanin w celu odpowiedniego scharakteryzowania zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę, dane te będzie się stosować zgodnie z zasadami pomostowymi określonymi w sekcji 1.1.3.

3.3.3.3.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny

3.3.3.3.1.

Aby wykorzystać wszystkie dostępne dane do celów klasyfikacji dotyczące właściwości mieszanin powodujących działanie drażniące na oczy/poważne uszkodzenie oczu, przyjęto następujące założenie i stosuje się je w stosownych przypadkach w podejściu wielopoziomowym.

Założenie: „istotne składniki” mieszaniny to te składniki, które występują w stężeniu 1 % (wagowo dla substancji stałych, ciekłych, pyłów, mgieł i par oraz objętościowo dla gazów) lub wyższym, o ile nie istnieją przesłanki (np. w przypadku składników żrących), by sądzić, że składnik obecny w stężeniu niższym niż 1 % jest nadal istotny z punktu widzenia klasyfikacji mieszaniny pod względem działania drażniącego na oczy/poważnego uszkodzenia oczu.

3.3.3.3.2.

Zasadniczo podejście do klasyfikacji mieszanin jako działających drażniąco na oczy lub powodujących poważne uszkodzenie oczu, jeżeli dostępne są dane o składnikach, ale nie o mieszaninie jako całości, opiera się na teorii addytywności, zgodnie z którą każdy żrący lub drażniący składnik przyczynia się do ogólnych drażniących lub żrących właściwości mieszaniny proporcjonalnie do swojej siły oddziaływania i stężenia. Dla żrących składników stosuje się współczynnik ważony 10, jeżeli występują one w stężeniu poniżej ogólnego stężenia granicznego dla klasyfikacji w kategorii 1, ale są w stężeniu, które przyczyni się do klasyfikacji mieszaniny jako drażniącej. Mieszaninę klasyfikuje się jako powodującą poważne uszkodzenie oczu lub działającą drażniąco na oczy, kiedy suma stężeń takich składników przekracza stężenie graniczne.

3.3.3.3.3.

Tabela 3.3.3 przedstawia ogólne stężenia graniczne, jakie należy zastosować do określenia, czy mieszaninę klasyfikuje się jako działającą drażniąco na oczy lub powodującą poważne uszkodzenie oczu.

3.3.3.3.4.1.

Szczególną ostrożność należy zachować przy klasyfikacji niektórych typów mieszanin zawierających substancje takie jak kwasy, zasady, sole nieorganiczne, aldehydy, fenole i środki powierzchniowo czynne. Podejście wyjaśnione w pkt 3.3.3.3.1 i 3.3.3.3.2 może nie mieć zastosowania, biorąc pod uwagę fakt, że wiele takich substancji działa żrąco lub drażniąco w stężeniach < 1 %.

3.3.3.3.4.2.

W przypadku mieszanin zawierających silne kwasy lub zasady, jako kryterium klasyfikacji stosuje się pH (patrz pkt 3.3.2.3), jako że pH będzie lepszym wyznacznikiem poważnego uszkodzenia oczu niż ogólne stężenia graniczne z tabeli 3.3.3.

3.3.3.3.4.3.

Mieszaninę zawierającą składniki działające żrąco lub drażniąco i której nie można zaklasyfikować stosując metodę addytywności (tabela 3.3.3) ze względu na właściwości chemiczne uniemożliwiające zastosowanie tego podejścia, klasyfikuje się w kategorii 1 pod względem skutków działania na oczy, jeżeli zawiera ≥ 1 % składnika działającego żrąco na skórę oraz w kategorii 2, jeżeli zawiera ≥ 3 % składnika działającego drażniąco na skórę. Klasyfikację mieszanin zawierających składniki, do których podejście w tabeli 3.3.3 nie ma zastosowania, podsumowano w tabeli 3.3.4.

3.3.3.3.5.

Czasami wiarygodne dane mogą wykazać, że odwracalne/nieodwracalne skutki działania składnika na oczy nie będą oczywiste, jeżeli będzie on występował na poziomie powyżej ogólnych stężeń granicznych, o których mowa w tabeli 3.3.3 i 3.3.4. W takich przypadkach mieszanina jest klasyfikowana zgodnie z tymi danymi. W innych sytuacjach, rozważa się przebadanie mieszaniny kiedy oczekuje się, że zagrożenie działaniem żrącym/drażniącym na skórę lub odwracalne/nieodwracalne skutki działania składnika na oczy nie będą oczywiste, jeżeli będzie on występował na poziomie powyżej ogólnych stężeń granicznych, o których mowa w tabelach 3.3.3 i 3.3.4. W takich przypadkach stosuje się strategię wielopoziomową ciężaru dowodu.

3.3.3.3.6.

Jeżeli istnieją dane wykazujące, że składnik/składniki mogą działać żrąco lub drażniąco w stężeniu < 1 % (działanie żrące) lub < 3 % (działanie drażniące), mieszaninę klasyfikuje się odpowiednio.

Tabela 3.3.3

Ogólne stężenia graniczne składników mieszaniny zaklasyfikowanej jako działająca żrąco na skórę kategorii 1 lub kategorii 1 lub 2 w odniesieniu do skutków działania na oczy, które powodują klasyfikację mieszaniny pod względem skutków działania na oczy (kategoria 1 lub 2)

Suma składników zaklasyfikowanych jako:

Stężenie powodujące klasyfikację mieszaniny jako:

Nieodwracalne skutki działania na oczy

Odwracalne skutki działania na oczy

Kategoria 1

Kategoria 2

Skutki działania na oczy kategoria 1 lub działania żrącego na skórę kategoria 1A, 1B, 1C

≥ 3 %

≥1 % ale < 3 %

Skutki działania na oczy kategoria 2

 

≥ 10 %

(10 × skutki działania na oczy kategoria 1) + skutki działania na oczy kategoria 2

 

≥ 10 %

Działanie żrące na skórę kategoria 1A, 1B, 1C + skutki działania na oczy kategoria 1

≥ 3 %

≥ 1 % but < 3 %

10 × (działanie żrące na skórę kategoria 1A, 1B, 1C + skutki działania na oczy kategoria 1) + skutki działania na oczy kategoria 2

 

≥ 10 %


Tabela 3.3.4

Ogólne stężenia graniczne dla składników mieszaniny, do których nie ma zastosowania metoda addytywności, powodujące klasyfikację mieszaniny jako stwarzającej zagrożenie dla oczu

Składnik

Stężenie

Mieszanina zaklasyfikowana jako: Działanie na oczy

Kwas o pH ≤ 2

≥ 1 %

Kategoria 1

Zasada o pH ≥ 11,5

≥ 1 %

Kategoria 1

Pozostałe składniki działające żrąco (kategoria 1), do których addytywność nie ma zastosowania

≥ 1 %

Kategoria 1

Pozostałe składniki działające drażniąco (kategoria 2), do których addytywność nie ma zastosowania, w tym kwasy i zasady

≥ 3 %

Kategoria 1

3.3.4.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

3.3.4.1.

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 3.3.5..

Tabela 3.3.5

Elementy oznakowania dla poważnego uszkodzenia oczu/działania drażniącego na oczy

Klasyfikacja

Kategoria 1

Kategoria 1

Piktogram GHS

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H318: Powoduje poważne uszkodzenie oczu

H319: Działa drażniąco na oczy

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Zapobieganie

P280

P264

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Reagowanie

P305 + P351 + P338

P310

P305 + P351 + P338

P337 + P313

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Przechowywanie

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności

Usuwanie

 

 

3.4.   Działanie uczulające na drogi oddechowe lub skórę

3.4.1.   Definicje i uwagi ogólne

3.4.1.1.

Substancja działająca uczulająco na układ oddechowy jest to substancja, która indukuje nadwrażliwość układu oddechowego w następstwie jej wdychania.

3.4.1.2.

Substancja działająca uczulająco na skórę jest to substancja, która wywołuje reakcję alergiczną w następstwie kontaktu ze skórą.

3.4.1.3.

Dla celów sekcji 3.4 działanie uczulające obejmuje dwa etapy: na pierwszym etapie następuje indukcja wyspecjalizowanej pamięci immunologicznej u osobnika na skutek narażenia na działanie alergenu. Drugi etap to wywołanie, tj. uzyskanie reakcji alergicznej za pośrednictwem komórki lub przeciwciała w wyniku narażenia uczulonego osobnika na działanie alergenu.

3.4.1.4.

W przypadku działania uczulającego na drogi oddechowe, system, w którym faza wywołania następuje po fazie indukcji jest taki sam jak w przypadku działania uczulającego na skórę. W przypadku działania uczulającego na skórę, wymagany jest etap indukcji, w którym system odpornościowy uczy się reagować; objawy kliniczne mogą powstać wówczas, gdy kolejne narażenie na działanie jest wystarczające do tego, by wywołać widoczną reakcję skórną (etap wywołania). W wyniku tego, badania predyktywne zwykle podążają tym samym schematem, w którym występuje etap indukcji; odpowiedź mierzy się znormalizowanym etapem wywołania, zwykle wymagającym przeprowadzenia testu skórnego. Wyjątkiem jest test miejscowy węzła chłonnego, gdzie odpowiedź na indukcję mierzona jest bezpośrednio. Dowody na wystąpienie reakcji uczuleniowej skóry u ludzi zwykle ocenia się za pomocą diagnostycznego testu skórnego.

3.4.1.5.

Zwykle zarówno w przypadku uczulenia skóry jak i układu oddechowego niższe poziomy potrzebne są dla etapu wywołania niż dla etapu indukcji. Przepisy mówiące o informowaniu osobników uczulonych o obecności konkretnej substancji uczulającej w mieszaninie można znaleźć w sekcji 3.4.4.

3.4.1.6.

Klasa zagrożenia „działanie uczulające na drogi oddechowe lub skórę” dzieli się następująco:

działanie uczulające na drogi oddechowe;

działanie uczulające na skórę.

3.4.2.   Kryteria klasyfikacji dla substancji

3.4.2.1.   Substancje działające uczulająco na drogi oddechowe

Substancje klasyfikuje jako działające uczulająco na drogi oddechowe (kategoria 1) zgodnie z kryteriami przedstawionymi w Tabeli 3.4.1:

Tabela 3.4.1

Kategoria zagrożeń dla działania uczulającego na drogi oddechowe

Kategoria

Kryteria

Kategoria 1

Substancje klasyfikuje jako działające uczulająco na drogi oddechowe (kategoria 1) zgodnie z następującymi kryteriami:

(a)

jeżeli istnieją dowody, że substancja może wywołać u ludzi specyficzną nadwrażliwość układu oddechowego lub

(b)

jeżeli istnieją pozytywne wyniki odpowiednich doświadczeń na zwierząt.

3.4.2.1.1.   Dowody u człowieka

3.4.2.1.1.1.

Dowody wskazujące, że substancja może indukować specyficzną nadwrażliwość układu oddechowego pochodzą zwykle z obserwacji u człowieka. W tym kontekście nadwrażliwość objawia się zwykle jako astma alergiczna, ale uwzględnia się również inne reakcje nadwrażliwości, takie jak nieżyt nosa/zapalenie spojówek oraz zapalenie pęcherzyków płucnych. Warunkiem jest wystąpienie klinicznych objawów reakcji alergicznej, natomiast wskazanie mechanizmu immunologicznego nie jest konieczne

3.4.2.1.1.2.

Podczas analizy wyników obserwacji ludzi bierze się pod uwagę następujące czynniki, konieczne przy podejmowaniu decyzji w sprawie klasyfikacji:

a)

wielkość narażonej populacji;

b)

wielkość narażenia.

Zastosowanie danych z praktyki zawodowej omówiono w pkt 1.1.1.3, 1.1.1.4 oraz 1.1.1.5.

3.4.2.1.1.3

Dowody, o których mowa powyżej mogłyby obejmować

(a)

historię kliniczną choroby oraz wyniki czynnościowych badań płuc związanych z narażeniem na substancję, potwierdzonych innymi dodatkowymi dowodami wspierającymi, które mogą obejmować:

(i)

testy immunologiczne in vivo (np. test naskórny).

(ii)

testy immunologiczne in vitro (np. badanie serologiczne);

(iii)

wyniki badań wskazujące, że inne obserwowane reakcje nadwrażliwości nie mają podłoża immunologicznego, w szczególności powtarzalne działanie drażniące na niskim poziomie narażenia, skutki o podłożu farmakologicznym.

(iv)

strukturę chemiczną związaną z substancjami, o których wiadomo, że indukują nadwrażliwość układu oddechowego;

(b)

dane z jednej lub więcej pozytywnych wyników wywoławczych testów oskrzelowych z substancją przeprowadzonych zgodnie z przyjętymi wytycznymi dotyczącymi określania specyficznej reakcji nadwrażliwości.

3.4.2.1.1.4.

Historia kliniczna chorób powinna obejmować historię zarówno medyczną, jak i zawodową narażenia, aby ustalić zależność pomiędzy narażeniem na działanie określonej substancji a rozwojem nadwrażliwości układu oddechowego. Odpowiednie informacje obejmują czynniki pogarszające występujące w domu, jak i w pracy, początek i postęp choroby, historię chorób w rodzinie i historię choroby samego pacjenta. Historia chorób powinna również zawierać informacje o innych alergicznych chorobach dróg oddechowych lub układu oddechowego przechodzonych w okresie dzieciństwa, oraz palenie tytoniu.

3.4.2.1.1.5.

Uwzględnia się wyniki pozytywnych wywoławczych testów oskrzelowych wystarczających dla zaklasyfikowania substancji. Powszechnie wiadomo jednak, że w praktyce wiele z wymienionych wyżej testów już przeprowadzono.

3.4.2.1.2.   Doświadczenia na zwierzętach

3.4.2.1.2.1.

Doświadczenia na zwierzętach (13), których wyniki mogą wskazywać na możliwość wywołania działania uczulającego u ludzi w następstwie narażenia drogą oddechową (14) mogą obejmować:

(i)

pomiar immunoglobuliny E (IgE) oraz innych specyficznych parametrów odpornościowych u myszy;

(ii)

specyficzne badania czynności płuc u świnek morskich.

3.4.2.2.   Substancje działające uczulająco na skórę

3.4.2.2.1.

Substancje klasyfikuje się jako działające uczulająco na skórę (kategoria 1) zgodnie z kryteriami określonymi w tabeli 3.4.2:

Tabela 3.4.2

Kategorie zagrożeń dla działania uczulającego na skórę

Kategoria

Kryteria

Kategoria 1

Substancje klasyfikuje jako działające uczulająco na skórę (kategoria 1) zgodnie z następującymi kryteriami:

(i)

jeżeli u ludzi istnieją dowody na to, że substancja jest w stanie wywołać reakcję uczuleniową u istotnej liczby osób w następstwie kontaktu ze skórą, lub

(ii)

jeżeli istnieją pozytywne wyniki doświadczeń na zwierzętach (patrz szczegółowe kryteria w pkt 3.4.2.2.4.1)

3.4.2.2.2.   Szczególne kwestie do rozważenia

3.4.2.2.2.1.

W celu zaklasyfikowania substancji jako działającej uczulająco w następstwie kontaktu ze skórą, dowody obejmują dowolne z następujących:

a)

dodatnie wyniki testów płatkowych, zwykle uzyskiwane w więcej niż jednej klinice dermatologicznej;

b)

wyniki badań epidemiologicznych wykazujące, że substancja powoduje alergiczne kontaktowe zapalenie skóry; sytuacje, w których obserwuje się duży procent narażonych z charakterystycznymi objawami, należy potraktować ze szczególną uwagą, nawet jeżeli liczba przypadków jest niewielka;

c)

dodatnie wyniki z odpowiednich badań na zwierzętach;

d)

dodatnie wyniki badań doświadczalnych u człowieka (patrz art. 7 ust. 3);

e)

dobrze udokumentowane epizody alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, zwykle uzyskiwane w więcej niż jednej klinice dermatologicznej.

Stosowanie danych z badań na ludziach omówiono w pkt 1.1.1.3, 1.1.1.4 oraz 1.1.1.5.

3.4.2.2.2.2.

Pozytywne dowody zaobserwowane u ludzi albo zwierząt zwykle uzasadniają klasyfikację. Dowody z badań na zwierzętach (patrz sekcja 3.4.2.2.4) są zwykle dużo bardziej wiarygodne niż dowody uzyskane z obserwacji narażenia człowieka na działanie substancji. Jednakże w przypadku gdy istnieją dowody z obu źródeł, a wyniki są sprzeczne, w celu rozwiązania problemu klasyfikacji na zasadzie poszczególnych przypadków, należy ocenić jakość i wiarygodność dowodów z obu źródeł. Zwykle dane uzyskane dla ludzi wykorzystywane do celów klasyfikacji zagrożenia nie pochodzą z kontrolowanych doświadczeń z udziałem ochotników, a bardziej wykorzystywane są jako część oceny ryzyka służąca potwierdzeniu braku skutków obserwowanych w badaniach nad zwierzętami. Skutkiem tego, dodatnie wyniki z badań na ludziach dotyczące działania uczulającego na skórę zwykle wywodzą się z kontroli przypadku lub innych, mniej określonych analiz. Ocenę wyników z badań na ludziach należy zatem przeprowadzić ostrożnie, jako że liczebność przypadków odzwierciedla, poza stałymi właściwościami substancji, czynniki takie jak sytuacja narażenia na działanie, dostępność biologiczna, indywidualne predyspozycje oraz zastosowane środki zapobiegawcze. Negatywne dane uzyskane dla ludzi zwykle nie mogą zostać wykorzystane do zanegowania pozytywnych wyników z badań na zwierzętach.

3.4.2.2.2.3.

W przypadku niespełnienia żadnego z wyżej wymienionych warunków, nie ma potrzeby klasyfikowania substancji jako działającej uczulająco na skórę. Jednakże połączenie dwóch lub więcej dowodów działania uczulającego na skórę spośród wymienionych poniżej może zmienić decyzję; poszczególne przypadki mogą obejmować:

a)

izolowane epizody alergicznego kontaktowego zapalenia skóry;

b)

badania epidemiologiczne o ograniczonej mocy, nawet gdy nie wykluczono z dostateczną pewnością wpływu błędów systematycznych lub czynników zakłócających.

c)

dane otrzymane w wyniku doświadczeń na zwierzętach, przeprowadzonych zgodnie z istniejącymi wytycznymi, jeżeli wyniki badań nie spełniają kryteriów opisanych w pkt 3.4.2.2.4.1, ale zbliżają się na tyle do takiej granicy, aby uznać je za istotne;

d)

dane otrzymane w wyniku badań metodami niestandardowymi;

e)

dodatnie wyniki uzyskane dla substancji o podobnej budowie chemicznej.

3.4.2.2.3.   Immunologiczna pokrzywka kontaktowa

3.4.2.2.3.1.

Niektóre substancje bądź mieszaniny spełniające kryteria klasyfikacji jako działające uczulająco na drogi oddechowe mogą dodatkowo powodować immunologiczną pokrzywkę kontaktową. Należy rozważyć zaklasyfikowanie tych substancji również jako działających uczulająco na skórę i umieszczenie informacji dotyczącej pokrzywki kontaktowej na etykiecie lub w karcie charakterystyki, stosując odpowiednie informacje ostrzegawcze.

3.4.2.2.3.2.

W przypadku substancji, które powodują pojawienie się objawów immunologicznej pokrzywki kontaktowej, ale które nie spełniają kryteriów klasyfikacji jako działające uczulająco na drogi oddechowe, należy uwzględnić ich klasyfikację jako działających uczulająco na skórę. Nie ma uznanego modelu zwierzęcego umożliwiającego identyfikację substancji powodujących immunologiczną pokrzywkę kontaktową. Zatem klasyfikacja opiera się na dowodach uzyskanych z obserwacji człowieka, podobnych do tych, dla działania uczulającego na skórę.

3.4.2.2.4.   Badania na zwierzętach

3.4.2.2.4.1.

W przypadku badań metodą z adjuwantem dla działania uczulającego na skórę z udziałem świnki morskiej, za pozytywną uważa się reakcję przynajmniej 30 % zwierząt. W przypadku metody badania użycia adjuwantu z udziałem świnki morskiej, za pozytywną uważa się reakcję przynajmniej 15 % zwierząt. Należy stosować metody badań działania uczulającego na skórę opisane w rozporządzeniu (WE) nr 440/2008 w sprawie metod badań przyjętym zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub inne metody, pod warunkiem że są odpowiednio zwalidowane, i że podaje się uzasadnienie naukowe.

3.4.3.   Kryteria klasyfikacji dla mieszanin

3.4.3.1.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla kompletnej mieszaniny

3.4.3.1.1.

W przypadku gdy dla mieszaniny dostępne są rzetelne dowody dobrej jakości pochodzące z obserwacji ludzi lub odpowiednich doświadczeń na zwierzętach, jak opisano w kryteriach dla substancji, wówczas mieszaninę można zaklasyfikować na podstawie oceny tych danych za pomocą metody analizy ciężaru dowodu. Należy ostrożnie podchodzić do oceny danych dotyczących mieszanin, aby stosowana dawka nie doprowadziła do tego, że badania nie przyniosą jednoznacznych wyników.

3.4.3.2.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy niedostępne są dane dla kompletnej mieszaniny: zasady pomostowe

3.4.3.2.1.

W przypadku gdy samej mieszaniny nie przebadano w celu określenia jej właściwości uczulających, ale istnieją wystarczające dane dotyczące poszczególnych składników i podobnych przebadanych mieszanin umożliwiające odpowiednie określenie zagrożeń stwarzanych przez mieszaninę, dane te stosuje się zgodnie z zasadami pomostowymi określonymi w sekcji 1.1.3.

3.4.3.3.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny.

3.4.3.3.1.

Mieszaninę klasyfikuje się jako działającą uczulająco na drogi oddechowe lub skórę, jeżeli co najmniej jeden składnik zaklasyfikowano jako działający uczulająco na drogi oddechowe lub skórę i jest on obecny na poziomie równym lub wyższym od ogólnego stężenia granicznego, jak pokazano w tabeli 3.4.3 odpowiednio dla substancji stałych/ciekłych i gazów.

3.4.3.3.2.

Niektóre substancje zaklasyfikowane jako uczulające mogą wywołać reakcję u osób już uczulonych na substancję lub mieszaninę, jeżeli są obecne w mieszaninie w ilościach poniżej stężeń określonych w tabeli 3.4.1 (patrz Uwaga 1 do tabeli 3.4.3.).

Tabela 3.4.3

Ogólne stężenia graniczne składników mieszaniny zaklasyfikowanych jako działające uczulająco na skórę albo działające uczulająco na drogi oddechowe, które powodują klasyfikację mieszaniny

Klasyfikacja

Stężenie powodujące klasyfikację mieszaniny jako:

Działanie uczulające na skórę

Działanie uczulające na drogi oddechowe

wszystkie stany fizyczne

substancja stała/ciekła

Gaz

Działanie uczulające na skórę

≥ 0,1 %

(Uwaga 1)

≥ 1,0 %

(Uwaga 2)

Działanie uczulające na drogi oddechowe

≥ 0,1 %

(Uwaga 1)

≥ 0,1 %

(Uwaga 1)

≥ 1,0 %

(Uwaga 3)

≥ 0,2 %

(Uwaga 3)

Uwaga 1:

Tę granicę stężenia wykorzystuje się zasadniczo do zastosowania specjalnych wymogów oznakowania zawartych w załączniku II sekcja 2.8 w celu ochrony osobników już uczulonych. Dla mieszaniny zawierającej składnik w ilości wyższej niż to stężenie wymagana jest karta charakterystyki.

Uwaga 2:

Tę granicę stężenia stosuje się, aby doprowadzić do zaklasyfikowania mieszaniny jako działającej uczulająco na skórę.

Uwaga 3:

Tę granicę stężenia stosuje się, aby doprowadzić do zaklasyfikowania mieszaniny jako działającej uczulająco na drogi oddechowe.

3.4.4.   Przekazywanie informacji o zagrożeniach

3.4.4.1.

Dla substancji lub mieszanin spełniających kryteria klasyfikacji w niniejszej klasie zagrożenia stosuje się następujące elementy oznakowania zgodnie z tabelą 3.4.4..

Tabela 3.4.4

Elementy oznakowania dla działania uczulającego na drogi oddechowe lub skórę

Klasyfikacja

Działanie uczulające na drogi oddechowe

Działanie uczulające na skórę

Kategoria 1

Kategoria 1

Piktogram GHS

Image

Image

Hasło ostrzegawcze

Niebezpieczeństwo

Uwaga

Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry.

Zwrot wskazujący środki ostrożności Zapobieganie

P261

P285

P261

P272

P280

Zwrot wskazujący środki ostrożności Reagowanie

P304 + P341

P342+ P311

P302 + P352

P333 + P313

P321

P363

Zwrot wskazujący środki ostrożności Przechowywanie

 

 

Zwrot wskazujący środki ostrożności Usuwanie

P501

P501

3.5.   Działanie mutagenne na komórki rozrodcze

3.5.1.   Definicje i uwagi ogóne

3.5.1.1.

Mutacja oznacza trwałą zmianę w ilości lub strukturze materiału genetycznego w komórce. Pojęcie „mutacja” odnosi się zarówno do dziedzicznych zmian genetycznych, które mogą się objawiać na poziomie fenotypu jak i do podstawowych modyfikacji DNA, jeśli są znane (w tym specyficzne zmiany par zasad i translokacje chromosomowe). Pojęć „mutagenny” i „mutagen” używa się w odniesieniu do czynników powodujących zwiększone występowanie mutacji w populacjach komórek lub organizmów.

3.5.1.2.

Bardziej ogólne pojęcia „genotoksyczny” i „genotoksyczność” odnoszą się do czynników lub procesów powodujących zmianę struktury, treści informacji lub podziału DNA, łącznie z tymi, które powodują uszkodzenie DNA poprzez zakłócenie normalnych procesów replikacji lub które w sposób niefizjologiczny (tymczasowo) zmieniają jego replikację. Wyniki badań genotoksyczności traktuje się zwykle jako wskaźniki skutków mutagennych.

3.5.2.   Kryteria klasyfikacji dla substancji

3.5.2.1.

Niniejsza klasa zagrożenia dotyczy przede wszystkim substancji, które mogą spowodować mutacje w komórkach rozrodczych u ludzi, które mogą zostać przekazane potomstwu. Jednakże przy klasyfikowaniu substancji i mieszanin w niniejszej klasie zagrożenia bierze się również pod uwagę wyniki badań in vitro mutagenności lub genotoksyczności oraz in vivo w komórkach somatycznych i rozrodczych ssaków.

3.5.2.2.

Do celów klasyfikacji pod względem mutagenności komórek rozrodczych, substancje zalicza się do jednej z dwóch kategorii, jak pokazano w tabeli 3.5.1.

Tabela 3.5.1

Kategorie zagrożenia dla działania mutagennego na komórki rozrodcze

Kategorie

Kryteria

KATEGORIA 1:

Substancje, co do których wiadomo, że wywołują dziedziczne mutacje lub które uważa się za wywołujące dziedziczne mutacje w komórkach rozrodczych u ludzi.

Substancje, co do których wiadomo, że wywołują dziedziczne mutacje w komórkach rozrodczych u ludzi.

Kategoria 1A:

Klasyfikacja w kategorii 1A oparta jest na pozytywnych dowodach pochodzących badań epidemiologicznych przeprowadzanych u ludzi.

Substancje, które powinno się uznać za wywołujące dziedziczne mutacje w komórkach rozrodczych u ludzi.

Kategoria 1B:

Klasyfikacja w kategorii 1B oparta jest na:

pozytywnym wyniku/wynikach badań dziedzicznej mutagenności komórek rozrodczych ssaków in vivo; lub

pozytywnym wyniku/wynikach badań mutagenności komórek somatycznych ssaków in vivo, w połączeniu z pewnymi dowodami na to, iż substancja może potencjalnie powodować mutacje komórek rozrodczych. Te dowody na poparcie można uzyskać z badań mutagenności/genotoksyczności komórek rozrodczych in vivo lub poprzez wykazanie zdolności substancji lub jej metabolitu/-ów do wchodzenia w interakcję z materiałem genetycznym komórek rozrodczych; lub

pozytywnych wynikach z badań wykazujących skutki mutagenne w komórkach rozrodczych u ludzi bez wykazywania, że są to zmiany dziedziczne; na przykład, wzrost częstotliwości występowania aneuploidiów w męskich komórkach rozrodczych u osób narażonych na działanie substancji

KATEGORIA 2:

Substancje dające powody do niepokoju u ludzi z uwagi na możliwość wywołania dziedzicznych mutacji w komórkach rozrodczych u ludzi

Klasyfikacja w kategorii 2 jest oparta na:

pozytywnych dowodach uzyskanych z doświadczeń na ssakach lub w niektórych przypadkach doświadczeń in vitro uzyskanych z:

badania mutagenności komórek somatycznych in vivo u ssaków; lub

innych badań genotoksyczności komórek somatycznych in vivo, które potwierdzają pozytywne wyniki analiz mutagenności in vitro.

Uwaga: Substancje dające wynik pozytywny w analizach mutagenności in vitro u ssaków i które wykazują również zależność aktywności od struktury podobną do znanych mutagenów komórek rozordczych, bierze się po uwagę przy klasyfikacji jako mutageny kategorii 2.

3.5.2.3.   Szczególne kwestie do rozważenia przy klasyfikacji substancji jako działających mutagennie na komórki rozrodcze.

3.5.2.3.1.

Aby dokonać klasyfikacji, uwzględnia się wyniki badań z doświadczeń określających skutki mutagenne lub genotoksyczne w komórkach rozrodczych lub komórkach somatycznych zwierząt narażonych na działanie substancji. Pod uwagę bierze się również skutki mutagenne lub genotoksyczne określone w badaniach in vitro.

3.5.2.3.2.

System opiera się na klasyfikacji zagrożeń stwarzanych przez substancje chemiczne związanych z ich nieodłącznymi zdolnościami do wywoływania mutacji w komórkach rozrodczych. Schemat zatem nie ma na celu (ilościowej) oceny zagrożenia stwarzanego przez substancje.

3.5.2.3.3.

Klasyfikacji skutków dziedzicznych w komórkach rozrodczych u ludzi dokonuje się na podstawie prawidłowo przeprowadzonych, należycie zwalidowanych badań, najlepiej zgodnie z opisem zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 440/2008 przyjętym zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 („rozporządzeniu dotyczącym metod badań”), takich jak wymienione w kolejnych ustępach. Oceny wyników z badań dokonuje się z uwzględnieniem ocen eksperta, a wszystkie dostępne dowody ocenia się pod względem ich znaczenia dla klasyfikacji.

3.5.2.3.4.

Badania in vivo dziedzicznej mutagenności komórek rozrodczych, takie jak:

test dominującej mutacji letalnej gryzoni

test dziedzicznej translokacji genowej u myszy

3.5.2.3.5.

Badania in vivo mutagenności komórek somatycznych, takie jak:

test aberracji chromosomowej szpiku kostnego u ssaków

test plamkowy u myszy

test mikrojądrowy w komórkach erytrocytów u ssaków

3.5.2.3.6.

Badania mutagenności/genotoksyczności komórek rozorodczych, takie jak:

a)

badanie mutagenności:

test aberracji chromosomowej spermatogoniów u ssaków

test mikrojądrowy spermatyd

b)

badania genotoksyczności:

test częstości wymiany chromatyd siostrzanych w spermatogoniach

test nieplanowanej syntezy DNA w komórkach jądrowych

3.5.2.3.7.

Badania genotoksyczności w komórkach somatycznych, takie jak:

test in vivo nieplanowanej syntezy na komórkach wątroby

test wymiany chromatyd siostrzanych szpiku kostnego ssaków

3.5.2.3.8.

Badania mutagenności in vitro, takie jak:

test in vitro aberracji chromosomowej u ssaków

test in vitro mutacji genów w komórkach ssaków

test in vitro mutacji powrotnych w komórkach bakteryjnych

3.5.2.3.9.

Klasyfikacja poszczególnych substancji opiera się na całkowitym ciężarze dostępnych dowodów z wykorzystaniem ocen eksperta (zob. 1.1.1). W przypadku gdy do klasyfikacji wykorzystuje się jedno prawidłowo przeprowadzone badanie, powinno ono dać wyraźne i jednoznaczne pozytywne wyniki. Jeśli pojawią się nowe, dobrze udokumentowane badania, mogą one zostać również uwzględnione przy ocenie całkowitego ciężaru dostępnych dowodów. Bierze się również pod uwagę znaczenie drogi narażenia stosowanej w analizie substancji w porównaniu z drogą narażenia człowieka.

3.5.3.   Kryteria klasyfikacji dla mieszanin

3.5.3.1.   Klasyfikacja mieszanin, w przypadku gdy dostępne są dane dla wszystkich składników lub tylko dla niektórych składników mieszaniny.

3.5.3.1.1.

Mieszaninę klasyfikuje się jako mutagenną, gdy co najmniej jeden składnik zaklasyfikowano został jako mutage kategorii 1A, kategorii 1B lub kategorii 2 i jest on obecny na poziomie równym lub wyższym od odpowiedniego ogólnego stężenia granicznego, odpowiednio dla kategorii 1A, kategorii 1B i kategorii 2, jak pokazano w tabeli 3.5.2.

Tabela 3.5.2

Ogólne stężenia graniczne składników mieszaniny zaklasyfikowanych jako działające mutagennie na komórki rozrodcze, które powodują klasyfikację mieszaniny.

 

Limity stężeń powodujące klasyfikację mieszaniny jako:

Klasyfikacja:

Mutagenna kategorii 1A

Mutagenna kategorii 1B

Mutagenna kategorii 2

Mutagen kategorii 1A

≥ 0,1 %

Mutagen kategorii 1B

≥ 0,1 %

Mutagen kategorii 2

≥ 1,0 %