Wniosek Fürstliches Landgericht do Trybunału EFTA, z dnia 13 lipca 2018 r., o wydanie opinii doradczej w sprawie C przeciwko Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein

(Sprawa E-2/18)

(2018/C 439/14)

W dniu 17 lipca 2018 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek wniesiony pismem z dnia 13 lipca 2018 przez Fürstliches Obergericht (Sąd Książęcy), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie C przeciwko Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, w odniesieniu do następujących kwestii:

Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ustala jedynie minimalne ramy, których należy przestrzegać w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji, czy też zasady rozporządzenia stanowią bezwzględnie wiążące normy, jako że determinują one, na szczeblu międzynarodowym, jakie zobowiązania z tytułu świadczeń mogą wynikać z umowy ubezpieczeniowej? Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ma zastosowanie do systemów ubezpieczeń społecznych, które jedynie zobowiązują pracowników do posiadania odpowiedniego ubezpieczenia zdrowotnego, ale zezwalają im, zgodnie z zasadą swobody umów, na wybór jednego z wielu ubezpieczycieli podlegających prawu prywatnemu i wymagają tylko zaświadczenia, że odpowiednia umowa ubezpieczeniowa została zawarta?

Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zobowiązuje ubezpieczającego do przedstawiania zakładom ubezpieczeń społecznych znajdującym się w miejscu jego zamieszkania faktur, które pokrywa umowa ubezpieczeniowa, zawarta w ramach ustawowego pakietu ubezpieczenia zdrowotnego, w wyniku czego zakład ubezpieczeń społecznych w państwie członkowskim odpowiedzialnym za wypłatę świadczeń może zostać zobowiązany do zapłaty jedynie po tym, jak zakład znajdujący się w miejscu zamieszkania ubezpieczającego odmówił wypłaty świadczenia, czy też ubezpieczający ma bez względu na wszystko możliwość powołania się na swoje prawa wynikające z umowy ubezpieczeniowej?

Jeśli zgodnie z lit. a) ubezpieczający nie może powoływać się na umowę ubezpieczeniową:

Czy jest tak też w przypadku, gdy umowa ubezpieczeniowa została zawarta w ramach ustawowych wymogów ubezpieczeniowych, ale przekracza ustawowe minimum i w związku z tym została zawarta w pewnym stopniu „dobrowolnie”?

Jeśli zgodnie z odpowiedzią na pytanie 2 ubezpieczający są zobowiązani do wcześniejszego przedstawiania faktur zakładom ubezpieczeniowym znajdującym się w miejscu ich zamieszkania:

Czy dotyczy to ubezpieczającego, który od kilku lat otrzymuje świadczenia w ramach umowy ubezpieczeniowej, czy też odwołanie się tu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest sprzeczne z zasadą dobrej wiary?

Czy system ubezpieczeń społecznych podlegający rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego może zgłaszać roszczenia do osoby ubezpieczonej, ponieważ zapewniał ubezpieczenie w stopniu, który przekraczał wymogi rozporządzenia, innymi słowy przewidywał wypłatę świadczeń, do wypłaty których rozporządzenie nie zobowiązuje, czy też jest to sprzeczne z zasadą dobrej wiary?

Czy, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wypłata świadczeń w ramach ubezpieczenia społecznego bez uprzedniego przedstawienia faktur zakładowi ubezpieczeń społecznych w miejscu zamieszkania upoważnia ubezpieczającego do otrzymania kolejnych świadczeń bez konieczności przedstawienia faktur zakładowi ubezpieczeń społecznych znajdującemu się w tym miejscu zamieszkania?