3.9.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 217/27

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-257/05)

(2005/C 217/53)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 17 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrico Traversa i Wolfganga Bogensbergera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

1)	stwierdzenie, że ustanawiając w § 21 ust. 4 Kesselgesetz (1), że jedynie wnioskodawcy mający siedzibę w Austrii mogą zostać upoważnieni do wykonywania zadań inspekcji kotłów (Kesselprüfstelle) Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 49 WE;

2)	obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W myśl art. 49 WE ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie Wspólnoty innym niż Państwo odbiorcy świadczenia.

Paragraf 21 Kesselgesetz Republiki Austrii reguluje warunki udzielenia upoważnienia do wykonywania zadań inspekcji kotłów. Zgodnie z ustępem 4 tego paragrafu upoważnienie może zostać udzielone tylko tym wnioskodawcom, którzy mają siedzibę w Austrii. Inspekcja urządzeń ciśnieniowych mająca siedzibę w innym Państwie Członkowskim, która chciałoby oferować swoje usługi w Austrii musi w związku z tym po pierwsze utworzyć oddział w Austrii.

Uregulowanie to stanowi zdaniem Komisji ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE. Komisja argumentuje, że również z orzecznictwa Trybunału wynika, iż wymóg posiadania siedziby w danym Państwie Członkowskim jest bezpośrednio sprzeczny ze swobodnym świadczeniem usług, ponieważ czyni niemożliwym świadczenie usług przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych Państwach Członkowskich.

Zdaniem Komisji podniesione przez Republikę Austrii zarzuty — jak np. ochrona bezpieczeństwa publicznego lub ochrona pracowników i konsumentów — nie mogą usprawiedliwić tego ograniczenia swobodnego świadczenia usług. W myśl orzecznictwa Trybunału ograniczenie swobodnego świadczenia usług może bowiem zostać usprawiedliwione jedynie, o ile interes ogólny nie jest już chroniony przez przepisy, które znajdują zastosowanie do usługodawcy w Państwie Członkowskim, w którym ma on swoją siedzibę. Wymóg posiadania siedziby w danym państwie jest zważywszy interesy, które miałby chronić nieproporcjonalny do zagwarantowania jakości nadzoru, ponieważ ochrona bezpieczeństwa publicznego, względnie ochrona pracowników i konsumentów może zostać zrealizowana już za pomocą przewidzianego w Kesselgesetz systemu udzielania inspekcjom upoważnień i nadzoru nad nimi, bez konieczności wprowadzania wymogu posiadania przez przedsiębiorstwo siedziby w danym Państwie Członkowskim.

(1) BGBl. nr 211/1992