2.4.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 82/16

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2004 r.

—

stwierdzenie nieważności – z zastrzeżeniem ewentualnego orzeczenia w trybie art. 241 WE o niemożności stosowania pkt 82 „Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego” z 2001 r. – decyzji Komisji Wspólnot Europejskich 200/829/WE z dnia 28 marca 2001 r. (1), mocą której pomoc ze strony regionu autonomicznego Fruli-Wenecja Julijska na rzecz Ferriere Nord SpA na inwestycję w nową instalację do produkcji siatki spawanej elektrycznie została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem;

—

zobowiązanie Komisji Wspólnot Europejskich, w trybie art. 235 i 288 ust. 2 WE, do wypłaty odszkodowania za szkodę poniesioną przez Ferriere Nord SpA wskutek naruszenia prawa ową decyzją oraz wskutek opóźnienia, z jakim bezprawnie wstrzymana pomoc zostanie rzeczywiście wypłacona Ferriere Nord SpA, wraz z odsetkami oraz przy uwzględnieniu dewaluacji pieniądza;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji.

—

dokonał kwalifikacji prawnej zgłoszenia spornej pomocy, a nadto nie uznał za niezgodne z prawem wszczęcie formalnej procedury dochodzenia w dniu 3 czerwca 1999 r.;

—

uznał, iż zostały dochowane terminy proceduralne wszczęcia i zakończenia formalnej procedury dochodzenia;

—

wykluczył, iż miało miejsce naruszenie praw przyznanych „zainteresowanym”, mimo że nie mieli oni możliwości przedstawienia swych uwag w świetle wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r. (które w międzyczasie weszły w życie i na podstawie których Komisja oparła swą decyzję kończącą formalną procedurę dochodzenia), podczas gdy całe dochodzenie oparte było na „Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego” z 1994 r. (2);

—

wykluczył, iż Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań Ferriere Nord dotyczących procedury, mimo iż w swej decyzji bazowała ona na określonych dokumentach nie przedstawionych przez Ferriere jedynie dlatego, że sama Komisja nigdy o nie nie prosiła;

—

uznał, że pomoc przyznana Ferriere Nord nie stanowiła części zatwierdzonego już w 1992 r. systemu pomocowego;

—

zamiast wykluczyć jego stosowanie, dokonał takiej wykładni punktu 82 powoływanego aktu z 2001 r., która doprowadziła do niezgodnego z prawem retroaktywnego jego stosowania;

—

wykluczył, iż inwestycja, na którą została przyznana pomoc Ferriere Nord, realizowała cele ochrony środowiska naturalnego;

—

nie zastosował zasad ciężaru dowodu, zgodnie z którymi to Komisja, nie zaś przedsiębiorca, ma obowiązek oddzielenia całkowitego kosztu inwestycji od części obejmującej ochronę środowiska.