POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania)

z dnia 11 września 2025 r.(*)

Odwołanie – Wzór wspólnotowy – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek niewykazujący istotności kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania

W sprawie C‑248/25 P

mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 1 kwietnia 2025 r.,

ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c., z siedzibą w Sosnowcu (Polska), którą reprezentowali M. Oleksyn i M. Stępkowski, radcowie prawni,

strona wnosząca odwołanie,

w której drugą stroną postępowania był:

Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO),

strona pozwana w pierwszej instancji,

TRYBUNAŁ (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania),

w składzie: T. von Danwitz, wiceprezes Trybunału, N. Jääskinen i A. Arabadjiev (sprawozdawca), sędziowie,

sekretarz: A. Calot Escobar,

uwzględniając wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzeczniczki generalnej T. Ćapety,

wydaje następujące

Postanowienie

1        W odwołaniu ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c. wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 stycznia 2025 r., ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk/EUIPO – ESSAtech (Akcesorium do bezprzewodowego pilota zdalnego sterowania) (T‑1065/23, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2025:9), w którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 września 2023 r. (sprawa R 1072/2020‑3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między ESSAtech a ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk.

 W przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania

2        Na mocy art. 58a akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku odwołania wniesionego od orzeczenia Sądu dotyczącego decyzji niezależnej izby odwoławczej EUIPO Trybunał decyduje wcześniej o jego przyjęciu do rozpoznania.

3        Na podstawie art. 58a akapit trzeci tego statutu odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie ze szczegółowymi przepisami określonymi w regulaminie postępowania przed Trybunałem, jeżeli występuje w nim kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii.

4        Zgodnie z brzmieniem art. 170a § 1 regulaminu postępowania w sytuacjach, o których mowa w art. 58a akapit pierwszy wspomnianego statutu, wnoszący odwołanie załącza do niego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, w którym wyjaśnia, jakiej kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii ono dotyczy, i który zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie tego wniosku.

5        Zgodnie z art. 170b §§ 1 i 3 regulaminu postępowania Trybunał orzeka w przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w możliwie najkrótszym czasie postanowieniem z uzasadnieniem.

 Argumentacja wnoszącej odwołanie

6        Na poparcie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wnosząca odwołanie podnosi, że dwa pierwsze zarzuty odwołania dotyczą kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1) w związku z art. 63 ust. 2 i art. 108 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1). Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 w związku z art. 62 zdanie drugie, art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 108 rozporządzenia nr 6/2002, a także z art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).

7        Zarzut pierwszy składa się z trzech części. Część pierwsza tego zarzutu dotyczy naruszenia art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 w związku z art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002. We wskazanej części wnosząca odwołanie zarzuca w istocie Sądowi, że w pkt 39 i 42 zaskarżonego wyroku uznał, i to wbrew własnemu orzecznictwu i orzecznictwu Trybunału, iż przedłożenie uzasadnienia przez zainteresowaną stronę na poparcie dopuszczenia podnoszonych okoliczności faktycznych lub dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą EUIPO nie jest niezbędne do tego, by izba ta mogła je uwzględnić. W tym zakresie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd odszedł w szczególności od orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r., EUIPO/European Food (C‑634/16 P, EU:C:2018:30, pkt 42, 43).

8        Część druga zarzutu pierwszego dotyczy naruszenia art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 w związku z art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002. We wskazanej części wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 24, 28 i 36 zaskarżonego wyroku uznał, z pominięciem własnego orzecznictwa, iż dla skorzystania przez izbę odwoławczą EUIPO w sposób obiektywny i uzasadniony z uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych jej we wspomnianym art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, w braku wyraźnego wskazania przez zainteresowaną stronę „istotnych przyczyn” w rozumieniu rzeczonego art. 27 ust. 4, wystarczające jest, aby z pisma przedstawiającego podstawy odwołania wynikało, iż strona ta zmierzała do zakwestionowania ustaleń Wydziału Unieważnień zawartych w jego decyzji z dnia 6 kwietnia 2020 r., zgodnie z którymi przedstawione przed nim dowody nie były wystarczające.

9        Część trzecia zarzutu pierwszego dotyczy naruszenia art. 27 ust. 4 lit. b) rozporządzenia delegowanego 2018/625. We wskazanej części wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 35 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni pojęcia „faktów i dowodów uzupełniających” w rozumieniu wskazanego przepisu, orzekając, że okoliczności faktyczne i dowody mogą zostać uznane przez izbę odwoławczą za uzupełniające, jeżeli zmierzają do zakwestionowania ustalenia Wydziału Unieważnień, zgodnie z którym pierwotnie przedstawione dowody były niewystarczające, bez konieczności dokonania ustalenia związku z faktami i dowodami przedstawionymi w pierwszej instancji. Wykładnia ta nie jest zgodna z orzecznictwem Trybunału wynikającym w szczególności z wyroku z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer (C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 26, 27).

10      Ponadto we wspomnianej części wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 35 zaskarżonego wyroku dopuścił się przeinaczenia stanu faktycznego. Sąd przeinaczył bowiem jej zdaniem treść decyzji Wydziału Unieważnień, o której mowa w tym punkcie.

11      Wnosząca odwołanie twierdzi, że kwestie, do których odnosi się zarzut pierwszy, są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. W tym względzie wnosząca odwołanie podnosi przede wszystkim, że błędna wykładnia art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 w związku z art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 ma istotny wpływ na całą praktykę decyzyjną EUIPO. Następnie utrzymuje ona, że stwierdzenie, iż okoliczność, że pierwotnie przedstawione dowody zostały uznane przez Wydział Unieważnień za niewystarczające, może stanowić istotną przyczynę uzasadniającą przedłożenie zupełnie nowych okoliczności faktycznych i dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, sprowadzałoby się do pozbawienia art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 jakiejkolwiek praktycznej skuteczności i do zaaprobowania wykładni contra legem tego przepisu. Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi, że ocena dokonana przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest sprzeczna z orzecznictwem Trybunału i Sądu, w związku z czym orzeczenie, które Trybunał ma wydać w niniejszej sprawie, pozwoli na harmonizację sprzecznych orzeczeń.

12      Zarzut drugi odwołania składa się z dwóch części. W jego części pierwszej wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi dokonanie w pkt 40 i 41 zaskarżonego wyroku błędnej wykładni art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 poprzez uznanie, że przepis ten upoważnia izbę odwoławczą do podniesienia z urzędu okoliczności faktycznych i argumentów, które zainteresowana strona powinna była przedstawić, a następnie do zbadania, czy jest tak, że nie zostały one przedstawione w odpowiednim czasie z „istotnych przyczyn” w rozumieniu art. 27 ust. 4 tego rozporządzenia.

13      W części drugiej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 44–50 i 59–65 zaskarżonego wyroku nie dostrzegł, iż dokonana przez niego wykładnia art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 jest również niezgodna z art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002 oraz z art. 41 ust. 1 Karty, gdyż może prowadzić – a w niniejszej sprawie rzeczywiście doprowadziła – do naruszenia zasady dobrej administracji, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym i zasady równości broni.

14      W tym względzie wnosząca odwołanie wskazuje, że zakres uprawnień przyznanych izbom odwoławczym EUIPO w art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 lub stosowanie art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 stanowi kwestię istotną dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. Jej zdaniem bowiem kwestia zakresu uprawnień przyznanych izbom odwoławczym stanowi istotne zagadnienie „o charakterze konstytucyjnym”, ponieważ EUIPO jest zobowiązane do działania w granicach uprawnień powierzonych mu przez porządek prawny Unii, przy jednoczesnym poszanowaniu art. 41 ust. 1 Karty.

15      Wreszcie we wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wnosząca odwołanie wskazuje również, że w zarzucie trzecim podnosi ona, iż Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku treść decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 6 kwietnia 2020 r. oraz decyzji Izby Odwoławczej, która była przedmiotem skargi do Sądu.

 Ocena Trybunału

16      Na wstępie należy przypomnieć, że to na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar wykazania, że kwestie podnoszone w odwołaniu są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 20; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 14).

17      Poza tym, jak wynika z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 170a § 1 i art. 170b § 4 regulaminu postępowania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz określenie, w przypadku częściowego przyjęcia tego odwołania, zarzutów lub części odwołania, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie. Skoro bowiem mechanizm wstępnego przyjmowania odwołań do rozpoznania przewidziany w art. 58a tego statutu ma na celu ograniczenie kontroli sprawowanej przez Trybunał do kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jedynie zarzuty podnoszące takie kwestie, wykazane przez wnoszącego odwołanie, mogą podlegać badaniu przez Trybunał w ramach procedury odwoławczej (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 21; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 15).

18      Wobec powyższego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi w każdym wypadku w sposób jasny i precyzyjny wskazywać zarzuty, na których odwołanie się opiera, z taką samą precyzją i jasnością określać kwestię prawną podnoszoną w każdym zarzucie, uściślać, czy ta kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, i podawać w sposób konkretny powody, dla których wspomniana kwestia jest istotna w świetle przywołanego kryterium. Co się tyczy w szczególności zarzutów odwołania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi określać przepis prawa Unii lub orzecznictwo, które mogły zostać naruszone przez zaskarżony wyrok lub zaskarżone postanowienie, przedstawiać w sposób zwięzły naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd, i wskazywać, w jakiej mierze wpłynęło ono na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku lub postanowieniu. W razie gdy przywołane naruszenie prawa wynika z naruszenia orzecznictwa, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi przedstawiać w sposób zwięzły, lecz jasny i precyzyjny, po pierwsze, gdzie występuje zarzucana sprzeczność, poprzez wskazanie zarówno punktów zaskarżonego wyroku lub postanowienia, które wnoszący odwołanie podważa, jak i punktów orzeczenia Trybunału lub Sądu, które jego zdaniem nie zostały uwzględnione, a po drugie, konkretne powody, dla których taka sprzeczność powoduje powstanie kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 22; z dnia 29 kwietnia 2025 r., SC/Eulex Kosowo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, pkt 16).

19      Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, który nie zawiera elementów wyszczególnionych w poprzednim punkcie, od samego początku nie pozwala bowiem na wykazanie, że w odwołaniu podniesiono kwestię istotną dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii uzasadniającą jego przyjęcie do rozpoznania (postanowienie z dnia 8 maja 2024 r., Wyrębski/QC i in., C‑689/23 P, EU:C:2024:397, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

20      W niniejszej sprawie, co się tyczy w pierwszej kolejności argumentacji streszczonej w pkt 7–9 i 11–14 niniejszego postanowienia, o ile wnosząca odwołanie wskazuje kwestie prawne podniesione w dwóch pierwszych zarzutach, o tyle nie przedstawia ona jednak w sposób szczegółowy powodów, dla których kwestie podniesione w tych zarzutach są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, ani konkretnych powodów, dla których zarzucane sprzeczności z orzecznictwem Trybunału i Sądu powodują powstanie takich kwestii.

21      W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach ciężaru dowodu, który spoczywa na autorze wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania, wnoszący odwołanie powinien wykazać, że niezależnie od kwestii prawnych, na które powołuje się w odwołaniu, w odwołaniu tym podniesiono jedną lub kilka kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, przy czym zakres tego kryterium wykracza poza ramy zaskarżonego wyroku i – ostatecznie – poza zakres jego odwołania. Wykazanie to samo w sobie wymaga ustalenia zarówno istnienia, jak i znaczenia takich kwestii za pomocą konkretnych i swoistych dla danego przypadku dowodów, a nie tylko argumentów o charakterze ogólnym (postanowienie z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 27, 28).

22      Podobnie ogólne twierdzenie, iż Sąd błędnie zastosował własne orzecznictwo lub orzecznictwo Trybunału, nie jest samo w sobie wystarczające do wykazania, w ramach ciężaru dowodu spoczywającego na autorze wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania, że w odwołaniu tym podniesiono kwestię istotną dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jako że wniosek powinien w tym celu spełniać wszystkie wymogi określone w pkt 18 niniejszego postanowienia. (zob. podobnie postanowienie z dnia 11 maja 2023 r., Heinze/L’Oréal i EUIPO, niepublikowane, C‑15/23 P, EU:C:2023:407,pkt 19).

23      Tymczasem z jednej strony zwykłe twierdzenia wnoszącej odwołanie, zgodnie z którymi błędy popełnione jakoby przez Sąd mają wpływ na całą praktykę decyzyjną EUIPO i odnoszą się do „zagadnienia o charakterze konstytucyjnym” dotyczącego zakresu uprawnień przyznanych izbom odwoławczym, są argumentami o charakterze ogólnym, które nie wystarczają do konkretnego ustalenia zarówno istnienia, jak i znaczenia takich kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii.

24      Z drugiej strony, jeśli chodzi o argumentację wnoszącej odwołanie opartą na podnoszonym naruszeniu przez Sąd jego własnego orzecznictwa i orzecznictwa Trybunału, chociaż argumentacja ta wskazuje punkty zaskarżonego wyroku oraz punkty orzeczenia Trybunału i Sądu, które miałyby zostać naruszone, to jednak nie dostarcza ona wskazówek co do podobieństwa sytuacji, o których mowa w tych orzeczeniach, co pozwoliłoby na ustalenie rzeczywistego charakteru podnoszonej sprzeczności.

25      W drugiej kolejności, co się tyczy argumentacji streszczonej w pkt 10 i 15 niniejszego postanowienia, dotyczącej przeinaczenia przez Sąd decyzji Wydziału Unieważnień i Izby Odwoławczej, należy zauważyć, że taka argumentacja nie jest w stanie co do zasady – nawet przy założeniu, że jest zasadna – sama w sobie poruszać kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (zob. analogicznie postanowienie z dnia 5 lipca 2023 r., Suicha/EUIPO, niepublikowane, C‑120/23 P, EU:C:2023:539, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo).

26      W każdym razie należy zauważyć, że wnosząca odwołanie ogranicza się do podniesienia istnienia tego zarzucanego przeinaczenia, nie wskazując, w jaki sposób taki zarzut szczegółowy poruszałby kwestę istotną dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, która uzasadniałaby przyjęcie odwołania do rozpoznania.

27      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że wniosek złożony przez wnoszącą odwołanie nie spełnia całości wymogów wymienionych w pkt 18 niniejszego postanowienia.

28      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wniosek ten nie pozwala na wykazanie, że w odwołaniu podniesiono kwestię istotną dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii.

29      W świetle całości powyższych rozważań nie należy przyjmować tego odwołania do rozpoznania.

 W przedmiocie kosztów

30      Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, o kosztach rozstrzyga się w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie.

31      Ponieważ niniejsze postanowienie zostało wydane przed doręczeniem odwołania drugiej stronie postępowania, a w konsekwencji – zanim mogła ona ponieść koszty, należy orzec, że wnosząca odwołanie ponosi własne koszty.

Z powyższych względów Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanawia, co następuje:

1)      Odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania.

2)      ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c. pokrywa własne koszty.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 11 września 2025 r.

*      Język postępowania: polski.