–

zarzut niedopuszczalności podniesiony przez EBI w odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 22 kwietnia 2025 r.,

–

uwagi skarżącego w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności złożone w sekretariacie Sądu w dniu 18 czerwca 2025 r.,

1

W skardze opartej na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej skarżący, Christofer Edge, wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) z dni 4 i 13 października 2023 r. oddalających wnioski o zwrot wydatków na edukację jego dzieci oraz decyzji EBI z dnia 6 lutego 2024 r. oddalającej skargi administracyjne na te decyzje, a po drugie, o zasądzenie od EBI na jego rzecz kwoty 16400 EUR.

2

Na podstawie umowy na czas określony z dnia 22 listopada 2021 r. skarżący, ojciec dwojga dzieci, został zatrudniony przez EBI w charakterze członka personelu kontraktowego.

3

Złożył on wniosek o przyznanie dodatku edukacyjnego przeznaczonego na pokrycie wydatków na edukację jego starszej córki za rok 2023/2024. Decyzją z dnia 4 października 2023 r. EBI oddalił jego wniosek. W dniu 9 października 2023 r. skarżący złożył na tę decyzję odwołanie administracyjne.

4

W dniu 13 października 2023 r. EBI podjął decyzję o odzyskaniu dodatku edukacyjnego wypłaconego wcześniej na młodszą córkę skarżącego. W dniu 28 listopada 2023 r. skarżący złożył na tę decyzję odwołanie administracyjne.

5

Decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. EBI rozpatrzył łącznie oba odwołania administracyjne skarżącego i oddalił je.

6

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 maja 2024 r. skarżący wniósł skargę w niniejszej sprawie.

7

Skarżący wnosi do Sądu o:

8

W zarzucie niedopuszczalności EBI wnosi do Sądu o:

9

W uwagach dotyczących zarzutu niedopuszczalności skarżący wnosi do Sądu o:

10

Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie, jako że EBI wniósł o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności, Sąd, uznawszy, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanowił rozstrzygnąć w przedmiocie tego wniosku bez dalszych czynności procesowych.

11

Na poparcie zarzutu niedopuszczalności EBI podnosi dwie przeszkody procesowe oparte na naruszeniu:

12

W odniesieniu do drugiej przeszkody procesowej EBI podnosi, że skarga jest oczywiście niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po terminie z naruszeniem art. 41a regulaminu pracowniczego EBI oraz art. 58 § 1 regulaminu postępowania.

13

Skarżący podnosi, że jego skarga jest dopuszczalna, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 lit. a) regulaminu postępowania dzień, w którym nastąpiło doręczenie zaskarżonej decyzji, nie powinien być brany pod uwagę przy obliczaniu terminu.

14

W tym względzie z art. 41a regulaminu pracowniczego EBI wynika, że na wniesienie skargi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sporze między EBI a członkami jego personelu przysługuje termin trzech miesięcy od daty doręczenia uzasadnionej decyzji o nieuwzględnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

15

Należy zauważyć, że zasady obliczania terminów przewidziane w art. 58 regulaminu postępowania, na które powołują się strony, mają zastosowanie wyłącznie do terminów procesowych przewidzianych w traktatach, statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i samym regulaminie postępowania (zob. analogicznie postanowienie z dnia 13 marca 1998 r., Lonuzzo-Murgante/Parlament, T‑247/97, EU:T:1998:55, pkt 35).

16

Wobec braku w regulaminie pracowniczym EBI precyzyjnych przepisów dotyczących metody obliczania terminu przewidzianego w art. 41a tego regulaminu, wyrażonego w miesiącach, którego bieg rozpoczyna się w dniu doręczenia zaskarżonej decyzji, należy zastosować metodę, która gwarantuje każdej ze stron skorzystanie w pełni z terminu, niezależnie od godziny, w której nastąpiło doręczenie danego aktu. Zgodnie z tą metodą, jeżeli termin wyrażony w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach liczy się od chwili zaistnienia danego zdarzenia lub dokonania danej czynności, nie wlicza się do tego okresu dnia, w którym nastąpiły to zdarzenie lub czynność.

17

Metoda ta realizuje łacińską maksymę „dies a quo non computatur in termino”, stanowiącą regułę prawną przyjętą przez wiele porządków prawnych państw członkowskich (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 2004 r., Toeters i Verberk, C‑171/03, EU:C:2004:714, pkt 31).

18

Omawiana metoda odpowiada regule przewidzianej w art. 3 ust. 1 Konwencji europejskiej w sprawie obliczania terminów, sporządzonej w Bazylei w dniu 16 maja 1972 r., zgodnie z którą „terminy wyrażone w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach biegną od dies a quo o północy do dies ad quem o północy”.

19

Metoda, o której mowa w pkt 16 powyżej, odpowiada również zasadzie stosowanej do obliczania terminów procesowych w regulaminach postępowania przed Trybunałem i Sądem (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 2004 r., Toeters i Verberk, C‑171/03, EU:C:2004:714, pkt 35), która ma zastosowanie do skarg opartych na art. 91 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej na podstawie art. 91 ust. 5 tego regulaminu pracowniczego (zob. podobnie postanowienie z dnia 13 marca 1998 r., Lonuzzo-Murgante/Parlament, T‑247/97, EU:T:1998:55, pkt 33, 36).

20

Wreszcie wspomniana metoda odpowiada zasadzie przewidzianej w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. 1971, L 124, s. 1), mającym zastosowanie, w braku odmiennych przepisów, do obliczania terminów w aktach Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 2004 r., Toeters i Verberk, C‑171/03, EU:C:2004:714, pkt 33).

21

Zgodnie z metodą określoną w pkt 16 powyżej, ponieważ zgodnie z art. 41a regulaminu pracowniczego EBI skargę należy wnieść do sądu Unii Europejskiej w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia, termin ten rozpoczyna bieg o północy z upływem dnia doręczenia i upływa o północy w ostatnim dniu trzymiesięcznego okresu. Termin ten upływa zatem z upływem dnia, który w miesiącu wskazanym przez termin odpowiada datą początkowemu dniowi terminu, czyli dniowi doręczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 15 stycznia 1987 r., Misset/Rada, 152/85, EU:C:1987:10, pkt 8; postanowienie z dnia 17 maja 2002 r., Niemcy/Parlament i Rada, C‑406/01, EU:C:2002:304, pkt 14).

22

Ponadto należy zauważyć, że zasada ustanowiona w art. 60 regulaminu postępowania, zgodnie z którą terminy procesowe przedłuża się o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, ma zastosowanie do wszystkich terminów procesowych, chyba że wspomniany regulamin stanowi inaczej. W związku z tym ma ona również zastosowanie do sporów między EBI a członkami jego personelu wniesionych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 41a regulaminu pracowniczego EBI.

23

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja EBI oddalająca skargi administracyjne została doręczona skarżącemu w dniu 6 lutego 2024 r. Termin przewidziany w art. 41a regulaminu pracowniczego EBI rozpoczął zatem bieg w dniu 6 lutego o północy lub, inaczej mówiąc, w dniu 7 lutego 2024 r. o godzinie 00.00 i upłynął trzy miesiące później, czyli w dniu 6 maja 2024 r. o północy. Termin ten zostaje przedłużony o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, o którym mowa w art. 60 regulaminu postępowania. Skarżący powinien był zatem wnieść skargę przed dniem 16 maja 2024 r. o północy.

24

W swoich uwagach skarżący powołuje się na zastosowanie art. 58 § 1 lit. a) w związku z art. 58 § 1 lit. b) regulaminu postępowania, co prowadziłoby do upływu terminu w dniu 17 maja 2024 r. Takie obliczenie skarżącego, niezależnie od tego, że opiera się ono na art. 58 regulaminu postępowania, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, oznacza przyznanie mu terminu trzech miesięcy i jednego dnia, co nie jest zgodne z brzmieniem art. 41a regulaminu pracowniczego EBI.

25

Z powyższych rozważań wynika, że skarga wniesiona w dniu 17 maja 2024 r. została wniesiona po terminie i że należy ją odrzucić jako niedopuszczalną, bez konieczności orzekania w przedmiocie pierwszej przeszkody procesowej.

26

Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

27

Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy obciążyć go własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez EBI zgodnie z jego żądaniem.

Z powyższych względów

SĄD (czwarta izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów)

postanawia, co następuje: