—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/111 z dnia 18 stycznia 2023 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu tłuszczowego pochodzącego z Indonezji w całości w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej; oraz

—

obciążenie Komisji i wszelkich ewentualnych interwenientów popierających żądania Komisji kosztami niniejszego postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji poprzez zadecydowanie, że mimo wycofania skargi nie zamknie ona dochodzenia.

2.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję art. 21 ust. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego poprzez brak stwierdzenia, że wprowadzenie środków nie leży w interesie Unii.

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję art. 2 ust. 3, art. 2 ust. 6 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego poprzez zastosowanie nieuzasadnionej i błędnie obliczonej marży zysku do skonstruowania wartości normalnej w odniesieniu do numerów kontrolnych produktów (PCN) sprzedawanych przez skarżącą w niereprezentatywnych ilościach na rynku krajowym.

4.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez Komisję prawa poprzez skonstruowanie wartości normalnej w odniesieniu do pięciu PCN, które w ogóle nie były sprzedawane przez skarżącą na rynku krajowym, stosownie do art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, bez uprzedniego ustalenia, czy możliwe było określenie wartości normalnej w odniesieniu do tych pięciu PCN na podstawie art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego.

5.

Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez Komisję art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego poprzez nałożenie cła antydumpingowego, które przekracza margines dumpingu ze względu na zastosowanie przez nią błędnego kursu wymiany w celu przeliczenia wartości netto faktury oraz wartości kosztu, ubezpieczenia i frachtu w odniesieniu do pewnych transakcji ICOF Europe.