Sprawa T‑1093/23

AH

przeciwko

Komisji Europejskiej

Wyrok Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 22 stycznia 2025 r.

Służba publiczna – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Odmowa przyznania dodatku zagranicznego – Obliczenie pięcioletniego okresu odniesienia – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Odpowiedzialność

1. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunki przyznania – Zwykłe miejsce zamieszkania poza państwem członkowskim zatrudnienia w trakcie okresu odniesienia – Zastosowanie w przypadku kolejnych umów zawartych między zainteresowanym a różnymi instytucjami mającymi siedziby w miejscu zatrudnienia – Zachowanie prawa do dodatku zagranicznego

   [regulamin pracowniczy urzędników, załącznik VII, art. 4 ust. 1 lit. a)]

   (zob. pkt 32–34, 36–42, 44–47)

2. Skargi urzędników – Nieograniczone prawo orzekania – Spory o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Pojęcie – Skarga mająca na celu uzyskanie wypłaty dodatku zagranicznego z mocą wsteczną – Włączenie

   (regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1)

   (zob. pkt 50–53)

Streszczenie

Rozpatrując skargę AH, członka personelu kontraktowego, Sąd, w powiększonym składzie izby, stwierdził nieważność decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej w sprawie odmowy przyznania AH dodatku zagranicznego (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Czyniąc to, Sąd uściślił okoliczności, w jakich należy przyznać prawo do dodatku zagranicznego członkom personelu kontraktowego.

Skarżący, obywatel włoski zamieszkały w Brukseli od maja 2017 r., został zatrudniony w charakterze członka personelu kontraktowego w Komitecie Regionów na okres od 1 października 2022 r. do 30 września 2023 r. Ustalając jego uprawnienia pieniężne w związku ze wstąpieniem do służby w Komitecie Regionów, ten ostatni przyznał mu dodatek zagraniczny, o którym mowa w art. 69 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), obliczony zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do tego regulaminu.

Zważywszy, że skarżący został zatrudniony na stanowisku członka personelu kontraktowego w Sekretariacie Generalnym Rady (SGR), zakończył on służbę w Komitecie Regionów w dniu 31 stycznia 2023 r. Następnego dnia rozpoczął służbę w SGR.

W związku z tym ostatnim wstąpieniem do służby PMO doręczyło skarżącemu zaskarżoną decyzję, zgodnie z którą nie był on uprawniony do dodatku zagranicznego, ponieważ, po pierwsze, jego zatrudnienie w SGR stanowiło nowe wstąpienie do służby. Po drugie, pracował i mieszkał on w Belgii przez całość ustanawiającego to prawo pięcioletniego okresu odniesienia przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który to okres został ustalony na czas od 1 sierpnia 2017 r. do 31 lipca 2022 r., czyli na okres pięciu lat kończący się sześć miesięcy przed dniem 1 lutego 2023 r., datą zatrudnienia skarżącego przez SGR.

Ocena Sądu

W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że celem dodatku zagranicznego jest zrekompensowanie szczególnych obciążeń i niedogodności wynikających z podjęcia służby w Unii urzędnikom i pracownikom, którzy z tego powodu są zmuszeni do przeniesienia miejsca zamieszkania z państwa, w którym dotychczas zamieszkiwali, do państwa zatrudnienia i do zintegrowania się w nowym środowisku.

W niniejszym przypadku sytuacja skarżącego ustalona w chwili wstąpienia przez niego do służby w Komitecie Regionów nie zmieniła się w chwili podjęcia przez niego służby w SGR. To samo dotyczy obciążeń i niedogodności, które dodatek zagraniczny ma rekompensować. Nie było zatem przerwy czasowej między umową zawartą z Komitetem Regionów a umową zawartą z SGR. Ponadto, ponieważ Komitet Regionów i SGR mają siedziby w Belgii, zmiana zatrudnienia nie spowodowała zmiany państwa zatrudnienia.

W tym względzie brak przerwy czasowej między umowami zawartymi przez skarżącego kolejno z Komitetem Regionów i SGR oraz okoliczność, że nie zmienił on państwa zatrudnienia, pozwalają stwierdzić, iż pomimo zmiany pracodawcy istniała w niniejszym przypadku między umowami skarżącego ciągłość uzasadniająca przedłużenie mu prawa do dodatku zagranicznego ustalonego w związku z podjęciem przez niego służby w Komitecie Regionów.

W konsekwencji Sąd uznał, że PMO popełniło oczywisty błąd w ocenie i naruszyło prawo w odniesieniu do wykładni art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, odmawiając skarżącemu prawa do dodatku zagranicznego w związku z jego zatrudnieniem w SGR.

W drugiej kolejności Sąd przypomniał, że w sporach o charakterze majątkowym przysługuje mu nieograniczone prawo orzekania zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie drugie regulaminu pracowniczego, które nakłada nań obowiązek zakończenia zawisłych przed nim sporów w sposób zupełny, to znaczy rozstrzygnięcia w przedmiocie całokształtu praw i obowiązków urzędnika, z zastrzeżeniem przekazania odnośnej instytucji wykonania, pod swoją kontrolą, części orzeczenia na warunkach, które zostały przez ten sąd szczegółowo określone.

„Spory o charakterze majątkowym” w rozumieniu tego przepisu stanowią nie tylko skargi pracowników dotyczące odpowiedzialności instytucji, lecz również wszystkie te spory, które dotyczą zapłacenia przez instytucję na rzecz pracownika kwoty, którą urzędnik uważa za należną mu na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego mającego zastosowanie do stosunku pracy łączącego go z instytucją. Do sądu Unii należy zatem w razie potrzeby zasądzenie od instytucji zapłaty kwoty, do której strona skarżąca ma prawo na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego.

W związku z tym Sąd stwierdził, że skarżącemu przysługuje prawo do dodatku zagranicznego, począwszy od dnia 1 lutego 2023 r., czyli od dnia zatrudnienia przez SGR.