1

W odwołaniu w sprawie C‑269/23 P Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE (zwana dalej „Hengshi”) i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (zwana dalej „Jushi”) wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 1 marca 2023 r., Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (T‑480/20, zwanego dalej wyrokiem w sprawie T‑480/20, EU:T:2023:90), w którym Sąd oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/776 z dnia 12 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu (Dz.U. 2020, L 189, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem zaskarżonym w sprawie T‑480/20”).

2

W odwołaniu w sprawie C‑272/23 P Jushi wnosi o uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 marca 2023 r., Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (T‑540/20, zwanego dalej wyrokiem w sprawie T‑540/20 oraz, łącznie z wyrokiem w sprawie T‑480/20, zaskarżonymi wyrokami, EU:T:2023:91), w którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/870 z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiącego o poborze ostatecznego cła wyrównawczego od zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu (Dz.U. 2020, L 201, s. 10, zwanego dalej „rozporządzeniem zaskarżonym w sprawie T‑540/20” oraz, łącznie z rozporządzeniem zaskarżonym w sprawie T‑480/20, „zaskarżonymi rozporządzeniami”).

3

Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (WTO), podpisane w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r., zostało zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. 1994, L 336, s. 1, zwane dalej „porozumieniem ustanawiającym WTO”). Załącznik 1A do tego porozumienia zawiera między innymi Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

4

Artykuł 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, zatytułowany „Definicja subsydium”, stanowi:

„1.1.   Dla celów niniejszego porozumienia przyjmuje się, że subsydium będzie uznane za istniejące, jeżeli:

[…]

i

[…]”.

5

Artykuł 2 tego porozumienia, zatytułowany „Specyficzność”, stanowi:

„2.1.   W celu ustalenia czy subsydium zdefiniowane w ustępie 1 artykułu 1 jest specyficzne dla danego przedsiębiorstwa, branży, grupy przedsiębiorstwa lub gałęzi przemysłu (zwanych dalej »pewnymi przedsiębiorstwami«) w ramach właściwości prawnej władzy stosującej subsydium, stosowane będą następujące kryteria:

2.2.   Subsydium przyznawane tylko pewnym przedsiębiorstwom zlokalizowanym w określonym regionie geograficznym, w ramach właściwości prawnej władzy stosującej subsydium, będzie uważane za specyficzne. […]

[…]”.

6

Artykuł 5 tego porozumienia, zatytułowany „Niekorzystne skutki”, stanowi:

„Żaden Członek nie powinien powodować, poprzez stosowanie jakiegokolwiek subsydium opisanego w ustępie 1 i 2 artykułu 1, niekorzystnych skutków dla interesów innych Członków […]:

[…]”.

7

Artykuł 11 tego porozumienia, zatytułowany „Wszczęcie i prowadzenie dochodzenia”, przewiduje w ust. 8:

„W przypadku gdy produkty nie są przywożone bezpośrednio z kraju pochodzenia, ale są wywożone do kraju importera z kraju pełniącego funkcję pośrednika, postanowienia niniejszego porozumienia mają pełne zastosowanie, a taka transakcja lub transakcje będą traktowane dla celów niniejszego porozumienia, jako następujące między krajem pochodzenia i krajem przywozu”.

8

Ochrona przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej była kolejno regulowana, począwszy od 1968 r. do 1994 r., szeregiem rozporządzeń wspólnych dla tej dziedziny i dziedziny dumpingu, a następnie szeregiem rozporządzeń szczegółowych. Ostatnim z tych rozporządzeń szczegółowych jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/825 z dnia 30 maja 2018 r. (Dz.U. 2018, L 143, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem 2016/1037”).

9

Motywy 2–5 rozporządzenia 2016/1037 stanowią:

10

Artykuł 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady”, stanowi:

„1.   Cło wyrównawcze może zostać nałożone w celu skompensowania wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii powoduje szkodę.

2.   Niezależnie od ust. 1, w przypadku gdy produkty nie są bezpośrednio przywożone do Unii z kraju pochodzenia, lecz wywożone do Unii z kraju pośredniczącego, stosuje się w pełni przepisy niniejszego rozporządzenia, a transakcja bądź transakcje, tam gdzie to stosowne, są uznane za przeprowadzone między krajem pochodzenia a Unią”.

11

Artykuł 2 wspomnianego rozporządzenia przewiduje w szczególności, że do celów tego rozporządzenia:

[…]”.

12

Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Definicja subsydium”, ma następujące brzmienie:

„Uważa się, że subsydium istnieje, jeżeli:

[…]

[…] oraz

13

Artykuł 4 rozporządzenia 2016/1037, zatytułowany „Subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych”, stanowi:

„1.   Subsydia podlegają środkom wyrównawczym wyłącznie, jeżeli są to subsydia szczególne określone w ust. 2, 3 i 4.

2.   W celu ustalenia, czy subsydia są szczególne dla przedsiębiorstwa, przemysłu bądź grupy przedsiębiorstw lub gałęzi przemysłu (zwanych dalej »niektórymi przedsiębiorstwami«) w ramach jurysdykcji organu udzielającego subsydium, stosuje się następujące zasady:

[…]

3.   Subsydium, które ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw znajdujących się w obrębie określonego obszaru geograficznego podlegającego jurysdykcji organu udzielającego subsydium, jest subsydium szczególnym. […]

[…]”.

14

Zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych”:

„Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona w kategoriach świadczenia przyznanego odbiorcy [beneficjentowi], którego istnienie stwierdzono w okresie prowadzenia dochodzenia w sprawie subsydiowania. Zazwyczaj okres ten jest ostatnim okresem obrachunkowym beneficjanta, lecz może być też innym przynajmniej sześciomiesięcznym okresem poprzedzającym wszczęcie dochodzenia, dla którego dostępne są dane finansowe i inne istotne dane”.

15

Artykuł 6 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Kalkulacja świadczenia [korzyści] na rzecz odbiorcy”, stanowi:

„Dla kalkulacji świadczenia [korzyści] na rzecz odbiorcy stosuje się następujące zasady:

[…]”.

16

Ponadto różne przepisy tego rozporządzenia, w szczególności jego art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 7 i 13, art. 11 ust. 6, 7 i 10, art. 13 ust. 1–3, art. 18 ust. 3, art. 29a ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 i 2, przewidują różne możliwości na rzecz między innymi „kraju pochodzenia lub wywozu”, „rządu kraju pochodzenia lub wywozu”, „władzy publicznej kraju pochodzenia lub wywozu” oraz „władz publicznych udzielających subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych”.

17

Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporów, przedstawione w zaskarżonych wyrokach, można streścić w następujący sposób.

18

Hengshi i Jushi są dwoma przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w Egipcie i utworzonymi zgodnie z prawem tego kraju. Każde z nich jest spółką zależną spółki dominującej z siedzibą w Chinach. Te dwie spółki dominujące należą w całości do spółki nadrzędnej, również z siedzibą w Chinach, o nazwie „China National Building Materials Co. Ltd”, i są przez nią kontrolowane. Ta ostatnia jest spółką państwową należącą pośrednio do Komisji ds. Administracji i Nadzoru nad Aktywami Państwowymi Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej i całkowicie przez nią kontrolowaną, przy czym organ ten jest powiązany ze wspomnianą Radą Państwa i jest przez nią kontrolowany.

19

Hengshi i Jushi działają na różnych podstawach w sektorze produkcji, wprowadzania do obrotu i wywozu w szczególności do Unii produktów z włókna szklanego wykorzystywanych m.in. do tworzenia lekkich materiałów kompozytowych stosowanych w dziedzinach takich jak przemysł motoryzacyjny, przemysł stoczniowy, przemysł lotniczy, energia wiatrowa i budownictwo.

20

Mają one siedzibę w regionie geograficznym zwanym „strefą współpracy gospodarczej i handlowej Suez między Chinami i Egiptem” (zwaną dalej „strefą SETC”).

21

Zgodnie z umową o współpracy podpisaną w dniu 21 stycznia 2016 r. między rządem ChRL a rządem Egiptu, w następstwie szeregu wspólnych inicjatyw, obszar SETC podlega wspólnej administracji i rozwojowi. W tym celu egipskie władze publiczne przyznają pewne zwolnienia podatkowe przedsiębiorstwom należącym do podmiotów chińskich lub chińsko-egipskich, które mają siedzibę w tej strefie, i dostarczają im grunty i siłę roboczą na warunkach określonych w obowiązujących przepisach egipskich. Ze swej strony chińskie władze publiczne udostępniają bezpośrednio lub pośrednio tym przedsiębiorstwom różne środki finansowe w ramach realizacji ogólnego projektu zatytułowanego „Jeden pas i jeden szlak”, w związku z którym przewidziano w szczególności możliwość korzystania przez chińskie przedsiębiorstwa, które będą miały siedzibę w państwach trzecich, z różnych środków podatkowych i finansowych w formie na przykład pożyczek, inwestycji i ubezpieczeń kredytów.

22

W maju i czerwcu 2019 r. Komisja Europejska wszczęła na podstawie art. 10 i 11 rozporządzenia 2016/1037 dwa postępowania dochodzenia w przedmiocie możliwych subsydiów w odniesieniu do przywozu niektórych produktów z włókna szklanego do Unii w następstwie skarg wniesionych, odpowiednio, przez przedsiębiorstwo Tech-Fab Europe eV (zwane dalej „Tech-Fab Europe”) i Association des producteurs de fibres de verre européens [europejskie stowarzyszenie producentów włókna szklanego (APFE)].

23

Po zakończeniu tych dochodzeń Komisja przyjęła w czerwcu 2020 r., kolejno, rozporządzenie zaskarżone w sprawie T‑480/20 i rozporządzenie zaskarżone w sprawie T‑540/20. Oba zaskarżone rozporządzenia nakładają cła wyrównawcze na produkty z włókna szklanego objęte tymi dochodzeniami, które są przywożone do Unii, odpowiednio, przez Hengshi i Jushi w przypadku pierwszego z nich oraz przez Jushi w odniesieniu do drugiego. W rozporządzeniach tych Komisja uznała, że Hengshi i Jushi skorzystały, w kontekście realizacji różnych inicjatyw, o których mowa w pkt 21 niniejszego wyroku, z szeregu subsydiów przyznanych przez egipskie władze publiczne. Niektóre z zakwalifikowanych w ten sposób środków są zasadniczo zdaniem tej instytucji wynikiem współpracy między egipskimi i chińskimi władzami publicznymi.

24

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 lipca 2020 r. Hengshi i Jushi wniosły skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia zaskarżonego w sprawie T‑480/20. Na poparcie skargi podniosły one sześć zarzutów dotyczących naruszenia rozporządzenia 2016/1037, a jeden z nich – naruszenia ich prawa do obrony.

25

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 października 2020 r. spółka Tech-Fab Europe wniosła o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji.

26

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r. prezes pierwszej izby Sądu dopuścił tę interwencję.

27

W dniu 1 marca 2023 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T‑480/20, w którym oddalił skargę jako bezzasadną.

28

Pismem złożonym w dniu 27 sierpnia 2020 r. w sekretariacie Sądu spółka Jushi wniosła skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia zaskarżonego w sprawie T‑540/20. Na poparcie tej skargi podniosła ona pięć zarzutów dotyczących naruszenia rozporządzenia 2016/1037 oraz, w przypadku dwóch z nich, naruszenia jej prawa do obrony i prawa do obrony egipskich władz publicznych. Z zastrzeżeniem tego ostatniego aspektu zarzuty te są co do istoty identyczne z zarzutami od drugiego do szóstego podniesionymi w sprawie T‑480/20.

29

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 14 grudnia 2020 r. APFE wniosło o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji.

30

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2021 r. prezes pierwszej izby Sądu dopuścił tę interwencję.

31

W dniu 1 marca 2023 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T‑540/20, w którym oddalił skargę jako bezzasadną.

32

Zarzuty podniesione w pierwszej instancji, mające znaczenie dla niniejszych odwołań, są następujące. W pierwszej kolejności w części pierwszej zarzutu drugiego w sprawie T‑480/20 oraz w części drugiej zarzutu pierwszego w sprawie T‑540/20 skarżące podniosły w identyczny sposób, że Komisja naruszyła art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037, uznając zasadniczo, że niektóre wkłady finansowe przyznane im przez władze chińskie należy również uznać za subsydia, które zostały im przyznane przez egipskie władze publiczne lub które można z tymi władzami powiązać, lub które mogą zostać przypisane tym władzom. Na poparcie tej argumentacji podniosły one trzy odrębne zarzuty szczegółowe, zgodnie z którymi rozumowanie Komisji opierało się, po pierwsze, na błędnej wykładni pojęć tego rozporządzenia 2016/1037 oraz kontekstu, w jaki się one wpisują, po drugie, na błędnym uwzględnieniu Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych do celów wykładni tego rozporządzenia, i po trzecie, przy założeniu, że porozumienie to należy wziąć pod uwagę, na błędnej wykładni tego ostatniego w świetle art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. (Recueil des traités des Nations unies, vol. 1155, s. 331, zwanej dalej „konwencją wiedeńską”) oraz art. 11 artykułów dotyczących odpowiedzialności państwa za czyny niezgodne z prawem międzynarodowym opracowanych przez Komisję Prawa Międzynarodowego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Sąd zbadał i oddalił całą wspomnianą argumentację w pkt 71–103 wyroku T‑480/20 i w pkt 38–70 wyroku T‑540/20.

33

W drugiej kolejności Sąd wypowiedział się w przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego podniesionego przez Hengshi i Jushi w sprawie T‑480/20 oraz w przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego podniesionego przez Jushi w sprawie T‑540/20. W tym kontekście skarżące podniosły w identyczny sposób, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/1037, uznając, że niektóre wkłady finansowe przyznane im przez chińskie władze publiczne stanowią subsydia szczególne w rozumieniu tych przepisów. Na poparcie tej argumentacji podniosły one zasadniczo, że wspomniane przepisy, zważywszy na ich brzmienie i kontekst, w jaki się wpisują, należy interpretować w ten sposób, że aby można było uznać dane subsydium za szczególne, musi ono zostać przyznane przez określony organ przedsiębiorstwom podlegającym jego jurysdykcji. Ponadto twierdziły one, że w niniejszej sprawie taki wymóg wykluczał możliwość uznania wkładów finansowych przyznawanych przez władze chińskie przedsiębiorstwom mającym siedzibę w Chinach i przekazywanych przez nie do ich spółek zależnych mających siedzibę w Egipcie, a także wkładów finansowych przyznawanych bezpośrednio przez te władze publiczne tym spółkom zależnym za subsydia szczególne przyznane przez władze egipskie. Sąd oddalił tę argumentację w pkt 106–109 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 73–76 wyroku w sprawie T‑540/20.

34

W trzeciej kolejności Sąd wypowiedział się w przedmiocie zarzutu czwartego podniesionego przez Hengshi i Jushi w sprawie T‑480/20 oraz w przedmiocie zarzutu trzeciego podniesionego przez Jushi w sprawie T‑540/20. W tym kontekście skarżące podniosły w identyczny sposób, że Komisja naruszyła art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 oraz art. 5 rozporządzenia 2016/1037, uznając, że egipskie władze publiczne udzieliły im subsydium i w ten sposób przyznały korzyść, nie pobierając określonych zwykle wymagalnych należności celnych w związku z przywozem przez Jushi do Egiptu materiałów przeznaczonych do wykorzystania jako komponenty do produkcji wyrobów z włókna szklanego przeznaczonych na wywóz przez Hengshi do Unii. Sąd oddalił tę argumentację w pkt 162–171 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 129–138 wyroku w sprawie T‑540/20.

35

W czwartej kolejności Sąd wypowiedział się w przedmiocie zarzutu piątego podniesionego przez Hengshi i Jushi w sprawie T‑480/20 oraz w przedmiocie zarzutu czwartego podniesionego przez Jushi w sprawie T‑540/20. W tym kontekście skarżące podniosły w identyczny sposób, że Komisja naruszyła art. 3 pkt 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/1037, uznając, że traktowanie podatkowe zastrzeżone przez egipskie władze publiczne dla strat kursowych wynikających z dewaluacji funta egipskiego (EGP), która miała miejsce w 2016 r., stanowiło subsydium przyznające de facto szczególną korzyść ograniczonej liczbie przedsiębiorstw ukierunkowanych na wywóz i prowadzących zasadniczą część swojej działalności w walutach obcych, wśród których to przedsiębiorstw znajdowały się Hengshi i Jushi. Sąd Pierwszej Instancji odrzucił ten argument w pkt 175–179 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 142–146 wyroku w sprawie T‑540/20.

36

W piątej i ostatniej kolejności w sprawie T‑480/20 Sąd wypowiedział się w przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego podniesionego przez Hengshi i Jushi. W tym kontekście skarżące podniosły, że Komisja naruszyła w szczególności art. 1 ust. 1, art. 5 i 6 rozporządzenia 2016/1037, obliczając kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych przyznanych każdej z nich. Sąd oddalił tę argumentację w pkt 32–58 wyroku w sprawie T‑480/20.

37

W odwołaniu w sprawie C‑269/23 P Hengshi Jushi wnoszą do Trybunału o:

38

W odwołaniu w sprawie C‑272/23 P Jushi wnosi do Trybunału o:

39

Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołań i obciążenie wnoszących odwołania kosztami.

40

Tech-Fab Europe wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania w sprawie C‑269/23 P oraz obciążenie Hengshi i Jushi kosztami postępowania.

41

APFE wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania w sprawie C‑272/23 P i obciążenie Jushi kosztami postępowania.

42

Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2023 r. po wysłuchaniu stron obie sprawy zostały połączone do celów ustnego etapu postępowania i wydania wyroku.

43

Na poparcie swoich żądań w sprawie C‑269/23 P Hengshi i Jushi podnoszą pięć zarzutów.

44

Na poparcie swoich żądań w sprawie C‑272/23 P Jushi podnosi cztery zarzuty, które są identyczne co do istoty z zarzutami od drugiego do czwartego w sprawie C‑269/23 P.

45

W zarzucie drugim w sprawie C‑269/23 P, dotyczącym zasadniczo błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037, Hengshi i Jushi kwestionują ocenę Sądu zawartą w pkt 81–103 wyroku w sprawie T‑480/20. Zarzut ten jest identyczny z zarzutem pierwszym w sprawie C‑272/23 P, w którym Jushi kwestionuje ocenę Sądu zawartą w pkt 48–70 wyroku w sprawie T‑540/20.

46

W tym wspólnym dla obu spraw zarzucie, który odpowiada zarzutom podniesionym w pierwszej instancji streszczonym w pkt 32 niniejszego wyroku, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż Komisja mogła uznać, że niektóre wkłady finansowe, które zostały im przyznane przez chińskie władze publiczne, czy to bezpośrednio, czy za pośrednictwem ich spółek dominujących, należy również uznać za subsydia, które zostały przyznane przez egipskie władze publiczne lub które można powiązać z tymi władzami lub przypisać tym władzom.

47

W tym względzie wnoszące odwołanie twierdzą w pierwszej kolejności, że ta kwalifikacja prawna i leżąca u jej podstaw wykładnia, o których mowa w pkt 81–85 i 92–95 wyroku w sprawie T‑480/20 oraz w pkt 48–52 i 59–62 wyroku w sprawie T‑540/20, są niezgodne z brzmieniem art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037, rozpatrywanymi w świetle kontekstu, w jaki przepisy te się wpisują, oraz celu realizowanego przez wspomniane rozporządzenie.

48

Przede wszystkim art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037 stanowią bowiem w swoich różnych wersjach językowych w sposób jasny i precyzyjny, że pojęcie „subsydium” obejmuje jedynie wkłady finansowe pochodzące od „władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu”, rozumianych co do zasady jako obejmujące „każdy organ publiczny na terytorium” tego kraju, z zastrzeżeniem jednego wyjątku, dotyczącego sytuacji, w której takie podmioty powierzają „prywatnej jednostce [prywatnemu podmiotowi]” wykonywanie funkcji, które zazwyczaj należą do ich kompetencji, lub zlecają jej/mu jej pełnienie. Przepisy te nie pozwalają zatem na włączenie do tego pojęcia wkładów finansowych pochodzących od władz publicznych innego państwa. Ponadto rzeczone przepisy odnoszą się do subsydiów, które są „przyznawane” przez omawiane władze publiczne, a nie do subsydiów, które można tym władzom „przypisać” lub „powiązać” z nimi. Wspomniane pojęcie nie może zatem obejmować subsydiów, które pochodzą bezpośrednio od tych władz publicznych, z zastrzeżeniem przewidzianego wyraźnie i w sposób ograniczający wyjątku dotyczącego istnienia prywatnych podmiotów działających na rachunek tych władz.

49

Następnie wykładnię tę potwierdza kontekst, w jaki wpisują się art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037. W szczególności art. 10 ust. 7 i art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia przyznają szereg praw i możliwości krajowi pochodzenia lub wywozu. Z kolei nic takiego nie zostało przewidziane na rzecz innych państw, na wypadek gdyby należało dopuścić wykładnię przyjętą przez Sąd.

50

Wreszcie w motywie 4 rozporządzenia 2016/1037 wskazano, że akt ten ma w szczególności na celu wyjaśnienie w szczegółowy sposób warunków wskazujących na istnienie subsydium, wśród których nie figuruje warunek dotyczący możliwości przypisania wkładu finansowego pochodzącego od władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu, a zatem przyznanego przez te władze, władzom publicznym innego państwa lub powiązania go z tym państwem. Mówiąc bardziej ogólnie, zamiarem prawodawcy Unii nie było objęcie zakresem tego rozporządzenia bezpośrednich inwestycji zagranicznych.

51

W drugiej kolejności wykładnia rozporządzenia 2016/1037 przyjęta przez Sąd również nie może zostać uznana za uzasadnioną w świetle Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

52

Wbrew bowiem temu, co stwierdził Sąd w pkt 96–100 wyroku sprawie T‑480/20 i w pkt 63–67 wyroku w sprawie T‑540/20, brzmienie art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037 jest częściowo odmienne od brzmienia art. 1 tego Porozumienia. W szczególności, w odróżnieniu od tego ostatniego, który przewiduje, że pojęcie „władzy publicznej” obejmuje w sposób ogólny „rząd[…] lub jakiejkolwiek [jakąkolwiek] instytucj[ę] publiczn[ą] na terytorium Członka”, pierwsze z nich stanowi, że pojęcie to obejmuje wyłącznie „każdy organ publiczny na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu”. Tym samym takiej różnicy redakcyjnej należy nadać znaczenie.

53

W każdym razie, wbrew temu, co stwierdził Sąd w pkt 101 i 102 wyroku w sprawie T‑480/20 oraz w pkt 68 i 69 wyroku w sprawie T‑540/20, z art. 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, którego treść powinna być interpretowana zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 31 konwencji wiedeńskiej, jasno wynika, że porozumienie to również nie pozwala uznać wkładu finansowego pochodzącego od władz publicznych członka WTO za subsydium, które można przypisać władzom publicznym innego członka WTO. Z owego art. 1 wynika bowiem, że subsydium przyznawane przez „władzę publiczną”„Członka” stanowi wkład finansowy, który „pochodzi” od rządu lub instytucji publicznej „na terytorium” tego członka. Ponadto wspomniany artykuł nie przewiduje możliwości przypisania takiego wkładu finansowego władzom publicznym innego członka. Wreszcie taka wykładnia znajduje potwierdzenie w kontekście, w jakim należy rozumieć te pojęcia, oraz w celu Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

54

Komisja, popierana przez APFE i Tech-Fab Europe, kwestionuje zasadność całej tej argumentacji.

55

W zakresie, w jakim wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżone wyroki są obarczone naruszeniami prawa polegającymi w istocie na przeprowadzeniu przez Sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonych rozporządzeń w oparciu nie tylko o błędną wykładnię rozporządzenia 2016/1037, ale również w oparciu o błędne rozumienie związku prawnego istniejącego między tym rozporządzeniem a Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz w oparciu o błędną wykładnię tego porozumienia, konieczne jest ustalenie na wstępie, czy – a jeśli tak, to z jakiego tytułu – wspomniane porozumienie powinno zostać uwzględnione przez Trybunał.

56

W tym względzie w pierwszej kolejności z utrwalonego orzecznictwa wynika, że postanowienia umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia, mogą zostać powołane na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności prawa wtórnego Unii, zarzutu opartego na niezgodności z prawem takiego aktu lub skargi o odszkodowanie wyłącznie pod warunkami: po pierwsze, że nie sprzeciwiają się temu charakter i struktura tej umowy, a po drugie, że treść przywołanych postanowień wspomnianej umowy międzynarodowej z uwagi na ich treść jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna (wyroki: z dnia 3 czerwca 2008 r., Intertanko i in., C‑308/06, EU:C:2008:312, pkt 43, 45; z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 84; a także z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 69).

57

Tymczasem Trybunał wielokrotnie orzekał, że porozumienie ustanawiające WTO oraz porozumienia zawarte w załącznikach 1–4 do tego porozumienia – z uwagi na ich charakter i strukturę – nie znajdują się co do zasady pośród przepisów, w świetle których dokonywana może być kontrola zgodności z prawem aktów instytucji unijnych (wyroki: z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 85; a także z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 71).

58

W związku z tym Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, które znajduje się w załączniku 1A do porozumienia ustanawiającego WTO, nie stanowi co do zasady takich przepisów.

59

Niemniej jednak w dwóch wyjątkowych sytuacjach, potwierdzających wolę ograniczenia przez prawodawcę Unii swobody działania przy stosowaniu przepisów WTO, do sądu Unii należy kontrola zgodności z prawem aktu prawa wtórnego Unii lub aktów wykonawczych do tego prawa w świetle porozumienia ustanawiającego WTO lub porozumień zawartych w załącznikach 1–4 do tego porozumienia. Chodzi, po pierwsze, o sytuację, w której Unia miała zamiar wykonać szczególny obowiązek przyjęty w ramach tych porozumień, i po drugie, o przypadek, w którym odnośny akt prawa Unii wyraźnie odsyła do konkretnych postanowień wspomnianych porozumień (wyroki: z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 40, 41; z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 87; a także z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 74, 75).

60

Jak wynika z orzecznictwa Trybunału, ewentualna wola Unii wykonania szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach omawianych porozumień, różni się od ciążącego na każdym członku WTO obowiązku czuwania, w ramach jego wewnętrznego porządku prawnego i na całym jego terytorium, nad przestrzeganiem zobowiązań wynikających z prawa WTO [zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2020 r., Komisja/Węgry (Szkolnictwo wyższe), C‑66/18, EU:C:2020:792, pkt 85]. Owa wola i szczególne zobowiązanie, do którego się ona odnosi, powinny w konsekwencji wynikać ze szczególnego przepisu aktu prawa wtórnego Unii, którego dotyczy dany przypadek (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 45, 46; a także z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 79).

61

W niniejszej sprawie należy przede wszystkim stwierdzić, że żaden z przepisów rozporządzenia 2016/1037, na które powołują się wnoszące odwołanie w ramach niniejszego zarzutu, nie wskazuje na jakąkolwiek wolę prawodawcy Unii wykonania w tym akcie szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych lub, szerzej, porozumienia ustanawiającego WTO i porozumień zawartych w załącznikach 1–4 do tego porozumienia.

62

Ponadto żaden z tych przepisów nie odsyła wyraźnie do konkretnych postanowień tych porozumień.

63

Wreszcie, o ile prawdą jest, że motyw 3 rozporządzenia 2016/1037 wskazuje, iż „należy, w możliwie najszerszym zakresie, przenieść […] język [Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych] do prawodawstwa Unii”, o tyle wyrażenie to należy rozumieć w ten sposób, że jeśli prawodawca Unii zamierzał wdrożyć postanowienia tego porozumienia przy przyjmowaniu tego rozporządzenia, to nie chciał uczynić tego porozumienia normą, w świetle której mogłaby być kontrolowana zgodność z prawem aktów prawa wtórnego Unii (zob. analogicznie wyroki: z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal, C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 52; a także z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja, C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 78).

64

W konsekwencji Sąd błędnie orzekł w pkt 99 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 66 wyroku w sprawie T‑540/20, że art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 2016/1037 ma na celu wykonanie szczególnego zobowiązania przyjętego przez Unię w ramach WTO. Niemniej jednak, ponieważ ocena ta, wprowadzona wyrażeniem „ponadto”, została dokonana przez Sąd tytułem uzupełnienia, popełnione w ten sposób naruszenie prawa nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

65

W drugiej kolejności z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że pierwszeństwo umów międzynarodowych zawartych przez Unię przed aktami prawa wtórnego Unii nakazuje interpretowanie tych aktów w możliwie najszerszym zakresie zgodnie z tymi umowami, w szczególności gdy akty te mają na celu wykonanie takich umów, o ile ich przepisy są zasadniczo identyczne (zob. podobnie wyroki: z dnia 8 września 2015 r., Philips Lighting Poland i Philips Lighting/Rada, C‑511/13 P, EU:C:2015:553, pkt 60, 63; a także z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 30, 31). Ponadto wykładni tej należy dokonywać w najszerszym możliwym zakresie w zgodzie z odpowiednimi normami i zasadami ogólnego prawa międzynarodowego, zgodnie z którym Unia jest zobowiązana wykonywać swoje kompetencje przy przyjmowaniu tych aktów (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 września 2008 r., Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja, C‑402/05 P i C‑415/05 P, EU:C:2008:461, pkt 291; z dnia 1 sierpnia 2022 r., Sea Watch, C‑14/21 i C‑15/21, EU:C:2022:604, pkt 92).

66

W szczególności zasada ogólnego prawa międzynarodowego dotycząca poszanowania i wykonywania traktatów w dobrej wierze (pacta sunt servanda), ustanowiona w art. 26 konwencji wiedeńskiej, oznacza, że przy dokonywaniu wykładni porozumienia ustanawiającego WTO i porozumień zawartych w załącznikach 1–4 do tego porozumienia sąd Unii powinien uwzględnić wykładnię tych porozumień przyjętą przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO (DSB). W braku takiej wykładni do Trybunału należy dokonanie samodzielnej wykładni tych umów zgodnie ze zwyczajowymi zasadami wykładni prawa międzynarodowego, które wiążą Unię [zob. podobnie wyroki: z dnia 6 października 2020 r., Komisja/Węgry (Szkolnictwo wyższe), C‑66/18, EU:C:2020:792, pkt 92; z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 32].

67

W niniejszej sprawie brzmienie art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037 jest zasadniczo identyczne pod wieloma względami z brzmieniem art. 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, a jednocześnie zawiera różnice, które należy wziąć pod uwagę. Należy zatem czuwać, na ile to możliwe, nad tym, aby wykładnia tego przepisu była zgodna z tym artykułem, lub – w odniesieniu do kwestii, w jakich postanowienie to różni się od wspomnianego artykułu – nad tym, by nie była ona sprzeczna ze zobowiązaniami Unii wynikającymi z WTO (zob. podobnie wyrok z dnia 14 lipca 1988 r., Fediol/Komisja, 188/85, EU:C:1988:400, pkt 13).

68

Ponadto, ponieważ, co strony zgodnie przyznają, DSB nie doprecyzował jeszcze znaczenia i zakresu art. 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych w sytuacji takiej jak ta, o której mowa w zaskarżonych wyrokach, a wcześniej w zaskarżonych rozporządzeniach, do Trybunału należy dokonanie samodzielnej wykładni tego artykułu zgodnie ze szczegółowymi zasadami wskazanymi w pkt 66 niniejszego wyroku, w zakresie niezbędnym do wydania orzeczenia w przedmiocie zarzutów podniesionych przez wnoszące odwołanie.

69

Spór między stronami dotyczy zasadniczo tożsamości osób, od których powinno pochodzić subsydium, aby można je było uznać za takie na podstawie rozporządzenia 2016/1037. Konieczne jest zatem ustalenie, czy, a jeśli tak, to w jaki sposób, akt ten reguluje tę tożsamość, przy czym należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przepisy tego aktu należy interpretować z uwzględnieniem nie tylko ich brzmienia, lecz także kontekstu, w jaki się wpisują, oraz celów uregulowania, którego są częścią (wyroki: z dnia 7 czerwca 2005 r., VEMW i in., C‑17/03, EU:C:2005:362, pkt 41; z dnia 1 sierpnia 2022 r., Sea Watch, C‑14/21 i C‑15/21, EU:C:2022:604, pkt 115), jak przypomniał w istocie Sąd w pkt 78 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 45 wyroku w sprawie T‑540/20.

70

Odnosząc się w pierwszej kolejności do brzmienia przepisów rozporządzenia 2016/1037, należy przede wszystkim zauważyć, że art. 3 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia definiuje pojęcie „subsydium” zarówno z przedmiotowego, jak i podmiotowego punktu widzenia.

71

Z przedmiotowego punktu widzenia z art. 3 pkt 1 lit. a) wynika zasadniczo, że subsydium składa się z wkładu finansowego, którym może być praktyka polegająca na bezpośrednim przekazaniu środków finansowych, rezygnacja z poboru lub niepobranie normalnie pobieranych dochodów publicznych, zapewnienie towarów i usług bądź nabycie towarów lub usług, lub wpłata na rzecz mechanizmu finansowania.

72

Z podmiotowego punktu widzenia wspomniany art. 3 pkt 1 lit. a) uściśla zasadniczo w swoich różnych wersjach językowych, że ten wkład finansowy, niezależnie od jego formy i charakteru, powinien pochodzić w każdym przypadku od „władzy publicznej” (lub „rządu”) z terytorium (lub z) „kraju pochodzenia” lub „kraju wywozu”, z zastrzeżeniem jednego wyjątku, dotyczącego sytuacji, w której te władze publiczne powierzają podmiotowi prywatnemu wniesienie wkładu finansowego na ich rachunek lub nakazują mu to uczynić. Wynika z tego, że z zastrzeżeniem tego wyjątku za subsydium w rozumieniu rozporządzenia 2016/1037 można uznać jedynie wkład finansowy, który jest wnoszony przez władze publiczne kraju pochodzenia lub kraju wywozu, a zatem którego źródłem jest zachowanie tych ostatnich.

73

Następnie art. 2 rozporządzenia 2016/1037 definiuje między innymi pojęcie „władzy publicznej” i dookreśla charakter związku, jaki powinien łączyć ją z różnymi formami wkładów finansowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia, aby mogły one zostać zakwalifikowane jako „subsydia”, o ile spełnione są pozostałe warunki pozwalające na przyjęcie takiej kwalifikacji. Jeżeli chodzi o pojęcie „władzy publicznej”, art. 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia uściśla, że obejmuje ono „każdy organ publiczny na terytorium” kraju pochodzenia lub wywozu, przy czym ten ostatni odpowiada państwu pośredniczącemu, do którego produkt został wywieziony z kraju pochodzenia i z którego następnie został przywieziony do Unii. W odniesieniu do związku, jaki powinien łączyć władze publiczne jednego lub drugiego z tych państw z wkładem finansowym w danym przypadku, art. 2 lit. a) tego rozporządzenia stanowi, że związek ten polega na „przyzna[niu]” przez władze publiczne tego wkładu finansowego. Biorąc pod uwagę zdanie, w ramach którego owo pojęcie jest używane, pojęcie to należy rozumieć, zgodnie z jego zwykłym znaczeniem, jako odnoszące się do zachowania, poprzez które dana osoba daje lub przekazuje rzecz innej osobie, czy to poprzez formalne przyznanie tej rzeczy, czy też poprzez umożliwienie jej w praktyce skorzystania z tej rzeczy.

74

Wreszcie żadne z tych postanowień ani żadne inne postanowienie rozporządzenia 2016/1037 nie precyzuje ani nie reguluje wyraźnie z innego punktu widzenia prawnych i praktycznych warunków i sposobów, w jakich wkład finansowy można lub powinno się uznać za przyznany przez władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu.

75

W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę brzmienie art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 2016/1037, należy uznać, że w celu zakwalifikowania wkładu finansowego jako „subsydium” te poszczególne postanowienia wymagają wykazania w każdym wypadku, że ten wkład finansowy został przyznany jednej lub kilku osobom określonym przez władze publiczne kraju pochodzenia lub kraju wywozu danego produktu w ten sposób, że podmiot publiczny na terytorium jednego z tych krajów zachował się w sposób polegający albo na formalnym przyznaniu wspomnianego wkładu finansowego tym osobom, albo na umożliwieniu im w praktyce korzystania z niego. Zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku zachowanie to musiało odegrać decydującą rolę w przypisaniu takiego wkładu finansowego.

76

Natomiast ani art. 2 lit. a) i b), ani art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 2016/1037 nie zawierają wskazówki ani przesłanki, które nakazywałyby lub nawet pozwalałyby uznać, że wyłącznym źródłem takiego subsydium musi być takie zachowanie.

77

W szczególności z podmiotowego punktu widzenia przepisy te nie zawierają żadnego elementu zakazującego zakwalifikowania jako subsydium wkładu finansowego pochodzącego od władz publicznych państwa innego niż kraj pochodzenia lub wywozu, pod warunkiem że zostanie wykazane, w świetle zachowania władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu, że można uznać, iż te ostatnie władze przyznały ów wkład finansowy.

78

Ponadto z przedmiotowego punktu widzenia niektóre rodzaje wkładów finansowych wymienione w art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 2016/1037 mogą charakteryzować się istnieniem sytuacji takiej jak ta, która w przypadku władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu polega na umożliwieniu, poprzez ich zachowanie, dostarczania jednej lub kilku określonym osobom środków pieniężnych lub towarów pochodzących od władz publicznych innego państwa. To samo dotyczy niektórych rodzajów wkładów finansowych wymienionych w art. 6 tego rozporządzenia, zarówno jeżeli chodzi na przykład o nabycie udziałów, udzielenie kredytu czy też gwarancji kredytowej.

79

Jeżeli chodzi w drugiej kolejności o kontekst, w jaki wpisują się art. 2 i 3 rozporządzenia 2016/1037, należy zauważyć, po pierwsze, że art. 1 tego rozporządzenia ustanawia, jak wynika z samego jego tytułu, dwie zasady o znaczeniu przekrojowym dla celów wykładni i stosowania wspomnianego rozporządzenia.

80

I tak, art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że cło wyrównawcze może zostać nałożone w celu skompensowania „wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio,” dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu danego produktu. W przepisie tym przyjęto szeroką definicję pojęcia „subsydium”, co potwierdza użycie nie tylko określenia „dowolnego”, ale również wyrażenia „bezpośrednio lub pośrednio”, które mogą odnosić się zarówno do sposobu, w jaki subsydium jest przyznawane, jak i do osoby, która z niego korzysta, oraz do osoby, która je przyznaje. Przepis ten potwierdza w tym zakresie koncepcję, że zakres stosowania pojęcia „subsydium” użytego w rozporządzeniu 2016/1037 może obejmować w szczególności sytuację, w której władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu przyznają formalnie jednej lub większej liczbie osób lub umożliwiają im w praktyce korzystanie z wkładu finansowego pochodzącego w całości lub w części od władz publicznych innego kraju.

81

Ponadto z art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037 wynika, że rozporządzenie to ma zastosowanie zarówno w przypadku subsydium przyznanego przez władze publiczne państwa pochodzenia produktu, jak i przez władze publiczne kraju wywozu tego produktu. Chociaż zasada ta wyklucza możliwość zakwalifikowania jako takiego wkładu finansowego pochodzącego z innego państwa, to pozwala ona jednak na przyjęcie takiej kwalifikacji, jeżeli spełniony jest wymóg opisany w pkt 77 niniejszego wyroku.

82

Z drugiej strony motyw 5 rozporządzenia 2016/1037, w świetle którego należy interpretować art. 1–3 tego rozporządzenia, również stanowi, że ustalenie istnienia subsydium wymaga wykazania w szczególności „wkład[u] finansow[ego] rządu bądź organu publicznego na terytorium kraju”, co może nastąpić między innymi poprzez udowodnienie, iż przez swoje zachowanie owe władze publicznie formalnie przyznały jednej lub kilku osobom wkład finansowy pochodzący w całości lub w części od władz publicznych innego kraju lub umożliwiły im korzystanie z tego wkładu.

83

Jeżeli chodzi w trzeciej i ostatniej kolejności o cel rozporządzenia 2016/1037, z pkt 80 niniejszego wyroku wynika, że polega on na umożliwieniu Unii zrekompensowania wszelkich subsydiów przyznawanych bezpośrednio lub pośrednio przez władze publiczne państw trzecich, z których pochodzą lub z których są wywożone towary, na warunkach przewidzianych w tym rozporządzeniu.

84

W szczególności należy uznać, z uwagi na pojęcia użyte w art. 2 i 6 wspomnianego rozporządzenia, że tego rodzaju subsydium może przybrać formę inwestycji zagranicznej dokonanej przez władze publiczne państwa trzeciego w przedsiębiorstwie lub kilku przedsiębiorstwach mających siedzibę w innym państwie trzecim, pod warunkiem że zachowanie tych ostatnich pozwala na uznanie, iż owe władze przyznały ten wkład finansowy temu przedsiębiorstwu lub tym przedsiębiorstwom w sposób formalny lub poprzez umożliwienie w praktyce korzystanie z niego.

85

W tym względzie należy przypomnieć, że inwestycje zagraniczne, czyli wszelkiego rodzaju inwestycje, jakich inwestorzy mający siedzibę w danym państwie dokonują w przedsiębiorstwach lub organach prowadzących działalność gospodarczą w innych państwach, w celu ustanowienia, rozwoju lub utrzymania trwałych stosunków z tymi przedsiębiorstwami lub organizacjami, w stosownych przypadkach poprzez ich kontrolę lub wywieranie na nie wpływu, należą do wyłącznej kompetencji Unii, a dokładniej do wspólnej polityki handlowej, do której należy rozporządzenie 2016/1037, jeżeli są one bezpośrednie, a jeżeli inwestycje te nie są bezpośrednie, to należą do jej kompetencji dzielonych (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 lipca 2013 r., Daiichi Sankyo i Sanofi-Aventis Deutschland, C‑414/11, EU:C:2013:520, pkt 45; a także z dnia 2 września 2021 r., Republika Mołdawii, C‑741/19, EU:C:2021:655, pkt 26).

86

W konsekwencji art. 2 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 2016/1037 należy interpretować, z uwzględnieniem ich brzmienia, kontekstu, w jaki się wpisują, oraz celu realizowanego przez to rozporządzenie, w ten sposób, że pozwalają one Komisji na zastosowanie kwalifikacji prawnej „subsydium” do wkładu finansowego pochodzącego w całości lub w części od władz publicznych państwa trzeciego innego niż kraj pochodzenia lub wywozu danego produktu, w przypadku gdy wykazano, że taki wkład finansowy może zostać uznany za przyznany przez władze publiczne tego kraju pochodzenia lub wywozu ze względu na własne zachowanie tych władz. Sąd nie naruszył zatem prawa, orzekając w ten sposób co do istoty w pkt 81–84 i 95 wyroku w sprawie T‑480/20 oraz w pkt 48–51 i 62 wyroku w sprawie T‑540/20.

87

Wykładni tej nie podważa argument, jaki wnoszące odwołanie wywodzą z art. 10 ust. 7 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2016/1037. W każdej sytuacji objętej tym rozporządzeniem władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu, które mogą zostać uznane za przyznające subsydium, mogą bowiem skorzystać z różnych możliwości przewidzianych w tych przepisach, podobnie zresztą jak z możliwości przewidzianych w innych przepisach wymienionych w pkt 16 niniejszego wyroku. Ponadto mogą one, w celu wykonania tego zadania lub w związku z nim, konsultować się z władzami publicznymi państwa trzeciego, z którego pierwotnie pochodzi całość lub część wkładu finansowego, który może zostać uznany za „subsydium”. Wreszcie to do nich należy wyeliminowanie lub ograniczenie tego subsydium, na przykład poprzez zmianę swojego zachowania, lub przyjęcie innych środków w zakresie jego skutków.

88

Zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 65 i 66 niniejszego wyroku w celu zbadania zgodności wykładni przyjętej w pkt 86 tego wyroku z Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, a także ze zobowiązaniami wynikającymi dla Unii z prawa WTO, należy jeszcze ustalić, czy wykładnia ta jest jeśli nie spójna, to przynajmniej zgodna z tym porozumieniem i z tymi zobowiązaniami. Ponieważ Unia jest stroną tego porozumienia międzynarodowego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału wykładni tej umowy należy dokonywać w oparciu o odpowiednie normy międzynarodowego prawa zwyczajowego, takie jak wyrażone w art. 31 konwencji wiedeńskiej, które wiążą instytucje Unii i stanowią część jej porządku prawnego (wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).

89

Zgodnie z ust. 1 owego art. 31 traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście, określonym w ust. 3 wspomnianego artykułu, oraz w świetle jego przedmiotu i celu.

90

W tym względzie należy, po pierwsze, zauważyć, podobnie jak to zasadniczo stwierdził Sąd w pkt 98 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 65 wyroku w sprawie T‑540/20, że art. 1 pkt 1.1 lit. a) ppkt 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych jest sformułowany w sposób zasadniczo identyczny jak art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037, z zastrzeżeniem szczególnej kwestii. W odróżnieniu bowiem od tego rozporządzenia ów art. 1 pkt 1.1 lit. a) ppkt 1 w wersji francuskiej definiuje pojęcie „subsydium” jako oznaczające każdy „wkład rządu [władzy publicznej] lub jakiejkolwiek instytucji publicznej na terytorium Członka”. Wersje językowe hiszpańska i angielska wspomnianego artykułu, które są na równi autentyczne, mają identyczne brzmienie. Innymi słowy, w świetle brzmienia tego artykułu można go interpretować, w odróżnieniu od art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2016/1037, w ten sposób, że każdy wkład finansowy pochodzący od władz publicznych państwa członkowskiego WTO, niezależnie od tego, o które państwo chodzi, może zostać uznany za subsydium niezależnie od jakiegokolwiek związku między tymi władzami publicznymi a państwem, z którego pochodzą lub z którego wywożone są dane produkty.

91

Jeżeli chodzi, po drugie, o kontekst, w jaki wpisuje się art. 1 pkt 1.1 lit. a) ppkt 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, należy zauważyć z jednej strony, że art. 2 pkt 2.1 i 2.2 tego porozumienia przewiduje we francuskiej wersji językowej, iż subsydium musi ponadto być specyficzne [szczególne] dla przedsiębiorstwa, grupy przedsiębiorstw, gałęzi produkcji lub grupy gałęzi produkcji „w ramach właściwości prawnej władzy stosującej subsydium”, czyli dla „pewny[ch] przedsiębiorstw[…] zlokalizowany[ch] w określonym regionie geograficznym, w ramach właściwości prawnej władzy stosującej subsydium”. Wersje tego art. 2 w językach hiszpańskim i angielskim posługują się z kolei wyrażeniami: „dentro de la jurisdicción de la autoridad otorgante” i „within the jurisdiction of the granting authority”. Wspomniany art. 2 ustanawia zatem związek między władzami publicznymi przyznającymi subsydium a przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami, którym przyznawane jest takie subsydium, oraz, w konsekwencji, produktami pochodzącymi od tego przedsiębiorstwa lub tych przedsiębiorstw.

92

Rozpatrywane łącznie art. 1 pkt 1.1 lit. a) ppkt 1 i art. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych wydają się zatem w rzeczywistości ograniczać zakres pojęcia „subsydium” do wkładów finansowych przyznawanych przez władze publiczne kraju pochodzenia tych produktów, o ile kraj ten jest członkiem WTO. Artykuł 11 ust. 8 tego porozumienia potwierdza tę wykładnię, rozszerzając jednocześnie zakres stosowania tego pojęcia na wkłady finansowe przyznane przez władze publiczne państwa pośredniczącego, do którego produkty te są wywożone z kraju pochodzenia i z którego następnie są przywożone do państwa przeznaczenia, tak jak ma to miejsce w przypadku rozporządzenia 2016/1037.

93

Niemniej jednak żaden z trzech przepisów, o których mowa w poprzednim punkcie, nie zawiera wskazówki ani przesłanki uzasadniającej wyłączenie z zakresu stosowania tego pojęcia wkładów finansowych, które choć mogą zostać uznane za przyznane przez takie władze publiczne, biorąc pod uwagę ich własne zachowanie, to jednak pochodzą w całości lub w części od władz publicznych innego państwa będącego członkiem WTO. Również w tym zakresie elementy te wydają się spójne z elementami językowymi i kontekstowymi rozporządzenia 2016/1037, na których opiera się wykładnia zawarta w pkt 86 niniejszego wyroku.

94

Z drugiej strony to samo dotyczy art. 5 Porozumienia o subsydiach i środkach wyrównawczych, które stanowi, iż żaden członek WTO nie powinien powodować, poprzez stosowanie jakiegokolwiek subsydium, niekorzystnych skutków dla interesów innych członków WTO. Postanowienie to można bowiem również interpretować w ten sposób, że omawianemu członkowi nie wolno działać w taki sposób nie tylko poprzez samo przyznanie takiego subsydium, lecz również poprzez zachowanie pozwalające jednemu lub kilku przedsiębiorstwom mającym siedzibę na jego terytorium lub podlegającym jego jurysdykcji na korzystanie z subsydium pochodzącego pierwotnie w całości lub w części od innego członka WTO. Może tak być w szczególności w przypadku, gdy ustanowienie przepisów, wydanie decyzji, udzielenie zezwolenia lub posłużenie się jakimkolwiek innym środkiem przez członka WTO jest konieczne w celu umożliwienia temu przedsiębiorstwu lub tym przedsiębiorstwom uzyskania na jego terytorium wkładu finansowego pochodzącego od tego innego członka, niezależnie od tego, czy konieczność ta ma charakter prawny, czy wynika z faktu, że ów inny członek uzależnił w praktyce korzystanie z tego wkładu finansowego od takich przepisów, decyzji, zezwolenia lub innego środka.

95

Co więcej, niektóre rodzaje wkładów finansowych wymienione w art. 1 pkt 1.1 lit. a), art. 1 pkt 1 ppkt (i)–(iv) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, które odpowiadają rodzajom wymienionym w art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia 2016/1037, mogą świadczyć o istnieniu takiej sytuacji, jak wskazano w pkt 78 niniejszego wyroku.

96

Wydaje się zatem, że pojęcie subsydium, w sposób, w jaki zostało ono zinterpretowane w pkt 86 niniejszego wyroku, nie jest sprzeczne ze zobowiązaniami Unii wynikającymi z postanowień Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych rozpatrywanych w ich kontekście.

97

Po trzecie, chociaż porozumienie to nie zawiera żadnego postanowienia określającego jego przedmiot i cel z jednej strony i nie jest poprzedzone preambułą mogącą zawierać wskazówki w tym zakresie z drugiej strony, ze sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO z dnia 28 listopada 2002 r., zatytułowanego „Stany Zjednoczone” – Cła wyrównawcze na niektóre odporne na korozję wyroby płaskie ze stali węglowej z Niemiec” (WT/DS213/AB/R, pkt 73), a także ze sprawozdania dnia 11 marca 2011 r., zatytułowanego „Stany Zjednoczone – Ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze dotyczące pewnych towarów pochodzących z Chin” (WT/DS379/AB/R, pkt 543), które to sprawozdania zostały przyjęte przez DSB, odpowiednio, w dniach 19 grudnia 2002 r. i 25 marca 2001 r., wynika, że głównym przedmiotem i celem tego porozumienia jest „zwiększenie i poprawa uregulowań GATT w odniesieniu do stosowania zarówno subsydiów, jak i środków wyrównawczych”, zgodnie z warunkami i ograniczeniami przewidzianymi w tym porozumieniu.

98

Tymczasem taki cel i zamiar wzmocnienia i poprawy wielostronnej dyscypliny w dziedzinie subsydiów mogą raczej potwierdzać wykładnię językową i kontekstową Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, o której mowa w pkt 90–95 niniejszego wyroku, niż ją zakwestionować. Zachęcają one bowiem do uprzywilejowania takiej wykładni postanowień tego porozumienia, a w szczególności pojęcia „subsydium przyznanego przez władze publiczne”, która uwzględnia zwiększone umiędzynarodowienie przedsiębiorstw uczestniczących w światowym handlu, jak również wsparcie, niekiedy decydujące, z którego mogą one korzystać w tym kontekście, w postaci wkładów finansowych, których przyznanie wynika z pomocy lub działania władz publicznych kilku państw będących członkami WTO.

99

W każdym razie wspomniany przedmiot i cel nie stoją w sprzeczności z wykładnią rozporządzenia 2016/1037 w tym znaczeniu.

100

Sąd nie naruszył zatem prawa, orzekając w ten sposób w pkt 103 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 70 wyroku w sprawie T‑540/20.

101

Niniejszy zarzut należy zatem oddalić jako bezzasadny.

102

W zarzucie trzecim w sprawie C‑269/23 P, dotyczącym zasadniczo błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/1037, Hengshi i Jushi kwestionują ocenę Sądu zawartą w pkt 106–109 wyroku w sprawie T‑480/20. Zarzut ten jest identyczny z zarzutem drugim w sprawie C‑272/23 P, w którym Jushi kwestionuje ocenę Sądu zawartą w pkt 73–76 wyroku w sprawie T‑540/20.

103

W tym wspólnym dla obu spraw zarzucie, który odpowiada zarzutom podniesionym w pierwszej instancji streszczonym w pkt 33 niniejszego wyroku, wnoszące odwołanie podnoszą zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż Komisja miała prawo uznać, że władze egipskie miały status organów, które przyznały sporne subsydia, ponieważ składały się one z wkładów finansowych przyznanych wnoszącym odwołanie przez władze chińskie, bezpośrednio lub za pośrednictwem ich spółek dominujących z siedzibą w Chinach.

104

W rzeczywistości bowiem, pomimo że art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/1037 ma na celu nie doprecyzowanie znaczenia pojęcia „subsydium” jako takiego, lecz przesłanki „szczególności”, która musi być spełniona między innymi po to, aby subsydium mogło prowadzić do nałożenia ceł wyrównawczych, to jednak również i z tych przepisów wynika, że wkład finansowy przyznany przez władze publiczne danego państwa nie może zostać uznany za subsydium, które można przypisać organowi władzy publicznej innego państwa lub powiązać z tym organem. W szczególności wspomniane przepisy odnoszą się, w różnych wersjach językowych, do „organu przyznającego” tego rodzaju subsydium, a zatem do tego, który udziela to subsydium lub przyznaje je jednej lub kilku osobom. W ten sposób wykluczają one możliwość uznania danego organu, poprzez przypisanie lub powiązanie, za przyznający subsydium w sytuacji, w której subsydium to zostało przyznane lub udzielone nie przez ten organ, lecz przez inny organ podlegający władzy publicznej innego państwa. Tymczasem w niniejszej sprawie jedynie chińskie organy mogły zostać zakwalifikowane w ten sposób, z wyłączeniem organów takich jak organy egipskie.

105

Komisja, popierana przez APFE i Tech-Fab Europe, kwestionuje tę argumentację.

106

Artykuł 4 rozporządzenia 2016/1037 stanowi w ust. 1, że subsydia podlegają środkom wyrównawczym, wyłącznie jeżeli są to subsydia szczególne w rozumieniu ust. 2–4 tego przepisu. Artykuł 4 ust. 2 i 3 określa zatem zasady i reguły, które należy zastosować w celu ustalenia, czy subsydia są szczególne dla przedsiębiorstwa, przemysłu, grupy przedsiębiorstw lub gałęzi przemysłu czy też niektórych przedsiębiorstw znajdujących się w obrębie określonego obszaru geograficznego, uściślając zasadniczo, że owe różne kategorie beneficjentów muszą w każdym przypadku podlegać jurysdykcji organu udzielającego subsydium.

107

W tym względzie należy zauważyć, że prawdą jest, iż w art. 4 rozporządzenia 2016/1037 posłużono się terminem „organ”, a zatem pojęciem różniącym się od wyrażenia „władza publiczna” zawartego w art. 2 lit. a) tego rozporządzenia. Jednakże w celu doprecyzowania charakteru związku, który powinien łączyć wkład finansowy, jaki może zostać uznany za „subsydium”, z władzami publicznymi lub organem danego państwa trzeciego, oba te przepisy używają tego samego czasownika, a mianowicie czasownika „udzielać”.

108

Czasownik ten należy tym samym rozumieć w ten sam sposób w odniesieniu do każdego ze wspomnianych przepisów jako odnoszący się do zachowania, poprzez które dana osoba daje lub przyznaje rzecz innej osobie, czy to poprzez formalne przyznanie tej rzeczy, czy też poprzez umożliwienie tej osobie w praktyce skorzystania z tej rzeczy, jak wskazano w pkt 73 niniejszego wyroku.

109

Tymczasem z pkt 86 i 94 niniejszego wyroku wynika, że pojęcie to należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje ono zarówno zachowanie, poprzez które władze publiczne państwa pochodzenia lub wywozu danego produktu przyznają formalnie jednej lub kilku określonym osobom wkład finansowy pochodzący pierwotnie w całości lub w części od organów publicznych innego państwa trzeciego, jak i zachowanie, poprzez które władze publiczne tego państwa pochodzenia lub wywozu umożliwiają w praktyce tym osobom skorzystanie z tego wkładu finansowego, takie jak ustanowienie przepisów, wydanie decyzji, udzielenie zezwolenia lub posłużenie się wszelkimi innymi niezbędnymi w tym celu środkami.

110

Termin ten stosuje się tym samym również do szczególnego organu władzy publicznej danego państwa pochodzenia lub wywozu, który jest autorem danego zachowania.

111

W związku z tym, uznając w pkt 107 i 108 wyroku w sprawie T‑480/20 oraz w pkt 74 i 75 wyroku w sprawie T‑540/20, że organy takie jak w niniejszej sprawie organy egipskie mogły zostać zaklasyfikowane przez Komisję jako organy, które przyznały sporne dotacje, Sąd nie naruszył prawa.

112

Niniejszy zarzut należy zatem oddalić jako bezzasadny.

113

W zarzucie czwartym w sprawie C‑269/23 P, dotyczącym zasadniczo błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii), art. 3 pkt 2 i art. 5 rozporządzenia 2016/1037, Hengshi i Jushi kwestionują ocenę Sądu zawartą w pkt 167–169 wyroku w sprawie T‑480/20. Zarzut ten jest identyczny z zarzutem trzecim w sprawie C‑272/23 P, w którym Jushi kwestionuje ocenę Sądu zawartą w pkt 134–136 wyroku w sprawie T‑540/20.

114

W tym wspólnym dla obu spraw zarzucie, który częściowo odpowiada zarzutom podniesionym w pierwszej instancji i streszczonym w pkt 34 niniejszego wyroku, wnoszące odwołanie podnoszą zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż Komisja mogła uznać, że władze egipskie przyznały im subsydium i w ten sposób przyznały im korzyść, nie pobierając określonych należności celnych zwykle wymagalnych w związku z przywozem przez Jushi do Egiptu materiałów przeznaczonych do wykorzystania jako komponenty do produkcji produktów z włókna szklanego przeznaczonych do wywozu przez Hengshi do Unii.

115

Jak bowiem słusznie przypomniał Sąd w pkt 164 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 131 wyroku w sprawie T‑540/20, postanowienia Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych odpowiadające art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia 2016/1037 są interpretowane przez Organ Apelacyjny WTO w ten sposób, że w celu ustalenia, czy zrezygnowano lub nie zrezygnowano z przychodów publicznych „zazwyczaj wymagalnych” i czy ta rezygnacja lub brak poboru przysporzyły „korzyści” niektórym przedsiębiorstwom, konieczne jest porównanie sytuacji tych przedsiębiorstw z sytuacją podatników znajdujących się w porównywalnej sytuacji. Z uwagi na brzmienie art. 5 rozporządzenia 2016/1037 w sposób spójny należy stwierdzić, że kwotę tej korzyści należy obliczać, przyjmując za punkt odniesienia sytuację wspomnianych przedsiębiorstw. Tymczasem w niniejszej sprawie, wbrew temu, co przyjął Sąd, Komisja rozumowała w odniesieniu do sytuacji referencyjnej, którą należy uznać za nieodpowiednią, biorąc pod uwagę, po pierwsze, charakter transakcji, które doprowadziły zdaniem Komisji do niepobrania należności celnych, po drugie, sytuację prawną i gospodarczą przedsiębiorstw, które rzekomo skorzystały z tego niepobrania, po trzecie, właściwe przepisy egipskie, i po czwarte, odpowiednią praktykę administracyjną, a mianowicie praktykę odnoszącą się do przedsiębiorstwa mającego siedzibę w strefie SETC zamiast do przedsiębiorstwa mającego siedzibę poza tą strefą.

116

Komisja, popierana przez APFE i Tech-Fab Europe, kwestionuje dopuszczalność części tej argumentacji oraz jej zasadność w całości.

117

W ramach niniejszego zarzutu wnoszące odwołanie kwestionują zasadniczo jeden z elementów, na których Sąd oparł się w zaskarżonych wyrokach, podobnie jak uczyniła to Komisja w zaskarżonych rozporządzeniach, w celu zbadania, czy w niniejszej sprawie istniało subsydium w postaci zaniechania poboru dochodów publicznych, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia 2016/1037. Element ten stanowi punkt odniesienia dla celów takiego badania.

118

W tym względzie z art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia 2016/1037 wynika, że w celu przyjęcia kwalifikacji jako „subsydium” konieczne jest wykazanie nie tylko, że istnieje wkład finansowy władz publicznych kraju pochodzenia lub wywozu, lecz również, że w ten sposób została przyznana korzyść.

119

Jeżeli chodzi o pierwszą z tych dwóch przesłanek, art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) tego rozporządzenia przewiduje, że taki wkład finansowy może polegać w szczególności na zaniechaniu poboru lub niepobieraniu zwykle wymagalnych dochodów publicznych przez władze publiczne.

120

Ponieważ przepis ten jest sformułowany w sposób identyczny jak art. 1 pkt 1.1 lit. a) ppkt 1 ppkt (ii) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, należy zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 65 i 66 niniejszego wyroku interpretować go w możliwie najszerszym zakresie w sposób zapewniający jego zgodność z tym porozumieniem i z uwzględnieniem sposobu, w jaki porozumienie to mogło być interpretowane przez DSB.

121

Jak słusznie zauważył Sąd w pkt 164 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 131 wyroku w sprawie T‑540/20, ze sprawozdań Organu Apelacyjnego WTO z dnia 12 marca 2012 r. i z dnia 28 marca 2019 r., zatytułowanych „Stany Zjednoczone – Środki wpływające na handel dużymi cywilnymi statkami powietrznymi (druga skarga)” (WT/DS353/AB/R, pkt 806–809, 812, a także WT/DS353/AB/RW, pkt 5.146, 5.147), w których organ ten podsumował i wyjaśnił swoją praktykę decyzyjną w tym zakresie i które zostały przyjęte przez DSB, odpowiednio, w dniach 23 marca 2012 r. i 11 kwietnia 2019 r., wynika w szczególności, że w celu ustalenia, czy zrezygnowano z normalnie wymagalnych dochodów publicznych, czy też nie, należy co do zasady dokonać porównania pomiędzy traktowaniem podatkowym stosowanym wobec domniemanych beneficjentów takiego środka a traktowaniem pod względem podatkowym porównywalnych dochodów podatników znajdujących się w porównywalnej sytuacji. Wspomniany organ wskazał również zasadniczo, że nawet jeśli określenie sytuacji referencyjnej, jaką należy przyjąć w celu takiego porównania, może mieć złożony charakter, z uwagi w szczególności na mające zastosowanie przepisy krajowe, ewentualne właściwe praktyki administracyjne lub podatkowe, jak również konkretne zachowanie właściwych organów, to jednak zgodność z prawem i racjonalność sytuacji referencyjnej, która została przyjęta w danym przypadku, musi podlegać kontroli.

122

Ponadto, jak słusznie przypominają wnoszące odwołanie, taka praktyka decyzyjna Organu Apelacyjnego WTO została zastosowana w drodze analogii do środków polegających na zarzucanym niepobraniu należności celnych, czego zbadanie wymaga porównania między dochodami rzeczywiście pobranymi przy okazji transakcji takiej jak przywóz danych produktów a dochodami normalnie wymagalnymi w porównywalnej sytuacji, jak wynika to w szczególności ze sprawozdania zespołu orzekającego WTO z dnia 31 października 2019 r., zatytułowanego „Indie – Środki związane z wywozem” (WT/DS541/R, pkt 7.297–7.302, 7.317, 7.333).

123

Biorąc pod uwagę wspomnianą praktykę decyzyjną, należy stwierdzić, że w celu ustalenia, czy istnieje wkład finansowy polegający na zaprzestaniu poboru lub niepobieraniu przez władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu „docho[du] władz publicznych normalnie pobieranego” w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia 2016/1037, co do zasady konieczne jest dokonanie porównania pomiędzy z jednej strony traktowaniem rzekomych beneficjentów takiego środka oraz dochodami rzeczywiście uzyskanymi od nich przez władze publiczne a z drugiej strony traktowaniem dochodów lub porównywalnych transakcji, jak również dochodów normalnie pobieranych w przypadku porównywalnych transakcji. Porównania tego należy dokonać w oparciu o wszystkie istotne dostępne elementy.

124

Niemniej jednak, ponieważ określenie sytuacji referencyjnej, jaką należy przyjąć do celów takiego porównania, może mieć złożony charakter, ponieważ może ono zależeć nie tylko od mających zastosowanie przepisów krajowych, lecz również od ewentualnych właściwych praktyk administracyjnych, podatkowych lub celnych oraz od konkretnego zachowania właściwych organów, a zatem od wielu aspektów systemu prawnego i instytucjonalnego państwa trzeciego, czynność ta powinna być przedmiotem kontroli sądowej uwzględniającej tę złożoność.

125

W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje Unii dysponują szerokim zakresem uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych i politycznych, których oceny muszą dokonać, wobec czego kontrola sądowa tego szerokiego zakresu uznania musi ograniczać się do weryfikacji przestrzegania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych, braku błędu w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2022 r., Komisja/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).

126

Jeżeli chodzi w szczególności o kontrolę oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, sąd Unii powinien w szczególności nie tylko zbadać materialną prawdziwość przytoczonych dowodów, ich wiarygodność i spójność, ale także sprawdzić, czy dowody te stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie (wyrok z dnia 12 maja 2022 r., Komisja/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).

127

Jeżeli chodzi o drugą przesłankę, o której mowa w pkt 118 niniejszego wyroku, pomimo iż art. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia 2016/1037 ogranicza się do uściślenia, że aby wkład finansowy mógł zostać zakwalifikowany jako „subsydium”, musi on przysparzać korzyści, z art. 5 tego rozporządzenia wynika, że korzyść, która musi charakteryzować ten wkład, jest korzyścią, jakiej środek ów mógł przysporzyć przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom będącym beneficjentami tego środka. Ponadto art. 6 wspomnianego rozporządzenia wymienia szereg zasad, które należy zastosować przy obliczaniu kwoty tej korzyści w przypadku różnych rodzajów wkładów finansowych, wśród których nie znajduje się jednak zasada polegająca na zaniechaniu poboru lub niepobieraniu przez władze publiczne państwa pochodzenia lub wywozu dochodów publicznych, które normalnie są pobierane.

128

Niemniej jednak z praktyki decyzyjnej DSB, przypomnianej w szczególności w sprawozdaniu zespołu orzekającego WTO z dnia 31 października 2019 r., zatytułowanym „Indie – Środki związane z wywozem” (WT/DS541/R, pkt 7.445, 7.446), wynika, że w przypadku takiego środka korzyść przyznaną przez ten środek można zidentyfikować od momentu, w którym stwierdzono, że zaniechano poboru normalnie wymagalnych dochodów publicznych lub ich nie pobrano, a zatem, że istniał wkład finansowy w rozumieniu Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. W rzeczywistości bowiem, nawet jeśli pojęcia „wkładu finansowego” i „korzyści” są różne, to ich odnośne istnienie może zostać wykazane w danym przypadku w świetle identycznych lub powiązanych okoliczności faktycznych, ponieważ kwota korzyści przyznanej przez wkład finansowy w formie zaniechania poboru lub niepobrania dochodów publicznych odpowiada co do zasady różnicy między dochodami publicznymi, które normalnie byłyby wymagalne w przyjętej sytuacji referencyjnej, a dochodami uzyskanymi w danym przypadku od odnośnych przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw.

129

W niniejszej sprawie z uwagi na powyższe rozważania należy stwierdzić, po pierwsze, że w pkt 167–169 wyroku w sprawie T‑480/20 i w pkt 134–136 wyroku w sprawie T‑540/20 Sąd dokonał prawidłowej wykładni znaczenia i zakresu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii), art. 3 pkt 2 i art. 5 rozporządzenia 2016/1037, przypominając zasadniczo, że w celu ustalenia, czy Komisja słusznie przyjęła, iż władze publiczne Egiptu zaniechały poboru niektórych należności celnych zwykle wymagalnych w związku z przywozem przez Jushi do Egiptu materiałów przeznaczonych do wykorzystania jako nakłady do wytwarzania produktów z włókna szklanego przeznaczonych do wywozu przez Hengshi do Unii, i czy w ten sposób została przyznana korzyść, konieczne było zidentyfikowanie odpowiedniej sytuacji referencyjnej.

130

Po drugie, sytuacja referencyjna przyjęta w niniejszej sprawie przez Komisję w świetle wszystkich dostępnych istotnych okoliczności stanowi okoliczność faktyczną. Decyzja o przyjęciu tej, a nie innej sytuacji należy z kolei do oceny okoliczności faktycznych. Jako takie te dwa elementy powinny zostać poddane przez Sąd kontroli spełniającej wymogi przypomniane w pkt 125 i 126 niniejszego wyroku i wymagającej zatem w szczególności zbadania przez Sąd, czy Komisja nie popełniła błędu materialnego lub oczywistego błędu w ocenie.

131

Ponadto z art. 256 TFUE oraz z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, iż jedynie Sąd jest właściwy, po pierwsze, do dokonywania ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, do oceny tych okoliczności faktycznych i odpowiadających im dowodów. Ocena tych okoliczności faktycznych i tych dowodów nie jest zatem, z wyjątkiem przypadków ich przeinaczenia, kwestią prawną, która może zostać jako taka poddana kontroli Trybunału (wyrok z dnia 12 maja 2022 r., Komisja/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, pkt 132 i przytoczone tam orzecznictwo).

132

Wynika z tego, że niedopuszczalne jest, aby wnoszące odwołanie, które nie powołują się na przeinaczenie okoliczności faktycznych lub dowodów przedstawionych Sądowi, mogły zakwestionować dokonaną przez ten Sąd ocenę sytuacji referencyjnej przyjętej przez Komisję w niniejszej sprawie, a mianowicie sytuacji przedsiębiorstwa, które ma siedzibę w strefie SETC.

133

Po trzecie, ponieważ argumenty wnoszących odwołanie odnoszą się wyłącznie do tych ocen, nie mogą one podważyć wniosku Sądu, zgodnie z którym w istocie Komisja nie popełniła błędu w zakresie kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, uznając, że mamy do czynienia z subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia 2016/1037 w związku z art. 5 tego rozporządzenia.

134

W konsekwencji zarzut czwarty należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny.

135

W zarzucie piątym w sprawie C‑269/23 P, dotyczącym zasadniczo błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 3 pkt 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/1037, Hengshi i Jushi kwestionują ocenę Sądu zawartą w pkt 176–179 wyroku w sprawie T‑480/20. Zarzut ten jest identyczny z zarzutem czwartym w sprawie C‑272/23 P, w którym Jushi kwestionuje ocenę Sądu zawartą w pkt 143–146 wyroku w sprawie T‑540/20.

136

W ramach tego wspólnego dla obu spraw zarzutu, który częściowo odpowiada zarzutom podniesionym w pierwszej instancji i streszczonym w pkt 35 niniejszego wyroku, wnoszące odwołanie kwestionują oceny, na których oparł się Sąd, aby orzec, że Komisja mogła uznać, nie naruszając art. 3 pkt 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/1037, że traktowanie pod względem podatkowym zastrzeżone przez egipskie władze publiczne dla strat kursowych wynikających z dewaluacji funta egipskiego, która miała miejsce w 2016 r., stanowiło subsydium przyznające de facto szczególną korzyść ograniczonej liczbie przedsiębiorstw zorientowanych na wywóz i prowadzących zasadniczą część swojej działalności w walutach obcych, wśród których znajdowały się Hengshi i Jushi.

137

W tym względzie podnoszą one w pierwszej kolejności, że Sąd co do zasady przeinaczył zaskarżone rozporządzenia, uznając, iż Komisja zakwalifikowała jako subsydium nie normy podatkowe i księgowe przyjęte przez egipskie władze publiczne w celu umożliwienia przedsiębiorstwom mającym zobowiązania w walucie obcej ograniczenia strat kursowych wynikających z dewaluacji funta egipskiego, która miała miejsce w 2016 r., lecz korzyść przyznaną de facto przez te władze publiczne na podstawie tych norm szczególnej kategorii przedsiębiorstw. Z rozporządzeń tych wynika bowiem w sposób oczywisty, że Komisja nie postąpiła w ten sposób. Ponadto Sąd niezgodnie z prawem miał zastąpić uzasadnienie Komisji swoim własnym uzasadnieniem.

138

W drugiej kolejności takie podejście miało doprowadzić Sąd do błędnego oddalenia argumentów wnoszących odwołanie dotyczących oceny Komisji w tym przedmiocie oraz przyjętych w świetle tych ocen kwalifikacji prawnych.

139

Komisja, popierana przez APFE i Tech-Fab Europe, kwestionuje dopuszczalność i zasadność tej argumentacji.

140

Odnosząc się w pierwszej kolejności do argumentów wnoszących odwołanie dotyczących określenia przez Sąd środka, który został uznany przez Komisję za „subsydium” w zaskarżonych rozporządzeniach, należy stwierdzić, że z lektury tych rozporządzeń wynika w sposób oczywisty, iż Sąd ani nie przeinaczył ich treści w zaskarżonych wyrokach, ani nie zastąpił własnym uzasadnieniem i własną oceną uzasadnienia i oceny Komisji.

141

O ile bowiem prawdą jest, jak podnoszą wnoszące odwołanie, że Komisja rozpoczęła badanie tego środka, wskazując na istnienie dwóch norm prawa egipskiego, jednej o charakterze podatkowym i drugiej o charakterze rachunkowym, o tyle jest również oczywiste, że instytucja ta natychmiast wyjaśniła następnie, iż badanie to dotyczyło sposobu, w jaki normy te zostały zastosowane w konkretnym kontekście, który doprowadził do ich przyjęcia, charakteryzującym się w pierwszej kolejności dewaluacją funta egipskiego, która miała miejsce w 2016 r. Ponadto oczywiste jest, że po przeprowadzeniu tego badania instytucja ta doszła do wniosku, iż stosowanie wspomnianych norm w tym konkretnym kontekście przysporzyło korzyści niektórym przedsiębiorstwom i jako takie miało de facto szczególny charakter. Wreszcie równie oczywiste jest to, że owe przedsiębiorstwa, wśród których znajdują się Hengshi i Jushi, zostały wskazane przez Komisję jako przedsiębiorstwa, które są ukierunkowane na wywóz i prowadzą zasadniczą część swojej działalności w walutach obcych.

142

Jeżeli chodzi w drugiej kolejności o argumenty wnoszących odwołanie dotyczące z jednej strony oceny Komisji w tym przedmiocie, a z drugiej strony kwalifikacji prawnych przyjętych w świetle tych ocen, należy przypomnieć, po pierwsze, że – jak wynika z pkt 131 niniejszego wyroku – niedopuszczalne jest kwestionowanie przez wnoszące odwołanie oceny okoliczności faktycznych w ramach ich odwołań.

143

Po drugie, w świetle tych ocen Sąd słusznie przyjął, po tym, jak uczyniła to Komisja, istnienie subsydium o szczególnym charakterze, przyznającego korzyść Hengshi i Jushi, zgodnie z art. 3 pkt 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/1037.

144

W tym względzie należy w szczególności zauważyć, że art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/1037 ma na celu właśnie umożliwienie Komisji ustalenia szczególnego charakteru środków stanowiących subsydia, w szczególności środków o charakterze regulacyjnym, podatkowym lub rachunkowym, w przypadku gdy środki te, choć wykazują ogólny lub nieszczególny charakter, mogą okazać się w rzeczywistości szczególne. W tym celu przepis ten wymienia szereg czynników stanowiących wytyczne dla badania Komisji w przypadku takich środków. Czynniki te, których indywidualne lub łączne znaczenie może różnić się w każdym konkretnym przypadku w zależności zwłaszcza od rozpatrywanego środka, od kontekstu, w jakim został on wprowadzony, oraz od zachowania władz, od których on pochodzi, obejmują między innymi „korzystanie z programu subsydiów przez ograniczoną liczbę niektórych przedsiębiorstw” oraz „udzielanie nieproporcjonalnie dużych kwot subsydium niektórym przedsiębiorstwom”.

145

W niniejszej sprawie Sąd oparł się, tak jak Komisja, na pierwszym z tych dwóch czynników, aby uznać, że rozpatrywany środek ma de facto szczególny charakter. Takie podejście nie narusza w żaden sposób prawa.

146

Wynika stąd, że niniejszy zarzut należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny.

147

W zarzucie pierwszym w sprawie C‑269/23 P, dotyczącym błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 1 ust. 1, art. 5 i 6 rozporządzenia 2016/1037, Hengshi i Jushi kwestionują ocenę Sądu zawartą w pkt 32, 37, 42, 43, 46–48, 51–55 i 58 wyroku w sprawie T‑480/20.

148

W zarzucie tym, który odpowiada zarzutowi podniesionemu w pierwszej instancji, streszczonemu w pkt 36 niniejszego wyroku, wnoszące odwołanie podnoszą zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, zatwierdzając metodę przyjętą jego zdaniem przez Komisję w celu obliczenia kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, które zostały przyznane każdej z nich z tytułu różnych środków, o których mowa w rozporządzeniu zaskarżonym w sprawie T‑480/20.

149

W tym względzie wnoszące odwołanie podnoszą w pierwszej kolejności, że Sąd przeinaczył ich zarzut podniesiony w pierwszej instancji, niesłusznie uznając, że zarzucają one Komisji w rzeczywistości naruszenie art. 7 rozporządzenia 2016/1037 poprzez wykorzystanie ich skumulowanego obrotu ze wszystkich produktów łącznie jako mianownika w celu obliczenia kwoty tych subsydiów. Ów podniesiony w pierwszej instancji zarzut, który dotyczył wyłącznie naruszenia art. 5 i 6 tego rozporządzenia w związku z art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, miał bowiem polegać na stwierdzeniu, że Komisja powinna była najpierw oprzeć się na indywidualnym obrocie każdej z wnoszących odwołanie dla wszystkich produktów w celu obliczenia kwoty ich odpowiednich subsydiów.

150

W drugiej kolejności wnoszące odwołanie podnoszą, że niezależnie od tego przeinaczenia wspomniany zarzut podniesiony w pierwszej instancji nie może zostać oddalony na tej podstawie, przyjętej zresztą przez Sąd w wyroku w sprawie T‑480/20, że są one przedsiębiorstwami powiązanymi lub należącymi do tej samej grupy. Z art. 5 i 6 rozporządzenia 2016/1037 w związku z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia wynika bowiem jasno, że obliczenie kwoty subsydiów powinno nastąpić „w kategoriach świadczenia przyznanego odbiorcy”, a zatem, w sytuacji takiej jak ta w niniejszej sprawie, dla każdego z przedsiębiorstw „odbiorców [beneficjentów]” takich subsydiów, nawet jeśli przedsiębiorstwa te są powiązane lub należą do tej samej grupy.

151

Komisja, popierana przez Tech-Fab Europe, podważa te argumenty.

152

Z art. 5 rozporządzenia 2016/1037 wynika, że kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanych [świadczenia przyznanego] beneficjentowi tego subsydium. Ponadto z art. 6 tego rozporządzenia wynika, że obliczenia tej korzyści należy dokonać z zastosowaniem określonych zasad, które różnią się w zależności od rozpatrywanego w danym przypadku rodzaju subsydium, ale z których wszystkie odnoszą się, w zależności od przypadku, do „odbiorcy [beneficjenta]” tego subsydium, do „przedsiębiorstwa otrzymującego [przedsiębiorstwa będącego beneficjentem]” tego subsydium czy też do „przedsiębiorstwa”.

153

Natomiast wspomniane rozporządzenie nie definiuje ani pojęcia „beneficjenta”, ani pojęcia „przedsiębiorstwa”. Pojęcia te należy tym samym rozumieć z uwzględnieniem kontekstu, w jaki się one wpisują, jak również celu realizowanego przez przepisy, w których je zastosowano, a bardziej ogólnie – przez rozporządzenie 2016/1037, które należy ponadto interpretować w możliwie najszerszym zakresie zgodnie z Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

154

W tym względzie w pierwszej kolejności Sąd przypomniał w pkt 47 wyroku w sprawie T‑480/20, że chociaż porozumienie to również nie zawiera definicji osób, którym można przyznać subsydium, a w konsekwencji osób, którym można przyznać korzyść, której kwota powinna służyć za podstawę obliczenia tego subsydium, to kwestia ta została przeanalizowana w sposób dogłębny i wyjaśniona przez Organ Apelacyjny WTO w jego sprawozdaniu z dnia 9 grudnia 2002 r., zatytułowanym „Stany Zjednoczone – Środki wyrównawcze dotyczące niektórych produktów pochodzących ze Wspólnot Europejskich (WT/DS212/AB/R, pkt 108–119), które zostało przyjęte przez DSB w dniu 8 stycznia 2003 r.

155

Z tego sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO wynika zasadniczo, że identyfikacja osoby lub osób będących beneficjentami subsydium zależy od okoliczności właściwych dla każdego przypadku i że – biorąc pod uwagę różne istotne postanowienia wspomnianego porozumienia, jego systematykę i cel – należy uznać, iż nie wyklucza ono uznania, w zależności od okoliczności, że beneficjentem subsydium jest osoba fizyczna, osoba prawna, grupa osób prawnych, grupa osób fizycznych lub grupa osób prawnych, a także grupa skupiająca jedną lub kilka osób fizycznych i jedną lub kilka osób prawnych, na przykład spółki i ich właścicieli. Okoliczność, że osoby te są prawnie odrębne, nie ma bowiem znaczenia dla celów identyfikacji beneficjenta subsydium, którym jest podmiot gospodarczy, którego produkty są sztucznie wspierane przez to subsydium.

156

W zgodzie z praktyką decyzyjną DSB, ze sformułowaniami użytymi przez prawodawcę Unii w rozporządzeniu 2016/1037 oraz z kontekstem, w jaki się one wpisują, pojęcie „beneficjenta”, o którym mowa w art. 5 i 6 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że w danym przypadku odsyła ono do każdego z przedsiębiorstw, którym przyznano subsydia. Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 90 opinii, samo pojęcie „przedsiębiorstwa” odpowiada jednostce gospodarczej, składającej się ewentualnie z kilku odrębnych pod względem prawnym osób prawnych, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji, wprowadzania do obrotu, transportu lub wywozu produktów, i której to subsydium przysparza korzyści, niezależnie od statusu prawnego tej jednostki gospodarczej oraz sposobu jej finansowania (zob. analogicznie wyroki: z dnia 14 listopada 1984 r., Intermills/Komisja, 323/82, EU:C:1984:345, pkt 11; a także z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:87, pkt 103).

157

W drugiej kolejności Sąd słusznie oparł się na tej definicji pojęć „beneficjenta” i „przedsiębiorstw”, zawartej w pkt 48 i 51 wyroku w sprawie T‑480/20, w celu zaakceptowania metody obliczania zastosowanej przez Komisję z uwagi na okoliczność, że Hengshi i Jushi należały do tej samej grupy, w celu obliczenia kwoty środków wyrównawczych, które mogą zostać nałożone w niniejszej sprawie.

158

W trzeciej i ostatniej kolejności niedopuszczalne jest kwestionowanie w postępowaniu odwoławczym dokonanej przez Sąd oceny tej okoliczności w świetle rozważań zawartych w zaskarżonym rozporządzeniu i argumentów faktycznych oraz dowodów znajdujących się w aktach postępowania w pierwszej instancji.

159

W konsekwencji niniejszy zarzut należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny, bez konieczności orzekania w przedmiocie poczynionego przez Sąd tytułem uzupełnienia odesłania do art. 7 rozporządzenia 2016/1037.

160

W konsekwencji odwołania należy oddalić.

161

Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

162

Ponieważ Hengshi i Jushi przegrały sprawę C‑269/23 P, a Jushi przegrała sprawę C‑272/23 P, zgodnie z żądaniem Komisji, APFE i Tech-Fab Europe należy obciążyć je kosztami postępowania w tych sprawach.

163

Artykuł 184 § 4 regulaminu postępowania stanowi, że interwenient w pierwszej instancji, który nie wniósł odwołania, nie może zostać obciążony kosztami w postępowaniu odwoławczym, chyba że brał udział w postępowaniu przed Trybunałem na etapie pisemnym lub ustnym. Jeżeli interwenient taki brał udział w postępowaniu, Trybunał może zdecydować, że pokrywa on własne koszty.

164

W niniejszej sprawie Tech-Fab Europe i APFE, interwenienci w pierwszej instancji, uczestniczący w postępowaniu przed Trybunałem, pokrywają własne koszty.

Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje: