1. 

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Decyzja o pozasądowym potrąceniu długów z wierzytelnościami wydana przez Komisję na podstawie rozporządzenia nr 2018/1046 – Włączenie

(art. 263 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2018/1046, art. 102)

(zob. pkt 54)

2. 

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym – Decyzja Komisji stanowiąca tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności – Akt zmierzający do wywarcia wiążących skutków prawnych poza stosunkiem umownym, prowadzących do wykonywania prerogatyw władzy publicznej – Właściwość sądu Unii – Konieczność wprowadzenia klauzuli arbitrażowej przyznającej tę właściwość – Dopuszczalność

(art. 263, 268 TFUE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2018/1046, art. 102)

(zob. pkt 56)

3. 

Odpowiedzialność pozaumowna – Warunki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Ciężar dowodu – Niespełnienie jednej z przesłanek – Oddalenie skargi o odszkodowanie w całości

(art. 340 akapit drugi TFUE)

(zob. pkt 67, 68)

1) 

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 maja 2022 r., na mocy której Komisja dokonała potrącenia pomiędzy z jednej strony wierzytelnością przysługującą HB wobec Komisji z tytułu kosztów, którymi Komisja została obciążona na mocy wyroków z dnia 21 grudnia 2021 r., HB/Komisja (T‑795/19), i z dnia 21 grudnia 2021 r., HB/Komisja (T‑796/19), a z drugiej strony wierzytelnością w kwocie głównej 1197 055,86 EUR, która – jak twierdzi Komisja – przysługuje Komisji wobec HB na mocy decyzji o odzyskaniu z dnia 15 października 2019 r. z tytułu zamówienia CARDS/2008/166–429.

2) 

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) 

HB i Komisja pokrywają własne koszty.