1

W skardze Parlament Europejski wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2020) 8797 z dnia 18 grudnia 2020 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), zezwalającej częściowo na określone zastosowania trójtlenku chromu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”).

2

Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 27 maja 2021 r. Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) wniosła na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 130 regulaminu postępowania przed Trybunałem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji Europejskiej.

3

Na poparcie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta ECHA podnosi, że ma interes w rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ uczestniczyła w procedurze przyjęcia zaskarżonej decyzji, a jej Komitet ds. Oceny Ryzyka i jej Komitet ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych zgodnie z art. 64 ust. 4 rozporządzenia REACH sformułowały opinie w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia, które zostały uwzględnione przez Komisję.

4

Zdaniem ECHA skarżąca kwestionuje pośrednio zasadność tych opinii, twierdząc, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 60 ust. 4 i 7 rozporządzenia REACH. Podnosi ona również, że niniejsza sprawa może mieć wpływ na sposób, w jaki oba komitety będą musiały oceniać wnioski o udzielenie zezwoleń w przyszłości.

5

Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 18 czerwca 2021 r. Parlament wniósł o oddalenie wniosku ECHA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Uważa on, że art. 40 akapit drugi zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyklucza możliwość interwencji ECHA w sprawie, która dotyczy sporu między dwiema instytucjami. Dodaje on tytułem uzupełnienia, że ECHA nie posiada interesu w rozstrzygnięciu tego sporu.

6

Artykuł 40 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie i instytucje Unii mogą interweniować w sprawach rozpatrywanych przez Trybunał. Zgodnie ze zdaniem pierwszym akapitu drugiego to samo prawo przysługuje organom i jednostkom organizacyjnym Unii i każdej innej osobie, jeżeli mogą one uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi.

7

Zdanie drugie akapitu drugiego tego samego artykułu wyklucza jednak udział osób fizycznych i prawnych w sprawach między państwami członkowskimi, między instytucjami Unii lub między państwami członkowskimi a instytucjami Unii.

8

Z brzmienia i systematyki tego przepisu wynika zatem, że przewidziane w nim wyłączenie nie znajduje zastosowania do „organów” i „jednostek organizacyjnych Unii”.

9

W konsekwencji zgodnie z art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organy lub jednostki organizacyjne Unii, takie jak ECHA, mogą przystępować w charakterze interwenientów do przedłożonych Trybunałowi spraw między państwami członkowskimi, między instytucjami Unii lub między państwami członkowskimi a instytucjami Unii, pod warunkiem że uzasadnią „interes w rozstrzygnięciu sprawy”.

10

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu tegoż przepisu należy określić na podstawie przedmiotu sporu i rozumieć je jako bezpośredni i aktualny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku, który ma zostać wydany (zob. m.in. postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C 515/17 P i C 561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 7). Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r., Komisja/HSBC Holdings i in., C 806/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:364, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo).

11

Należy jednak stwierdzić, że organy i jednostki organizacyjne Unii, w odróżnieniu od osób fizycznych i prawnych, mogą wnosić o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sporze przedłożonym orzecznictwu Trybunału nie w celu obrony interesów prywatnych lub jak w przypadku stowarzyszeń – interesów związanych z przedmiotem ich działalności, takim jak ochrona środowiska, lecz raczej w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, akt leżący u podstaw sporu został przyjęty w wyniku przeprowadzenia procedury, w ramach której dany organ lub jednostka organizacyjna zostały powołane do odgrywania funkcji polegającej na obronie wydanych przez nie opinii lub ocen dokonanych przez nie w toku tej procedury.

12

W konsekwencji w przypadku wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta składanych przez organy i jednostki organizacyjne Unii przesłankę dotyczącą istnienia bezpośredniego i rzeczywistego interesu w rozstrzygnięciu sprawy należy stosować w sposób odzwierciedlający tę specyfikę.

13

Tym samym, jeśli chodzi o wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w postępowaniach o stwierdzenie nieważności aktu Unii, złożone przez organy i jednostki organizacyjne Unii, wymóg posiadania bezpośredniego i rzeczywistego interesu w rozstrzygnięciu takiej sprawy przez ten organ lub jednostkę organizacyjną należy uznać za spełniony w szczególności, jeżeli ten organ lub jednostka organizacyjna są w stanie wykazać, że sporny akt Unii został przyjęty w wyniku przeprowadzenia procedury, w której ich udział został przewidziany zgodnie z prawem Unii, czy to poprzez wydanie opinii, czy też przedstawienie ocen.

14

Tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Bezsporne jest bowiem, to że w ramach procedury przyjęcia zaskarżonej decyzji Komitet ds. Oceny Ryzyka i Komitet ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych ECHA zgodnie z art. 64 ust. 4 rozporządzenia REACH sformułowały opinie w przedmiocie wniosku o zezwolenie na określone zastosowania trójtlenku chromu, które to opinie zostały uwzględnione przez Komisję.

15

W konsekwencji zgodnie z art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 131 § 3 regulaminu postępowania należy dopuścić interwencję ECHA na poparcie żądań Komisji.

16

Ponieważ wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta został przyjęty, na podstawie art. 131 § 3 regulaminu postępowania ECHA otrzyma wszystkie dokumenty procesowe doręczane stronom.

17

Z uwagi na fakt, że wniosek ten został złożony w terminie sześciu tygodni przewidzianym w art. 130 regulaminu postępowania, ECHA będzie mogła zgodnie z art. 132 § 1 tego regulaminu przedstawić uwagi interwenienta w terminie miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w poprzednim punkcie.

18

Wreszcie, ECHA będzie mogła przedstawić uwagi ustne, jeżeli zostanie przeprowadzona rozprawa.

19

Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów następuje w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie.

20

Jako że w niniejszej sprawie wniosek ECHA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta został uwzględniony, rozstrzygnięcie o kosztach związanych z jej interwencją nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Z powyższych względów prezes Trybunału postanawia, co następuje: