1)

Czy pojęcie „konsumenta” wskazane w art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować przy uwzględnieniu jego znaczenia określonego w dyrektywie Rady 87/102/EWG (2) z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, czy też ma ono samodzielne znaczenie?

2)

Czy przy badaniu statusu „konsumenta” rozstrzygający jest cel wynikający ze zgodnego z prawem skutku umowy, w niniejszym wypadku umożliwiającego osiągnięcie przyszłego zysku (zamierzenia inwestycyjnego), czy też miarodajny jest związek umowy z wykonywaną przez osobę fizyczną działalnością gospodarczą lub zawodową w chwili zawarcia umowy?

3)

Czy pojęcie „umowy pożyczki spłacanej ratami” wskazane w art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować jako odnoszące się jedynie do umowy dotyczącej towarów (fizycznych rzeczy ruchomych), czy też obejmuje ono każdą umowę pożyczki, w tym również umowę o kredyt bankowy w celu zakupu nieruchomości mieszkalnej?

4)

Jeśli rozporządzenie nr 1215/2012 w odniesieniu do pojęcia „miejsca zamieszkania” określonego w art. 62 ust. 1 odsyła do prawa państwa sądu rozpatrującego sprawę, czy możliwe jest wywiedzenie z rozporządzenia nr 1215/2012 autonomicznych kryteriów (na przykład formalnej cechy związanej z określonym terytorium) w celu ustalenia istnienia miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, którego sąd rozpatruje powództwo wniesione przeciwko konsumentowi?

5)

W zakresie, w jakim umowa o kredyt w celu zakupu lokalu mieszkalnego może być zakwalifikowana jako konsumencka w rozumieniu art. 17 ust. 1 lit. c), co należy rozumieć pod pojęciem „zwykłego pobytu”, o którym mowa w art. 19 pkt 3 rozporządzenia nr 1215/2012, a w szczególności czy może być ono związane z ośrodkiem interesów życiowych konsumenta?

6)

Na wypadek gdyby rozporządzenie nr 1215/2012 ustanawiało autonomiczne kryteria dotyczące pojęcia „miejsca zamieszkania” w celu zagwarantowania jego skuteczności, czy na podstawie tego pojęcia należy określić również jurysdykcję?