Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2020 r. – Zhejiang Hangtong Machinery Manufacture i Ningbo Hi-Tech Zone Tongcheng Auto Parts / Komisja

(Sprawa T-278/20)

(2020/C 222/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zhejiang Hangtong Machinery Manufacture Co. Ltd (Taizhou, Chiny), Ningbo Hi-Tech Zone Tongcheng Auto Parts Co. Ltd (Ningbo, Chiny) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i P. Billiet, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących; oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/353 z dnia 3 marca 2020 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz felg stalowych do użytkowania na drodze pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1).

Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych oraz zastosowała błędne koło w rozumowaniu: 1) stwierdzając, że skarżące systematycznie nie współpracowały z Komisją i stosując w związku z tym art. 17 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (2); 2) uznając, że skarżące wniosły o ustalenie indywidualnego marginesu dumpingu zamiast uznania za producenta eksportującego objętego próbą zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, naruszając w związku z tym również art. 6 rozporządzenia podstawowego; oraz 3) nakładając na skarżące w najwyższym stopniu sankcjonujące rezydualne cło antydumpingowe przeznaczone dla niewspółpracujących stron lub stron, które nie zgłosiły się, naruszając w związku z tym również art. 2, 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, dobrej administracji, niedyskryminacji oraz proporcjonalności.

Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, naruszyła zasadę dobrej administracji, nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia oraz przedstawiła błędne i sprzeczne rozumowanie 1) stosując względem skarżących pojęcie „dostępnych faktów” oraz 2) nie uwzględniając: a) wartości normalnej skarżących i b) ich centy eksportowej czy też alternatywnych metod ustalenia ceny eksportowej skarżących do celów obliczenia ich marginesu dumpingu wbrew art. 2 ust. 6 lit. a), art. 2 ust. 8, 10 i 11, art. 3, art. 6, art. 9 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego, a także wbrew art. 2, 3, 6.6 i 6.8 w związku z załącznikiem II pkt 3 porozumienia antydumpingowego WTO.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo do obrony skarżących: 1) odmawiając obliczenia ich wartości normalnej i ujawnienia jej, wbrew art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia podstawowego, a także wbrew art. 12.2 porozumienia antydumpingowego WTO; oraz 2) nie ujawniając danych, które wykorzystała do obliczenia marginesu dumpingu i marginesu szkody skarżących.

(1) Dz.U. 2020 L 65, s. 9.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 76, s. 21).