1)

Jeżeli nieuczciwy warunek umowny dotyczy głównego przedmiotu umowy (informacja o kursie wymiany nie była prawidłowa), w konsekwencji czego umowa nie może dalej obowiązywać i nie ma porozumienia między stronami, czy okoliczność, że w przypadku braku przepisu prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym stanowisko zajęte przez najwyższy sąd, które nie jest jednak wiążące dla sądów niższej instancji, stanowi wskazówkę dotyczącą stwierdzenia ważności lub skuteczności umowy, zapewnia pełną skuteczność dyrektywy 93/13 (1)?

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przywrócenie pierwotnej sytuacji jest możliwe, w przypadku gdy umowa nie może dalej obowiązywać ze względu na nieuczciwy warunek dotyczący jej głównego przedmiotu, brak jest porozumienia między stronami, a wspomniane wyżej stanowisko również nie może być zastosowane?

3)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy w przypadku powództwa o stwierdzenie nieważności głównego przedmiotu umowy w stosunku do [tego] rodzaju umów ustawa może nakładać wymóg, zgodnie z którym konsument powinien również wytoczyć wraz z tym powództwem powództwo o stwierdzenie ważności lub skuteczności umowy?

4)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy w przypadku gdy nie jest możliwe przywrócenie pierwotnej sytuacji, umowy mogą zostać uznane za ważne lub skuteczne a posteriori w drodze ustawodawczej w celu zapewnienia równowagi między stronami?