—

częściowe uchylenie wyroku wydanego w dniu 10 grudnia 2018 r. przez drugą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-552/15;

—

tytułem głównym uwzględnienie żądań, które wnoszący odwołanie przedstawił przed Sądem Unii Europejskiej, mianowicie przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę materialną w wysokości 68 651 319 EUR i za krzywdę w wysokości 52 547 415 EUR;

—

posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu;

—

w obu przypadkach obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi w obu instancjach.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa

Sąd naruszył prawo poprzez przyjęcie, że niewystarczające uzasadnienie decyzji, której nieważność stwierdzono, nie jest wystarczająco istotnym naruszeniem normy prawnej Unii Europejskiej.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa

Sąd naruszył prawo, orzekając, że okoliczność, iż dana strona skarżąca będąca ofiarą niezgodnej z prawem sankcji przyjętej przez Radę Unii Europejskiej wniosła skargę i doprowadziła do uchylenia sankcji, czyni bezcelowym możliwość powoływania się na wystarczająco istotne naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa

Sąd naruszył prawo, oddalając zarzut uściślony przez wnoszącego odwołanie w replice bez sprawdzenia, jak wymaga tego orzecznictwo, czy rozwinięcie tego zarzutu w replice wynika ze zwykłej ewolucji debaty zainicjowanej złożeniem skargi w ramach postępowania spornego.

4.

Zarzuty czwarty i piąty dotyczące naruszenia prawa

Sąd naruszył prawo, błędnie interpretując wyrok wydany w sprawie T-24/11 (1) i uznając, że ustalenie, iż Rada naruszyła obowiązek poinformowania skarżącego o zarzucanych mu okolicznościach związanych z powołanym powodem wprowadzenia środków w postaci zamrożenia środków finansowych, nie dowodzi istnienia wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii Europejskiej pociągającego za sobą odpowiedzialność Unii.

5.

Zarzut szósty dotyczący przeinaczenia treści skargi

Sąd przeinaczył treść skargi, uznając w celu stwierdzenia niedopuszczalności argumentu wnoszącego odwołanie, że wnoszący odwołanie nie powołał się na etapie skargi na podnoszoną niezgodność z prawem wynikającą z braku zgodności powodu umieszczenia jego nazwy w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi z kryterium stosowanym przez Radę.

6.

Zarzut siódmy dotyczący przeinaczenia treści skargi

Sąd przeinaczył treść skargi, sprowadzając podniesione przez wnoszącego odwołanie zarzuty dotyczące niezgodności z prawem jedynie do naruszenia obowiązku uzasadnienia.