Sprawa T-298/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Banco Comercial Português i in. / Komisja
Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Banco Comercial Português i in. / Komisja
(Sprawa T-298/18)
2018/C 249/51Język postępowania: angielskiStrony
Strona skarżąca: Banco Comercial Português (Porto, Portugalia), Banco ActivoBank S.A. (Lizbona, Porugalia) i Banco de Investimento Imobiliário S.A. (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: C. Botelho Moniz, L. do Nascimento Ferreira, F. C. Laprévote, A. Champsaur i D. Oda, prawnicy)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
— |
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(217/N) z dnia 11 października 2017 r. (Pomoc państwa SA.49275) w zakresie, w jakim uznaje ona contingent capital agreement (kontyngentowe porozumienia kapitałowe, zwane dalej „CCA”) zawarte i obowiązujące pomiędzy Portuguese Resolution Fund (zwanym dalej „Resolution Fund”) i Lone Star group (zwaną dalej „Lone Star”), w kontekście sprzedaży Novo Banco, S.A. (zwanego dalej „Novo Banco”), przez pierwszy na rzecz drugiej, za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem, i |
— |
obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżących. |
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
1. |
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, że restrukturyzacja 2014 Banco Espírito Santo, S.A. (zwanego dalej „BES”) została podjęta wyłącznie na podstawie prawa portugalskiego i przed wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (zwanej dalej „BRRD”); |
2. |
Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, ze BRRD miała zastosowanie jedynie od dnia 1 stycznia 2015 r.; |
3. |
Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, że w celu zachowania jedności i wdrożenia początkowego procesu restrukturyzacyjnego BES sprzedaż Novo Banco powinna zostać dokonana według prawa krajowego obowiązującego przed implementacją BRRD; |
4. |
Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo błędnie stwierdzając, że brak jest nierozerwalnego związku pomiędzy postanowieniami BRRD dotyczącymi oceny CCA; |
5. |
Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 101 i 44 BRRD; |
6. |
Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem proceduralnym”, Dz.U. 2015, L 248, s. 9), poprzez brak wszczęcia formalnego postępowania pomimo istnienia szeregu wątpliwości dotyczących zgodności mechanizmu CCA z prawem UE, pozbawiając w ten sposób skarżących ich praw procesowych. |