1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz orzecznictwo, które stanowi jego wykładnię należy interpretować w ten sposób, że wspomniany artykuł tej dyrektywy stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak dwudzieste trzecie postanowienie końcowe [pkt 2] ustawy nr 1/2000 z dnia 7 stycznia 2000 r. – kodeks postępowania cywilnego, które stanowi, że w pozwie o wydanie europejskiego nakazu zapłaty nie jest konieczne przedstawienie dokumentacji i że w przypadku przedstawienia dokumentacja ta zostanie uznana za niedopuszczalną?

2)

Czy art. 7 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że wspomniany przepis nie stoi na przeszkodzie temu, aby można było wezwać podmiot będący wierzycielem do przedstawienia dokumentacji, na której opiera on swoje roszczenie wynikające z umowy pożyczki konsumenckiej zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli sąd uzna za konieczne zbadanie wspomnianego dokumentu w celu oceny ewentualnego istnienia nieuczciwych warunków w umowie zawartej między stronami oraz aby można było w ten sposób zapewnić zgodność z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz orzecznictwem, które stanowi jej wykładnię?