Sprawa T‑621/17 R

(publikacja fragmentów)

Taminco BVBA

przeciwko

Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Publikacja stanowiska w sprawie dokonanej przez EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej tiuramu – Wniosek o zachowanie poufności niektórych fragmentów – Odmowa zachowania poufności – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru

Streszczenie – postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 października 2018 r.

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ocena w sporze dotyczącym ochrony informacji poufnych – Konieczność spełnienia przesłanki dotyczącej fumus boni iuris – Skarga na decyzję Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) odmawiającą zachowania poufności informacji przezeń opracowanych – Brak ustalenia możliwości zastosowania procedury zachowania poufności danych informacji – Brak pilnego charakteru

   (art. 278 TFUE, 279 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 63)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ocena w sporze dotyczącym ochrony informacji poufnych – Ciężar dowodu co do poufnego charakteru rozpatrywanych informacji

   (art. 278, 279 TFUE)

1.  W przedmiocie środka tymczasowego, aby móc skorzystać ze środków tymczasowych, nie wystarczy twierdzić, że mające podlegać ujawnieniu informacje mają poufny charakter, jeśli takie twierdzenie nie spełnia warunku fumus boni iuris.

   Zatem co się tyczy wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) odrzucającej wniosek o zachowanie poufności, złożony w ramach wniosku o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej, warunek fumus boni iuris nie jest spełniony, gdy dane informacje zostały sporządzone przez EFSA w ramach oceny tego wniosku i a priori nie wydają się określone jako informacje, w odniesieniu do których można wnioskować o zachowanie poufności na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. Ponadto, należy prima facie uznać, że w art. 63 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia ocena, jaką może przeprowadzić EFSA, jest wspomniana nie jako potencjalny przedmiot wniosku o zachowanie poufności informacji, lecz w celu wykluczenia możliwości zachowania poufności informacji przedstawionych przez zainteresowane strony.

   (zob. pkt 26, 30, 31)

2.  W wypadku gdy dane przedsiębiorstwo chce zapobiec, w drodze środka tymczasowego, ujawnieniu informacji rzekomo objętych tajemnicą zawodową, to, w jakim zakresie ujawnienie tego rodzaju informacji może wyrządzić mu poważną i nieodwracalną szkodę, zależy od różnych okoliczności, takich jak znaczenie, jakie te informacje mają dla tego przedsiębiorstwa na płaszczyźnie zawodowej i handlowej oraz ich użyteczność dla innych prowadzących działalność na rynku przedsiębiorstw, które mogą się z nimi zapoznać i następnie je wykorzystać.

   Natomiast rozwiązania przyjęte przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, w szczególności ze względu na niekwantyfikowalny i w związku z tym nieodwracalny charakter szkody finansowej wyrządzonej wskutek publikacji rzekomo poufnych informacji, nie znajdują zastosowania, w sytuacji gdy strona skarżąca nie wskazuje we wniosku w przedmiocie środków tymczasowych informacji, które, w przypadku publikacji rozpatrywanych dokumentów w całości, mogą być w szczególności przydatne dla jej konkurentów, rzeczywistych lub potencjalnych, ponieważ mogłyby zostać wykorzystane do celów handlowych i związanych z konkurencyjnością, a skarżąca nie powołuje się na żaden mający dla niej wartość niematerialną szczególny element, który mógłby zostać wykorzystany do celów konkurencyjnych, i którego to elementu wartość w przypadku utraty poufnego charakteru albo zmniejszyłaby się, albo, wręcz element ten całkowicie by taką wartość utracił. Sytuacja taka ma zaś miejsce w niniejszym przypadku, w którym skarżąca poprzestała na twierdzeniu, że istnieje prawdopodobieństwo, iż publikacja tych dokumentów w całości zaszkodzi jej reputacji, jej udziałowi w rynku i obrotom ze względu na to, że wskazaną w nich substancję zakwalifikowano jej zdaniem błędnie jako niebezpieczną dla zdrowia, a odbiorcami tego komunikatu byliby jej klienci, użytkownicy tej substancji, opinia publiczna i organy regulacyjne.

   (zob. pkt 38–40)