17.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 231/30

—

zastosowanie środka organizacji postępowania w postaci wezwania Komisji do sprecyzowania domniemań i przedstawienia dostępnych jej wskazówek umożliwiających uzasadnienie przedmiotu i celu decyzji AT.40466 – Tute 1 i AT.40467 – Tute 2;

—

uwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie, w jakim nie przewiduje on skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w przedmiocie kontroli, zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 8 i art. 13 EKPC, a także art. 7 i 47 karty;

—

stwierdzenie nieważności decyzji AT.40466 – Tute 1 i AT.40467 – Tute 2 z dnia 21 lutego 2017 r. nakazujących spółce Les Mousquetaires S.A.S. i wszystkim jej spółkom zależnym podporządkowanie się kontroli, na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r.;

—

czysto posiłkowo, stwierdzenie nieważności mających tę samą treść decyzji AT.40466 – Tute 1 i AT.40467 – Tute 2, wydanych w odniesieniu do spółki ITM Entreprises S.A.S. w dniu 9 lutego 2017 r., które to decyzje nie zostały doręczone ich adresatom;

—

stwierdzenie nieważności podjętej przez Komisję decyzji o zajęciu i skopiowaniu danych zapisanych na urządzeniach do komunikacji i przechowywania danych, zawierających dane dotyczące życia prywatnego użytkowników i o oddaleniu przedstawionego przez stronę skarżącą żądania zwrotu owych danych;

—

obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych, prawa do nienaruszalności miru domowego i prawa do skutecznej ochrony sądowej, ze względu na brak skutecznego środka zaskarżenia w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w przedmiocie kontroli.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 oraz praw podstawowych ze względu na okoliczność, że decyzje w przedmiocie kontroli są niewystarczająco uzasadnione, a tym samym pozbawiają stronę skarżącą podstawowej gwarancji, jaka jest w tym zakresie wymagana. W szczególności decyzje te nie określają wystarczająco precyzyjnie przedmiotu ani celu kontroli i nie opisują domniemań ani wskazówek, jakie zgromadziła Komisja.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 3 i 4, a także art. 21 rozporządzenia nr 1/2003 oraz praw podstawowych w ten sposób, że strona skarżąca została pozbawiona innych gwarancji podstawowych. W szczególności decyzje w przedmiocie kontroli nie zostały ograniczone pod względem czasowym, mogły zostać wykonane bez skutecznego doręczenia i bez poszanowania prawa do pomocy prawnej, prawa do milczenia i prawa do poszanowania życia prywatnego strony skarżącej, jak też nie pozwoliły stronie skarżącej na skuteczny sprzeciw, zważywszy na powtarzające się ostrzeżenia o sankcjach grożących za utrudnianie kontroli.

4.

Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja zdecydowała o celowości, czasie trwania i zakresie kontroli.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia praw podstawowych, jakiego dopuszczono się przy wydaniu decyzji o odmowie zapewnienia właściwej ochrony określonych dokumentów zawierających dane osobowe, w odniesieniu do których strona skarżąca domagała się ochrony na podstawie prawa Unii.

6.

Podniesiony posiłkowo zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności wydanej w dniu 9 lutego 2017 r. decyzji w przedmiocie kontroli, w oparciu o te same zarzuty.