Sprawa C‑298/17

France Télévisions SA

przeciwko

Playmédia
i
Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA)

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/22/WE – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Przedsiębiorstwo obsługujące sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania audycji radiowych lub telewizyjnych – Przedsiębiorstwo, które oferuje oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie – Obowiązki rozpowszechniania (must carry)

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r.

1. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Publiczne rozpowszechnianie audycji radiowych lub telewizyjnych – Obowiązki rozpowszechniania (must carry) – Zakres stosowania – Przedsiębiorstwo, które oferuje oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie – Wyłączenie

   (dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/136, motyw 5, art. 31 ust. 1)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Publiczne rozpowszechnianie audycji radiowych lub telewizyjnych – Obowiązki rozpowszechniania (must carry) – Zakres stosowania – Możliwość rozszerzenia przez państwa członkowskie obowiązków rozpowszechniania na przedsiębiorstwa, których nie dotyczy dyrektywa – Granice

   (art. 56 TFUE; dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/136, art. 1 ust. 3, art. 31 ust. 1)

1.  Artykuł 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwa oferującego oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie nie można z tego tylko powodu uważać za przedsiębiorstwo udostępniające sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania kanałów radiowych i telewizyjnych.

   Z motywu 5 dyrektywy ramowej jasno zaś wynika, że konieczne jest oddzielenie unormowań dotyczących sposobów przekazywania informacji od unormowań dotyczących ich treści i że wspólne ramy prawne, których część stanowi dyrektywa o usłudze powszechnej, nie obejmują zagadnień związanych z treścią usług świadczonych za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej przy wykorzystaniu usług łączności elektronicznej. (zob. podobnie wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., UPC Nederland, C‑518/11, EU:C:2013:709, pkt 38).

   (zob. pkt 20, 22; pkt 1 sentencji)

2.  Postanowienia dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym państwo członkowskie nałożyło obowiązek rozpowszechniania (must carry) na przedsiębiorstwa, które – nie udostępniając sieci łączności elektronicznej – oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie.

   W tym względzie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy ramowej dyrektywy wchodzące w zakres wspólnych ram regulacyjnych nie stoją na przeszkodzie podejmowaniu, zgodnie z przepisami prawa Unii, środków niezbędnych do realizacji interesu ogólnego, w szczególności związanych z unormowaniami dotyczącymi treści programów i polityką audiowizualną. Dyrektywa o usłudze powszechnej pozostawia zatem państwom członkowskim swobodę w zakresie nakładania obowiązków rozpowszechniania (must carry), oprócz obowiązków, których dotyczy art. 31 ust. 1 tej dyrektywy, w szczególności na przedsiębiorstwa, które – nie udostępniając sieci łączności elektronicznej – oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie. Niewątpliwie przy nakładaniu obowiązków rozpowszechniania (must carry) na przedsiębiorstwa, które nie podlegają postanowieniom art. 31 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej, państwa członkowskie muszą przestrzegać prawa Unii, w szczególności przepisów dotyczących swobody świadczenia usług ustanowionej w art. 56 TFUE.

   (zob. pkt 25, 27, 29, 36; pkt 2 sentencji)