Sprawa T‑161/16

Puma SE

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowienie Sądu (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2019 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy CMS Italy – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w lewo – Względne podstawy odmowy rejestracji – Renoma wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód istnienia renomy – Wcześniejsze decyzje EUIPO stwierdzające istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych – Uwzględnienie tych decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji

  1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela cieszącego się renomą wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego – Ochrona cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne – Przesłanki – Renoma znaku towarowego w państwie członkowskim lub w Unii – Dowód istnienia renomy – Wcześniejsze decyzje EUIPO stwierdzające istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych

    [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 5; rozporządzenie Komisji 2868/95, art. 1 zasada 19 ust. 2 lit. c)]

    (zob. pkt 30, 31)

  2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Decyzje Urzędu – Zasada równego traktowania – Zasada dobrej administracji – Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu – Zasada legalności – Konieczność przeprowadzenia dokładnego i kompletnego badania w każdym konkretnym przypadku

    (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75)

    (zob. pkt 32, 33)

  3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela cieszącego się renomą wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego – Ochrona cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne – Przesłanki – Renoma znaku towarowego w państwie członkowskim lub w Unii – Decyzja odstępująca od wcześniejszej praktyki decyzyjnej Urzędu w odniesieniu do renomy wcześniejszego znaku towarowego – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji

    (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 5, art. 75)

    (zob. pkt 34, 46, 48)

Streszczenie

Sprawa zakończona postanowieniem Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy) (T‑161/16) wydanym w dniu 22 maja 2019 r. została wszczęta na podstawie sprzeciwu wniesionego przez spółkę PUMA wobec rejestracji graficznego znaku towarowego CMS Italy, którego głównym elementem graficznym jest skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w prawo, który to sprzeciw opierał się na trzech międzynarodowych rejestracjach graficznych znaków towarowych, których jedynym lub głównym elementem jest skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w lewo, wywołujących skutki w różnych państwach członkowskich. W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 ( 1 ) (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 ( 2 )).

Wspomniany sprzeciw został oddalony, ponieważ nie wykazano istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych, a Wydział Sprzeciwów w szczególności odmówił uwzględnienia szeregu wcześniejszych decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), w których stwierdzono istnienie renomy niektórych ze wspomnianych znaków towarowych przywołanych przez wnoszącą sprzeciw jako dowody, swoją decyzję uzasadniając tym, że zgodność z prawem decyzji EUIPO należy oceniać na podstawie rozporządzenia nr 207/2009 interpretowanego przez sąd Unii, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej. Wniesione od tej decyzji odwołanie zostało oddalone przez Izbę Odwoławczą, która w sposób dorozumiany potwierdziła powyższą ocenę i pominęła przedstawione jej przez skarżącą dowody ze względu na to, że w istocie chodziło nie o dowody uzupełniające, lecz o dowody główne.

W uzasadnionym postanowieniu wydanym na podstawie art. 132 regulaminu postępowania Sąd stwierdził oczywistą zasadność skargi w świetle wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma (C‑564/16 P, EU:C:2018:509), którego główne założenia przybliżył. W szczególności Sąd przypomniał, że jeżeli wcześniejsze decyzje EUIPO – podnoszone przez wnoszącą sprzeciw jako dowody, ponieważ stwierdzono w nich istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego, na którym oparła ona sprzeciw na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – zawierają szczegóły dotyczące materiału dowodowego i okoliczności faktycznych, na jakich oparto to stwierdzenie, to decyzje te stanowią istotną wskazówkę, iż ów znak towarowy także może zostać uznany za cieszący się renomą w rozumieniu tego przepisu w ramach toczącego się postępowania w sprawie sprzeciwu.

W niniejszym wypadku Sąd stwierdził, że skarżąca w sposób szczegółowy przywołała – jako dowód istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych – trzy wcześniejsze decyzje EUIPO odzwierciedlające niedawną praktykę decyzyjną, w których stwierdzono istnienie w niektórych z państw członkowskich rozpatrywanych w niniejszej sprawie renomy dwóch z trzech wcześniejszych znaków towarowych w odniesieniu do towarów identycznych z rozpatrywanymi towarami lub podobnych do nich,. W konsekwencji Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić te decyzje EUIPO i rozpatrzyć kwestię, czy należy orzec w taki sam sposób, a na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej – wyraźnie uzasadnić tę odmienną ocenę. Pozbawiając wszelkiej istotności wspomniane decyzje, Izba Odwoławcza naruszyła zasadę dobrej administracji.

W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej.

( 1 ) Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

( 2 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).