11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/33

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja

(Sprawa T-191/16)

(2016/C 251/39)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: E. Tzannini, dikigoros)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uwzględnienie niniejszej skargi;

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, czyli decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 1080 z dnia 16 lutego 2016 r. dotyczącej odzyskania kwoty 109 415,20 EUR, powiększonej o odsetki, od LITO HOSPITAL FOR WOMEN AE;

—	stwierdzenie, że czas pracy jej personelu poświęcony na wykonanie projektu odpowiada czasowi pracy wskazanemu w okolicznościach faktycznych przedstawionych w skardze;

—	wzięcie pod uwagę jej argumentów w przypadku uznania przez Sąd, że należy zwrócić kwoty wskazane w piśmie z dnia 5 listopada 2009 r.;

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu także w części dotyczącej trzeciej transzy, która nie została wypłacona;

—	potrącenie kwot podlegających ewentualnie zwrotowi ze wspomnianą nigdy niewypłaconą trzecią transzą, która pozostaje w zawieszeniu od dziesięciu lat;

—	uznanie niniejszej skargi za zdarzenie, które przerywa przedawnienie uprawnienia do wypłaty trzeciej raty; oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską przepisu prawa i niemożliwości przyjęcia przez Komisję Europejską aktu podlegającego zaskarżeniu w niniejszym przypadku na podstawie art. 263 TFUE.

2.	Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję Europejską dowodów, które zostały jej przedstawione.

3.	Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję Europejską argumentów dotyczących okoliczności faktycznych, które zostały przedstawione w toku całego postępowania.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

5.	Zarzut piąty dotyczący nieuczciwego charakteru postanowienia umownego, które przewiduje jeden jedyny środek dowodowy w celu wykazania wykonanej pracy.

6.	Zarzut szósty dotyczący przedawnienia wierzytelności żądanej przez Komisję.