Sprawa T‑56/15

Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft mbH & Co. KG

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

„Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BRAUWELT — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009”

Streszczenie – wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 18 października 2016 r.

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Zmiana decyzji Urzędu – Ocena w świetle kompetencji przyznanych izbie odwoławczej

   (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 45, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 3)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Oddzielne badanie podstaw odmowy rejestracji w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem do rejestracji – Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji – Zakres

   (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1, art. 75 zdanie pierwsze)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Cel – Konieczność pozostawienia do swobodnego używania

   [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]

4. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Pojęcie – Znak towarowy utworzony ze słowa lub neologizmu wynikającego z połączenia kilku elementów

   [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]

5. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi – Słowny znak towarowy BRAUWELT

   [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)]

6. Znak towarowy Unii Europejskiej – Decyzje Urzędu – Zasada równego traktowania – Zasada dobrej administracji – Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu – Zasada legalności – Konieczność przeprowadzenia dokładnego i kompletnego badania w każdym konkretnym przypadku

   (rozporządzenie Rady nr 207/2009)

7. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Nakładanie się na siebie zakresów stosowania podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

   [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b) i c)]

8. Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego, opisowe lub o charakterze zwyczajowym – Wyjątek – Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania

   (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 3)

9. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Ograniczenie wykazu towarów i usług po wydaniu decyzji przez Izbę Odwoławczą – Uściślenia mogące wpłynąć na określenie docelowego kręgu odbiorców – Zmiana przedmiotu sporu – Wyłączenie

   (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 43 ust. 1; regulamin postępowania przed Sądem, art. 188)

10. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie do izby odwoławczej – Kompetencje izb odwoławczych – Ponowna całkowita ocena pod względem merytorycznym

    (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 64 ust. 1)

1.  Niedopuszczalne jest żądanie mające na celu dokonanie przez Sąd zmiany zaskarżonej przed nim decyzji izby odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej poprzez nakazanie zarejestrowania przez Urząd zgłoszonego znaku towarowego jako unijnego znaku towarowego lub poprzez zarejestrowanie tego znaku.

   W tym względzie Sąd jak najbardziej jest właściwy, na podstawie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, do dokonania zmiany decyzji izby odwoławczej. Niemniej jednak powyższe uprawnienie reformatoryjne ma na celu wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia, jakie powinna była wydać izba odwoławcza zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 207/2009, co oznacza, że dopuszczalność żądania reformatoryjnego musi zostać oceniona przez pryzmat kompetencji, jakie zostały przyznane wspomnianej izbie odwoławczej.

   O ile zaś rejestracja unijnego znaku towarowego wynika z dokonania ustalenia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w art. 45 rozporządzenia nr 207/2009, o tyle właściwe w zakresie rejestracji unijnych znaków towarowych instancje Urzędu nie wydają w tym względzie formalnej decyzji, która mogłaby stać się przedmiotem odwołania. W rezultacie izba odwoławcza, która na podstawie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która wydała zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania, nie jest właściwa do rozpoznania żądania mającego na celu zarejestrowanie przez nią unijnego znaku towarowego. Tym bardziej do Sądu nie należy zatem rozpoznawanie żądania reformatoryjnego mającego na celu zmianę decyzji izby odwoławczej z takim skutkiem.

   (por. pkt 11–14)

2.  W przypadku gdy znak jest zgłoszony dla różnych towarów lub usług, izba odwoławcza Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej musi ustalić in concreto w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z tych usług, czy rozpatrywany znak nie jest objęty żadną z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, i może dojść do odmiennych wniosków w zależności od rozpatrywanego towaru lub rozpatrywanej usługi. W przypadku gdy znak jest zgłoszony dla różnych towarów lub usług, izba odwoławcza Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej musi ustalić in concreto w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z tych usług, czy rozpatrywany znak nie jest objęty żadną z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, i może dojść do odmiennych wniosków w zależności od rozpatrywanego towaru lub rozpatrywanej usługi.

   Jednakże, jeżeli ta sama podstawa odmowy rejestracji jest podnoszona wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, izba odwoławcza może poprzestać na ogólnym uzasadnieniu odnoszącym się do wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług, pod warunkiem że ogół rozważań dotyczących okoliczności stanu faktycznego i prawnego stanowiących uzasadnienie danej decyzji będzie pozwalał z jednej strony na właściwe wyjaśnienie toku rozumowania izby odwoławczej w stosunku do każdego towaru i każdej usługi należących do rzeczonej kategorii i z drugiej strony będzie miał zastosowanie bez rozróżnienia do każdego i każdej z rozpatrywanych towarów i usług. Sama okoliczność, że rozpatrywane towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest zaś tutaj wystarczająca.

   (por. pkt 21, 22)

3.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 29)

4.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 30–34)

5.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 52, 53, 58)

6.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 81, 82)

7.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 92)

8.  Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej bezwzględne podstawy odmowy rejestracji, o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. b)–d) tego rozporządzenia, nie stoją na przeszkodzie rejestracji danego znaku, jeżeli znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie jego używania w odniesieniu do towarów lub usług objętych jego zgłoszeniem.

   W konsekwencji co do zasady uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania musi zostać wykazane dla całej kategorii towarów lub usług, do której znajduje zastosowanie rozpatrywana podstawa odmowy rejestracji, w postaci, w jakiej kategoria ta została zamieszczona w wykazie towarów i usług oznaczanych zgłoszonym znakiem towarowym, a nie w odniesieniu do poszczególnych podkategorii.

   Powyższa zasada pozostaje bez uszczerbku dla tego, że zgodnie z art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 zgłaszający znak towarowy może w każdej chwili wycofać zgłoszenie unijnego znaku towarowego lub ograniczyć zawarty w nim wykaz towarów lub usług.

   (por. pkt 107–109)

9.  Ograniczenie wykazu towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej dokonane po wydaniu zaskarżonej decyzji może zostać wzięte pod uwagę przez Sąd, w przypadku gdy zgłaszający poprzestaje wyłącznie na ograniczeniu przedmiotu sporu poprzez wycofanie niektórych kategorii towarów lub usług z wykazu oznaczanych towarów i usług zawartego w zgłoszeniu znaku.

   Jeżeli natomiast takie ograniczenie prowadzi do zmiany przedmiotu sporu poprzez wynikające z niego wprowadzenie nowych elementów, które nie zostały poddane badaniu przez izbę odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, to nie może ono co do zasady zostać uwzględnione przez Sąd. Ma to miejsce w szczególności w przypadku, gdy ograniczenie towarów i usług polega na wprowadzeniu uściśleń mogących wpłynąć na określenie docelowego kręgu odbiorców i w ten sposób zmienić faktyczne ramy sporu, które zostały przedstawione w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

   (por. pkt 113)

10.  Zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej po rozpatrzeniu odwołania co do istoty, izba odwoławcza Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej podejmuje decyzję w sprawie odwołania i może skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która wydała zaskarżoną decyzję. Z przepisu tego wynika, że izba odwoławcza, wskutek wniesionego do niej odwołania od decyzji eksperta o odmowie rejestracji, może dokonać ponownej i całkowitej oceny zgłoszenia do rejestracji pod względem merytorycznym, zarówno pod kątem okoliczności prawnych, jak i faktycznych. W konsekwencji izba odwoławcza jest w szczególności właściwa do rozstrzygnięcia o uzyskaniu przez zgłoszony znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.

    Otóż izba odwoławcza nie może zostać pozbawiona tej konsekwencji z tego tylko względu, że zgłaszający znak zdecydował się powołać na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania po raz pierwszy w postępowaniu odwoławczym. W takim bowiem przypadku utrata instancji wynika wyłącznie z samego zachowania zgłaszającego znak, a nie z jakiegokolwiek naruszenia jego praw proceduralnych przez instancje Urzędu.

    (por. pkt 119, 120)