Sprawa C‑455/15 PPU

przeciwko

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varbergs tingsrätt)

„Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 23 lit. a) — Podstawy nieuznania orzeczeń dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Porządek publiczny”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2015 r.

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie nr 2201/2003 — Uznanie i wykonanie — Podstawy odmowy — Naruszenie porządku publicznego państwa wezwanego — Warunki — Ocena przez sąd wezwany — Granice — Kontrola przez Trybunał

[rozporządzenie Rady nr 2201/2003, art. 23 lit. a)]
Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie nr 2201/2003 — Uznanie i wykonanie — Zakaz badania jurysdykcji państwa członkowskiego pochodzenia — Zakres stosowania

(rozporządzenie Rady nr 2201/2003, art. 15, 24)
Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie nr 2201/2003 — Uznanie i wykonanie — Podstawy odmowy — Naruszenie porządku publicznego państwa wezwanego — Warunki — Oczywiste naruszenie, z punktu widzenia dobra dziecka, normy prawnej uznawanej za zasadniczą dla porządku prawnego państwa członkowskiego lub prawa uznanego za podstawowe w tym porządku prawnym

[rozporządzenie Rady nr 2201/2003, art. 23 lit. a)]

Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 35–40)
Artykuł 24 rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, zakazuje jakiegokolwiek badania jurysdykcji sądu państwa członkowskiego pochodzenia, wyraźnie precyzując, że art. 23 lit. a) tego rozporządzenia nie może stanowić podstawy do przeprowadzenia takiego badania. Jest oczywiście prawdą, że wspomniany art. 24 wymienia wyłącznie art. 3–14 tego rozporządzenia, nie zaś jego art. 15. Niemniej ten art. 15 wchodzący w skład rozdziału II, zatytułowanego „Jurysdykcja” rozporządzenia, uzupełnia normy jurysdykcyjne wyrażone w art. 8–14 tego rozdziału poprzez wprowadzenie mechanizmu współpracy, który pozwala sądowi państwa członkowskiego mającemu jurysdykcję do rozpoznania sprawy na podstawie jednej z tych norm przekazać w drodze wyjątku sprawę pod jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy. Zatem domniemane naruszenie przez sąd państwa członkowskiego art. 15 tego rozporządzenia nie pozwala sądowi innego państwa członkowskiego na zbadanie jurysdykcji tego pierwszego sądu, niezależnie od faktu, że zakaz ustanowiony w art. 24 omawianego rozporządzenia bezpośrednio nie odnosi się do art. 15.

(por. pkt 42–45)
Wykładni art. 23 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, należy dokonywać w ten sposób, że o ile nie dochodzi do oczywistego naruszenia – z punktu widzenia dobra dziecka – normy prawnej uznawanej za zasadniczą dla porządku prawnego państwa członkowskiego lub prawa uznanego za podstawowe w tym porządku prawnym, przepis ten nie pozwala sądowi tego państwa członkowskiego, który w swojej ocenie ma jurysdykcję do orzekania w przedmiocie prawa do pieczy nad dzieckiem, odmówić uznania orzeczenia sądu innego państwa członkowskiego dotyczącego pieczy nad tym dzieckiem.

(por. pkt 53; sentencja)