Strony
Motywy wyroku
Sentencja

Strony

W sprawie T‑708/14

Marpefa, SL , z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokata I. Barrosa Sáncheza‑Lafuentego,

strona skarżąca,

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ,

strona pozwana,

w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była:

Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment , z siedzibą w Tokyo (Japonia),

mającej za przedmiot skargę na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 i 4 lipca 2014 r. (sprawy R 1813/2013‑2, R 2013/2013‑2, R 1626/2013‑2 i R 1631/2013‑2), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Marpefa, SL a Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment,

SĄD (szósta izba),

w składzie: S. Frimodt Nielsen (sprawozdawca), prezes, F. Dehousse i A.M. Collins, sędziowie,

sekretarz: E. Coulon,

wydaje następujące

Postanowienie

Motywy wyroku

Okoliczności faktyczne i przebieg postępowania

1. Decyzjami z dnia 2 i 4 lipca 2014 r. (sprawy R 1813/2013‑2, R 2013/2013‑2, R 1626/2013‑2 i R 1631/2013‑2), dotyczącymi postępowań w sprawie sprzeciwu między Marpefa, SL a Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment (zwanymi dalej „zaskarżonymi decyzjami”), Druga Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oddaliła sprzeciw wniesiony przez skarżącą wobec rejestracji wspólnotowych, słownych i graficznego, znaków towarowych PSVITA i PLAYSTATION VITA. Decyzje te zostały doręczone skarżącej w dniach 11 i 15 lipca 2014 r.

2. Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 22 września 2014 r., skarżąca wniosła niniejszą skargę.

3. W dniu 30 września 2014 r. do sekretariatu Sądu wpłynęły papierowa wersja skargi i pismo przewodnie opatrzone datą 26 września 2014 r., a także sześć odpisów skargi poświadczonych za zgodność i kilka stron zawierających poprawki do skargi. Pismo przewodnie, które nie zostało przekazane za pośrednictwem poczty elektronicznej, zawierało odręczny podpis adwokata skarżącej. Pismo wszczynające postępowanie w sprawie stanowiło zeskanowaną kopię skargi opatrzoną zeskanowanym, a nie odręcznym podpisem adwokata skarżącej. Sekretariat zwrócił uwagę adwokata skarżącej na tę kwestię.

4. Przesłanym pocztą pismem datowanym na dzień 1 października 2014 r., które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 2 października 2014 r., adwokat skarżącej przekazał sekretariatowi ostatnią stronę skargi (stronę 17.) opatrzoną jego odręcznym podpisem. Podpis ten nie był jednak identyczny z tym złożonym na piśmie wszczynającym postępowanie przekazanym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 22 września 2014 r., o czym adwokat skarżącej został poinformowany za pośrednictwem faksu z dnia 23 października 2014 r.

Żądania skarżącej

5. Skarżąca wnosi do Sądu o:

– stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

– unieważnienie rejestracji znaków towarowych dla wskazanych towarów i usług;

– obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Co do prawa

6. Zgodnie z art. 111 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna, Sąd może, bez dalszych czynności procesowych, orzec, wydając postanowienie z uzasadnieniem.

7. W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia orzec bez dokonania dalszych czynności procesowych.

8. Zgodnie z art. 65 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) skargę na decyzję izby odwoławczej OHIM wnosi się w terminie dwóch miesięcy od doręczenia tej decyzji. Zgodnie z art. 102 § 2 regulaminu postępowania terminy procesowe są przedłużane o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.

9. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ten termin do wniesienia skargi ma charakter bezwzględnie wiążący, ponieważ został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności stanów prawnych oraz uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnego traktowania przy administrowaniu wymiarem sprawiedliwości, a do sądu Unii Europejskiej należy sprawdzenie z urzędu, czy został on dotrzymany [zob. analogicznie wyrok z dnia 23 stycznia 1997 r., Coen, C‑246/95, Rec, EU:C:1997:33, pkt 21; wyrok z dnia 18 września 1997 r., Mutual Aid Administration Services/Komisja, T‑121/96 i T‑151/96, Rec, EU:T:1997:132, pkt 38, 39; postanowienie z dnia 3 października 2012 r., Tecnimed/OHIM – Ecobrands (ZAPPER‑CLICK), T‑360/10, EU:T:2012:517, pkt 12].

10. W niniejszej sprawie, jak wskazano w pkt 1 powyżej, zaskarżone decyzje zostały doręczone skarżącej w dniach 11 i 15 lipca 2014 r.

11. Z zasad obliczania terminów procesowych określonych w art. 101 § 1 i art. 102 § 2 regulaminu postępowania wynika, że terminy do wniesienia skargi upływały w dniach 22 i 25 września 2014 r.

12. Artykuł 43 § 1 regulaminu postępowania stanowi, że „[o]ryginał każdego pisma procesowego podpisuje pełnomocnik albo adwokat lub radca prawny strony”.

13. Na podstawie art. 43 § 6 regulaminu postępowania data wpływu do sekretariatu, za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej, kopii podpisanego oryginału pisma procesowego jest do celów zachowania terminów procesowych datą wpływu, o ile podpisany oryginał pisma procesowego zostanie złożony w sekretariacie nie później niż dziesięć dni po otrzymaniu faksu lub wiadomości elektronicznej. Ponadto pkt 7 Praktycznych instrukcji dla stron w postępowaniach przed Sądem (Dz.U. 2012, L 68, s. 23; sprostowanie Dz.U. 2012, L 73, s. 23) przewiduje, że w razie rozbieżności między podpisanym oryginałem a wcześniej złożoną kopią pod uwagę bierze się tylko datę złożenia podpisanego oryginału.

14. A zatem jeżeli przekazanie tekstu przesłanego za pośrednictwem poczty elektronicznej nie spełnia ustanowionych w art. 43 regulaminu postępowania wymogów pewności prawa, daty przekazania kopii skargi za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej nie można uwzględnić do celów dochowania terminu do wniesienia skargi, a jedyną datą, jaką można wziąć pod uwagę do tych celów. jest data złożenia podpisanego oryginału skargi (zob. analogicznie postanowienie z dnia 13 grudnia 2013 r., Marcuccio/Komisja, F‑2/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:214, pkt 43, utrzymane w mocy w postępowaniu odwoławczym w postanowieniu z dnia 22 maja 2014 r., Marcuccio/Komisja, T‑148/14 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2014:315, pkt 9 i przytoczone tam orzecznictwo).

15. Ponadto do celów prawidłowego składania wszelkich pism procesowych art. 43 regulaminu postępowania, regulujący możliwość uwzględnienia jako daty wniesienia skargi daty przesłania za pośrednictwem poczty elektronicznej kopii podpisanego oryginału, wymaga od przedstawiciela strony złożenia odręcznego podpisu na oryginale pisma przed jego przesłaniem za pośrednictwem poczty elektronicznej i złożenia tego samego oryginału w sekretariacie Sądu najpóźniej w ciągu dziesięciu kolejnych dni. W tych okolicznościach, skoro okazuje się z mocą wsteczną, że podpisany oryginał pisma, który został materialnie złożony w sekretariacie Sądu w ciągu dziesięciu dni od przesłania za pośrednictwem poczty elektronicznej, nie jest opatrzony przynajmniej tym samym podpisem co podpis figurujący na dokumencie przekazanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, to okoliczność ta wystarczy do stwierdzenia, że są to dwa różne dokumenty, nawet jeśli podpisy zostały faktycznie złożone przez tę samą osobę (zob. analogicznie ww. w pkt 14 postanowienie Marcuccio/Komisja, EU:F:2013:214, pkt 40, 41).

16. W niniejszej sprawie pismo wszczynające postępowanie w sprawie opatrzone zeskanowanym podpisem wpłynęło do sekretariatu Sądu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 22 września 2014 r., czyli przed upływem terminu do wniesienia skargi.

17. Papierowa wersja skargi wpłynęła do sekretariatu Sądu w dniu 30 września 2014 r., jednak była to zeskanowana kopia oryginału skargi, na której widniał jedynie zeskanowany podpis adwokata skarżącej (zob. pkt 3 powyżej). Pismo to nie zawierało zatem odręcznego podpisu adwokata skarżącej. Prawdą jest, że na piśmie przewodnim, które wpłynęło do sekretariatu w dniu 30 września 2014 r., widniał odręczny podpis adwokata, jednak owo pismo towarzyszące nie zostało przesłane za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 22 września 2014 r. Skarga nie może zatem zostać uznana za podpisaną w sposób odręczny i odpowiadającą oryginałowi, którego kopia została przesłana za pośrednictwem poczty elektronicznej.

18. Należy zatem stwierdzić, że dokument, który wpłynął do sekretariatu Sądu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 22 września 2014 r., nie stanowi identycznej kopii oryginału skargi, który wpłynął do sekretariatu za pośrednictwem poczty w dniu 30 września 2014 r.

19. Ponadto niezłożenie podpisanego oryginału w ciągu dziesięciu dni od otrzymania przez sekretariat Sądu kopii skargi za pośrednictwem poczty elektronicznej nie może zostać konwalidowane poprzez złożenie w dniu 2 października 2014 r. strony oryginału skargi zawierającej odręczny podpis adwokata skarżącej. Ów złożony dokument – który nie zawiera pełnej treści oryginału skargi – jest bowiem opatrzony podpisem, który nie jest identyczny z tym złożonym na skardze wysłanej za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 22 września 2014 r. (zob. pkt 4 powyżej).

20. W rezultacie podpisany oryginał skargi nie został złożony w sekretariacie nie później niż dziesięć dni po otrzymaniu przez ten sekretariat kopii skargi za pośrednictwem poczty elektronicznej.

21. W tym wypadku zgodnie z art. 43 § 6 regulaminu postępowania do celów dochowania terminu do wniesienia skargi można uwzględnić jedynie datę złożenia podpisanego oryginału skargi [postanowienia: z dnia 28 kwietnia 2008 r., PubliCare Marketing Communications/OHIM (Publicare), T‑358/07, EU:T:2008:130, pkt 13; z dnia 28 listopada 2011 r., Noscira/OHIM – Agouron Pharmaceuticals (ZENTYLOR), T‑307/11, EU:T:2011:697, pkt 15].

22. W niniejszej sprawie dokumenty wysłane przez skarżącą wpłynęły do Sądu, wraz z należycie podpisanym w sposób odręczny pismem przewodnim, w dniu 30 września 2014 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia skargi, który wygasł, odpowiednio, w dniach 22 i 25 września 2014 r.

23. W rezultacie należy stwierdzić, że skarga nie została złożona przed upływem terminu do jej wniesienia.

24. Należy dodatkowo przypomnieć, że nieprzedstawienie oryginału skargi podpisanej przez upoważnionego do tego adwokata lub radcę prawnego nie należy do tych braków formalnych, które mogą zostać uzupełnione zgodnie z art. 44 § 6 regulaminu postępowania. Wymóg ten należy bowiem uznać za istotny przepis proceduralny, który powinien być stosowany w sposób ścisły, co oznacza, że jego niedochowanie pociąga za sobą, po upływie terminu procesowego, niedopuszczalność skargi (zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2011 r., Bell & Ross/OHIM, C‑426/10 P, Zb.Orz., EU:C:2011:612, pkt 42; postanowienie z dnia 21 września 2012 r., Noscira/OHIM, C‑69/12 P, EU:C:2012:589, pkt 22, 23; wyrok z dnia 23 maja 2007 r., Parlament/Eistrup, T‑223/06 P, Zb.Orz., EU:T:2007:153, pkt 48, 51).

25. Ponadto skarżąca nie wykazała usprawiedliwionego błędu lub istnienia nieprzewidywalnych okoliczności czy siły wyższej – ani nawet nie powoływała się na nie – co pozwoliłoby Sądowi na odstąpienie od wskazanego terminu na podstawie art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 tego statutu.

26. W tych okolicznościach skargę należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną bez konieczności doręczenia jej OHIM.

W przedmiocie kosztów

27. Ponieważ niniejsze postanowienie zostało wydane przed doręczeniem skargi OHIM i zanim mógł on ponieść jakiekolwiek koszty, wystarczy postanowić, że skarżąca pokryje własne koszty zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania.

Sentencja

Z powyższych względów

SĄD (szósta izba)

postanawia, co następuje:

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Marpefa, SL pokrywa własne koszty.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 3 lutego 2015 r.