Postanowienie Sądu (piąta izba) z dnia 26 listopada 2014 r. –

Léon Van Parys przeciwko Komisji

(sprawa T‑171/14)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Pismo Komisji informujące o utrzymaniu zawieszenia terminu na podjęcie decyzji dotyczącej umorzenia należności celnych — Wniosek o wydanie orzeczenia przez sąd — Brak właściwości Sądu — Brak interesu prawnego — Oczywista niedopuszczalność”

1.	Skarga o stwierdzenie nieważności — Właściwość sądu Unii — Żądania wydania wyroku deklaratoryjnego — Niedopuszczalność (art. 263 TFUE) (por. pkt 15)

2.	Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty podlegające zaskarżeniu — Akty przygotowawcze — Wykluczenie — Pismo Komisji informujące o utrzymaniu zawieszenia terminu na podjęcie decyzji dotyczącej umorzenia należności celnych — Wykluczenie (art. 263 TFUE) (por. pkt 20–22, 27, 28)

Skarga o stwierdzenie nieważności — Wyrok stwierdzający nieważność — Skutki — Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku — Zakres — Decyzja oparta niekoniecznie na tym samym uzasadnieniu co uzasadnienie zawarte w akcie, którego nieważność została stwierdzona (art. 266 TFUE) (por. pkt 32–34)

Przedmiot

Z jednej strony żądanie – stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 24 stycznia 2014 r. informującego skarżącą o utrzymaniu zawieszenia terminu na podjęcie decyzji dotyczącej umorzenia należności celnych przewidzianego w art. 907 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1), a z drugiej strony żądanie wydania orzeczenia stwierdzającego, że art. 909 rozporządzenia nr 2454/94 wywołał skutki względem skarżącej w następstwie wydania wyroku Sądu z dnia 19 marca 2013 r., Firma Van Parys/Komisja (T‑324/10, Zb.Orz., EU:T:2013:136)

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona.

2)	Firma Léon Van Parys pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.