|
28.4.2014 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 129/15 |
Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
(Sprawa C-113/14)
(2014/C 129/19)
Język postępowania: niemiecki
Strony
Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland (przedstawiciele: T. Henze, A. Wiedmann, pełnomocnicy)
Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
Żądania strony skarżącej
Strona skarżąca wnosi o:
|
— |
stwierdzenie nieważności art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1); |
|
— |
stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), odsyłającego do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; |
|
— |
utrzymanie w mocy skutków wskazanych przepisów do czasu wejścia w życie uregulowania przyjętego na właściwej podstawie prawnej; |
|
— |
obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Bundesrepublik Deutschland wnosi o stwierdzenie nieważności art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 zostało jej zdaniem, jako środek wspólnej organizacji rynków produktów rolnych, przyjęte ogólnie na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE.
Zdaniem rządu federalnego uregulowanie zawarte w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi tzw. „środek dotyczący ustalania cen” w rozumieniu art. 43 ust. 3 TFUE. Z tego względu rząd federalny zajmuje stanowisko, w myśl którego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 nie mógł był zostać przyjęty na podstawie prawnej w postaci art. 43 ust. 2 TFUE, lecz powinien był zostać przyjęty na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE. Zdaniem rządu federalnego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 został zatem oparty na niewłaściwej podstawie prawnej.
W przekonaniu rządu federalnego, ze względów pewności i jasności prawa należy również stwierdzić nieważność art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013, który odsyła do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Artykuł 2 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 przyczynia się bowiem, zdaniem rządu federalnego, ze względu na odesłanie do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, którego nieważność należy stwierdzić, do powstania błędnego wrażenia co do stanu prawnego, tak jakby został on oparty na właściwej podstawie prawnej i był zgodny z prawem.
Ponadto zdaniem rządu federalnego celem zagwarantowania nadrzędnych interesów, ze względu na ochronę uzasadnionych oczekiwań przedsiębiorstw rolnych oraz, ogólnie, ze względów pewności prawa, należy zgodnie z art. 264 ust. 2 TFUE stwierdzić utrzymanie w mocy skutków wskazanych przepisów do czasu wejścia w życie uregulowania przyjętego na właściwej podstawie prawnej.