Sprawa C‑522/14

Sparkasse Allgäu

przeciwko

Finanzamt Kempten

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)

„Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Przepisy państwa członkowskiego nakładające na instytucje kredytowe obowiązek przekazania organom podatkowym informacji dotyczących aktywów zmarłych klientów do celów poboru podatku od spadków — Zastosowanie tych przepisów do oddziałów z siedzibą w innym państwie członkowskim, w którym tajemnica bankowa co do zasady zakazuje takiego przekazania”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r.

Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Ograniczenia – Uregulowanie krajowe zobowiązujące instytucje kredytowe do przekazania organom podatkowym informacji dotyczących aktywów zmarłych klientów, przechowywanych lub zarządzanych w ich oddziałach z siedzibą w innym państwie członkowskim – Narzucenie w drugim państwie członkowskim tajemnicy bankowej, której naruszenie zagrożone jest sankcjami karnymi – Dopuszczalność obowiązku przekazania

(art. 49 TFUE)

Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które zobowiązuje instytucje kredytowe z siedzibą w tym państwie członkowskim do zgłoszenia organom krajowym składników majątkowych przechowywanych lub zarządzanych w ich niesamodzielnych oddziałach w innym państwie członkowskim w wypadku śmierci właściciela tych składników majątkowych będącego rezydentem tego pierwszego państwa członkowskiego, podczas gdy drugie państwo członkowskie nie przewiduje porównywalnego obowiązku zawiadomienia, a instytucje kredytowe są tam objęte tajemnicą bankową, której naruszenie jest zagrożone sankcjami karnymi.

Po pierwsze, niekorzystne skutki, jakie mógłby spowodować taki obowiązek, wynikają z równoległego wykonywania przez dwa państwa członkowskie ich kompetencji w dziedzinie z jednej strony regulacji obowiązków banków i innych instytucji kredytowych wobec ich klientów w odniesieniu do przestrzegania tajemnicy bankowej, a z drugiej strony kontroli podatkowych, ponieważ państwo członkowskie oddziału nakłada poszanowanie tajemnicy bankowej na wszystkich, w tym na organy podatkowe, podczas gdy w państwie członkowskim miejsca siedziby przestrzeganie tajemnicy bankowej nie może mieć pierwszeństwa przed wymogiem polegającym na zapewnieniu skuteczności kontroli podatkowych, nawet jeśli dane uregulowanie w objętych nim okolicznościach ustanawia obowiązek przekazania informacji organom podatkowym, bez zgody posiadacza danego rachunku.

Po drugie, w braku wszelkich środków harmonizacyjnych w dziedzinie wymiany informacji na potrzeby kontroli podatkowych państwa członkowskie mają swobodę nakładania na krajowe instytucje kredytowe takiego obowiązku, jeśli chodzi o ich oddziały działające za granicą, mające na celu zapewnienie skuteczności kontroli podatkowych, z zastrzeżeniem, że transakcje realizowane w tych oddziałach nie będą traktowane w sposób dyskryminujący w stosunku do transakcji realizowanych przez ich oddziały krajowe. W istocie swoboda przedsiębiorczości nie może bowiem być rozumiana w ten sposób, że państwo członkowskie jest zobowiązane do ustalenia zasad podatkowych, a w szczególności obowiązku zawiadomienia, w zależności od zasad innego państwa członkowskiego w celu zagwarantowania w każdej sytuacji opodatkowania, które eliminuje wszelkie nierówności wynikające z krajowych przepisów podatkowych.

(por. pkt 25, 26, 29, 31, 32; sentencja)