Sprawa C‑498/14 PPU

RG

przeciwko

SF

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles)

Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Uprowadzenie dziecka – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 11 ust. 7 i 8

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2015 r.

1. Pytania prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Przesłanki – Brak kontaktu i znaczna odległość pomiędzy małym dzieckiem i jego ojcem – Szybka odpowiedź Trybunału mogąca osłabić wpływ na ich przyszłe relacje

   (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 107, 108; rozporządzenie Rady nr 2201/2003)

2. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie nr 2201/2003 – Przyznanie przez państwo członkowskie wyspecjalizowanemu sądowi jurysdykcji w zakresie rozstrzygania kwestii powrotu dziecka czy pieczy nad dzieckiem – Dopuszczalność

   (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 24; rozporządzenie Rady nr 2201/2003, art. 11 ust. 6–8)

1.  Co się tyczy odesłania prejudycjalnego dotyczącego wykładni rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, Trybunał może postanowić o rozpoznaniu odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym przewidzianym w art. 107 jego regulamin postępowania, ponieważ dotyczy ono trzyletniego dziecka, które od ponad roku nie ma kontaktu z ojcem. W istocie przedłużanie sytuacji braku kontaktu, którą ponadto charakteryzuje znaczna odległość pomiędzy miejscem zamieszkania ojca a miejscem pobytu dziecka, mogłoby poważnie zaszkodzić przyszłym relacjom dziecka z ojcem.

   (por. pkt 36, 38, 39)

2.  Wykładni art. 11 ust. 7 i 8 rozporządzenia nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało wyspecjalizowanemu sądowi jurysdykcję w zakresie rozstrzygania kwestii powrotu dziecka czy pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania przewidzianego w tym przepisie, nawet gdy przed sądem powszechnym toczy się już postępowanie co do istoty sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka.

   W istocie wskazanie sądu krajowego mającego jurysdykcję w kwestii powrotu dziecka oraz pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania określonego w art. 11 ust. 6–8 rozporządzenia stanowi wybór państw członkowskich. W tym względzie okoliczność przyznania przez państwo członkowskie wyspecjalizowanemu sądowi owej jurysdykcji nie może, jako taka, naruszać skuteczności rozporządzenia.

   Jednakże należy czuwać nad tym, by takie przyznanie jurysdykcji pozostawało w zgodzie z prawami podstawowymi dziecka, takimi jak ustanowione w art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w szczególności z celem szybkości tych postępowań. Co się tyczy celu szybkości postępowania, stosując właściwe przepisy prawa krajowego, sąd krajowy, który ma za zadanie dokonać ich wykładni, powinien to czynić w świetle prawa Unii, a w szczególności omawianego rozporządzenia.

   (por. pkt 49, 51–54; sentencja)