Sprawa C‑397/14

Polkomtel sp. z o.o.

przeciwko

Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy)

„Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 28 — Numery niegeograficzne — Dostęp użytkowników końcowych mieszkających w państwie członkowskim operatora do usług wykorzystujących numery niegeograficzne — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuły 5, 8 i 13 — Uprawnienia i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych w odniesieniu do dostępu i wzajemnych połączeń — Nakładanie, zmiana albo uchylenie obowiązków — Nakładanie obowiązków na przedsiębiorstwa, które kontrolują dostęp do użytkowników końcowych — Kontrola cen — Przedsiębiorstwo nieposiadające znaczącej pozycji rynkowej — Dyrektywa 2002/21/WE — Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami — Decyzja krajowego organu regulacyjnego określająca warunki współpracy oraz zasady rozliczeń w odniesieniu do usług świadczonych między przedsiębiorstwami”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r.

  1. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa Rady 2002/22 – Dostęp do numerów i usług łączności elektronicznej – Numery niegeograficzne – Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zapewnienia przez operatora dostępu do numerów niegeograficznych wszystkim użytkownikom końcowym jego sieci, a nie tylko tym z innych państw członkowskich – Dopuszczalność

    (dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 28)

  2. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Niezbędność orzeczenia w trybie prejudycjalnym oraz znaczenie zadanych pytań – Ocena przez sąd krajowy – Domniemanie związku ze sprawą zadanych pytań

    (art. 267 TFUE)

  3. Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa Rady 2002/22 – Uprawnienia i zakres odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych – Dyrektywa Rady 2002/19 – Rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami – Dyrektywa Rady 2002/21 – Uprawnienie krajowego organu regulacyjnego do nałożenia na operatora zarówno obowiązku zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do usług wykorzystujących numery niegeograficzne realizowanych w sieci innego operatora, jak i innych obowiązków taryfowych – Poszanowanie zasady proporcjonalności – Badanie przez sąd krajowy

    (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2002/19, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3, 4, art. 13; 2002/21, art. 6–8; 2002/22, art. 28)

  1.  Artykuł 28 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może postanowić, iż operator publicznej sieci łączności elektronicznej powinien zapewnić dostęp do numerów niegeograficznych wszystkim użytkownikom końcowym swojej sieci w tym państwie, a nie jedynie użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich.

    (por. pkt 35; pkt 1 sentencji)

  2.  Zobacz tekst orzeczenia.

    (por. pkt 37, 38)

  3.  Artykuł 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19 w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) w związku z art. 28 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one krajowym organom regulacyjnym (KOR), w ramach rozstrzygania sporu między dwoma operatorami, nałożenie na jednego z tych operatorów obowiązku zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do usług wykorzystujących numery niegeograficzne realizowanych w sieci drugiego operatora oraz określenie, na podstawie art. 13 dyrektywy 2002/19, zasad rozliczeń między wspomnianymi operatorami z tytułu tego dostępu, pod warunkiem że owe obowiązki są obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne, niedyskryminujące, oparte na naturze stwierdzonego problemu i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz że w stosownym wypadku zostały zachowane procedury przewidziane w art. 6 i 7 tej dyrektywy, co winien ustalić sąd krajowy.

    W tym względzie art. 8 ust. 3 dyrektywy o dostępie nie sprzeciwia się nałożeniu, w ramach stosowania art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej, obowiązków związanych z kontrolą cen, takich jak obowiązki określone w art. 13 ust. 1 dyrektywy o dostępie, na operatora, który nie posiada znaczącej pozycji na danym rynku, o ile takie obowiązki stanowią niezbędne i proporcjonalne środki w celu zapewnienia, by użytkownicy końcowi mogli mieć dostęp do usług wykorzystujących numery niegeograficzne w Unii.

    Ponadto, ponieważ art. 13 dyrektywy o dostępie nie normuje zasad rozliczeń, KOR powinny ustalić owe zasady i zagwarantować, że spełniają one przesłanki wymienione w art. 8 ust. 4 tej dyrektywy.

    Wreszcie, możliwość przyjęcia przez KOR decyzji zastępującej umowę między zainteresowanymi operatorami nie narusza wolności prowadzenia działalności gospodarczej, pod warunkiem że obowiązki nałożone w ramach rozstrzygania sporu między zainteresowanymi operatorami są niezbędne i proporcjonalne. W istocie wykonywanie zarówno prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, jak i prawa własności może zostać poddane ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają realizowanym przez Unię celom służącym dobru ogólnemu i nie stanowią, w stosunku do swego celu, ingerencji nieproporcjonalnej i niemożliwej do przyjęcia, która naruszałaby istotę praw.

    (por. pkt 51, 52, 55–62; pkt 2 sentencji)