Sprawa C‑382/13

C.E. Franzen i in.

przeciwko

Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep)

„Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 13 ust. 2 i art. 17 — Praca dorywcza wykonywana w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania — Właściwe ustawodawstwo — Odmowa przyznania zasiłku rodzinnego oraz obniżenie emerytury w państwie członkowskim miejsca zamieszkania”

Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r.

1. Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Właściwe ustawodawstwo – Ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia – Praca wykonywana w sposób dorywczy – Brak wpływu – Pracownik objęty ustawodawstwem owego państwa podczas dni, w których wykonuje pracę i podczas dni, w których nie wykonuje tej pracy

   [rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 13 ust. 2 lit. a)]

2. Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Właściwe ustawodawstwo – Ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia – Pobieranie świadczeń związanych z systemem ubezpieczeń emerytalnych i zasiłków rodzinnych w państwie członkowskim zamieszkania, zgodnie z ustawodawstwem tego państwa – Poszanowanie przesłanek materialnych przyznania takich świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania i brak kumulacji świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres – Dopuszczalność

   [rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 13 ust. 1, 2 lit. a)]

1.  Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006, należy interpretować w ten sposób, że osoba zamieszkała w państwie członkowskim, która objęta jest zakresem stosowania tego rozporządzenia, ze zmianami, i na podstawie umowy o pracę dorywczą jest zatrudniona na terytorium innego państwa członkowskiego w wymiarze kilku dni miesięcznie, podlega z tego tytułu ustawodawstwu państwa zatrudnienia zarówno podczas dni, w których wykonuje pracę najemną, jak i podczas dni, w których nie wykonuje tej pracy.

   W istocie ustawodawstwo państwa zatrudnienia znajduje zastosowanie tak długo, jak długo dana osoba wykonuje swoją działalność zawodową na terytorium tego państwa członkowskiego. Kwestie takie jak te, czy owa działalność wykonywana jest na podstawie stosunku pracy oraz jaki jest rodzaj tego stosunku – który może przybrać formę zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy bądź zatrudnienia dorywczego – czy też liczba godzin przepracowanych przez pracownika, nie mają tu żadnego znaczenia.

   (por. pkt 50, 53; pkt 1 sentencji)

2.  Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006, w związku z ust. 1 tego artykułu należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by pracownik migrujący, który podlega ustawodawstwu państwa zatrudnienia, którego zastosowanie nie dawało zainteresowanym prawa do zasiłku rodzinnego i emerytury z systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa i który to pracownik spełnia materialne warunki przyznania takich świadczeń określone w ustawodawstwie państwa członkowskiego miejsca zamieszkania – a jednocześnie jego sytuacja nie prowadzi do kumulacji świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres ubezpieczenia, miał prawo, na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, do świadczeń z systemu ubezpieczeń emerytalnych i zasiłków rodzinnych tego ostatniego państwa.

   (por. pkt 55, 65, 66; pkt 2 sentencji)