Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – Głobył Trans Łodżistik OOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Stoliczna

(Sprawy połączone C-29/13 i C-30/13) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 243 i 245 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 181a - Decyzja zaskarżalna - Dopuszczalność skargi do sądu bez wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym - Zasada przestrzegania prawa do obrony])

(2014/C 135/12)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd Sofija-grad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Głobył Trans Łodżistik OOD

Strona pozwana: Naczałnik na Mitnica Stoliczna

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Administratiwen syd Sofija-grad – Wykładnia art. 243 i 245 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) oraz art. 181a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1) – Zasady prawa do obrony i powagi rzeczy osądzonej – Prawo do zaskarżenia decyzji organu celnego w sprawie retrospektywnego pokrycia długów celnych, nawet w przypadku, gdy decyzje tego organu są ostateczne – Dopuszczalność skargi do sądu bez wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym – Decyzja organu celnego wydana z naruszeniem wymogów proceduralnych – Obowiązek sądu w takim wypadku do wydania orzeczenia w przedmiocie skargi bez uwzględnienia obowiązku wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym

Sentencja

Po pierwsze, decyzja, taka jak jedna z decyzji rozpatrywanych w postępowaniach głównych, która ma na celu sprostowanie wartości celnej towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., i która wiąże się z powiadomieniem zgłaszającego o powstaniu zobowiązania do zapłaty dodatkowej kwoty podatku od wartości dodanej, stanowi akt zaskarżalny w rozumieniu art. 243 rzeczonego rozporządzenia nr 2913/92. Po drugie, w świetle ogólnych zasad dotyczących przestrzegania prawa do obrony i powagi rzeczy osądzonej, art. 245 wspomnianego rozporządzenia nr 2913/92 nie sprzeciwia się przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w sprawach w postępowaniach głównych, które przewidują dwa odrębne środki zaskarżenia w celu podważenia decyzji wydanych przez organy celne, ponieważ przepisy te nie naruszają ani zasady równoważności, ani zasady skuteczności.

2)	Artykuł 243 rozporządzenia nr 2913/92 nie uzależnia dopuszczalności skargi do sądu na decyzje wydane na podstawie art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 od wcześniejszego wykorzystania dostępnych administracyjnych środków zaskarżenia tych decyzji.

Artykuł 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że decyzja wydana na podstawie tego artykułu powinna być uznana za ostateczną i może być przedmiotem bezpośredniej skargi do niezależnego organu sądowego, nawet w przypadku gdy została wydana z naruszeniem prawa zainteresowanego do bycia wysłuchanym oraz do złożenia sprzeciwu.

W przypadku naruszenia prawa zainteresowanego do bycia wysłuchanym i do złożenia sprzeciwu przewidzianego w art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 3254/94, do sądu krajowego należy określenie, w świetle szczególnych okoliczności zawisłego przez nim sporu i z uwzględnieniem zasady równoważności i skuteczności, czy w przypadku gdy należy stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem zasady dotyczącej przestrzegania prawa do obrony, sąd ów jest zobowiązany do rozpatrzenia skargi wniesionej na tę decyzję, czy też może przekazać sprawę do rozpoznania właściwemu organowi administracyjnemu.

(1) Dz.U. C 108 z 13.4.2013.