28.7.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 227/32 |
Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Siegenia-Aubi i Noraa przeciwko Komisji
(Sprawa T-257/12)
2012/C 227/54
Język postępowania: niemiecki
Strony
Strona skarżąca: Siegenia-Aubi KG (Wilnsdorf, Niemcy) i Noraa GmbH (Wilnsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Caspary i J. van Kann)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
— |
stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 2069 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39452 — Okucia do okien i drzwi balkonowych w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących; |
— |
posiłkowo, odpowiednie obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywny nałożonej na skarżące w zaskarżonej decyzji; |
— |
obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.
1) |
Po pierwsze, w ramach swych ustaleń pozwana naruszyła zasadę rozkładu ciężaru dowodu (art. 2 rozporządzenia nr 1/2003), standard dowodowy oraz obowiązek uzasadnienia. W szczególności pozwana nie wykazała w wystarczającym zakresie istnienia domniemywanych „skutku sygnalizacyjnego” niemieckich cen systemów „rozwierano-uchylnych” dla wszystkich technologii okuć i materiałów, z jakich są one wytwarzane, na całym terenie EOG, wobec czego niezgodnie z prawem zmniejszyła ciężar dowodowy spoczywający na skarżącej. |
2) |
Po drugie, pozwana błędnie przyjęła, że domniemywana zmowa dotyczyła całego terenu EOG, względnie nie przedstawiła w tym zakresie wystarczających dowodów. |
3) |
Po trzecie, pozwana błędnie przyjęła, nie przedstawiając w tym zakresie wystarczających dowodów, że domniemywane naruszenie dotyczyło wszystkich technologii okuć i materiałów, z których są one wytwarzane. |
4) |
Po czwarte, pozwana błędnie przyjęła, nie przedstawiając w tym zakresie wystarczających dowodów, że zmowa cenowa miała miejsce w 2002 r. W rezultacie nieprawidłowo pod względem prawnym zastosowano także wytyczne w sprawie grzywien, gdyż błędnie przyjęto, że naruszenie trwało od 1999 r. do 2007 r. Ponadto pozwana naruszyła art. 25 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż czyny popełnione przed 2002 r. były już objęte przedawnieniem. |
5) |
Po piąte, pozwana naruszyła prawo, przypisując skarżącym zachowanie spółki, w której posiadały one tylko mniejszość udziałów, naruszając tym samym reguły dotyczące przypisywania odpowiedzialności spółkom dominującym za działania spółek zależnych, a także obowiązek uzasadnienia. |
6) |
Po szóste, przy dostosowywaniu grzywny pozwana naruszyła zasadę równego traktowania, zasadę proporcjonalności, zasadę rozsądnej administracji oraz obowiązek uzasadnienia. Co więcej, pozwana postępowała wbrew treści, logice oraz celowi wytycznych w sprawie grzywien. |
7) |
Po siódme, przy ustalaniu wagi naruszenia pozwana naruszyła zasady proporcjonalności i rozsądnej administracji oraz pkt 20, 23 i 25 wytycznych w sprawie grzywien, a także obowiązek uzasadnienia. |
8) |
Po ósme, przy ustalaniu okoliczności łagodzących pozwana naruszyła zasadę równego traktowania, pkt 29 wytycznych w sprawie grzywien, a także obowiązek uzasadnienia. W szczególności pozwana nie uwzględniła okoliczności, że skarżące działały nieumyślnie i że podjęły się czynnej współpracy. |