8.9.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 273/11

Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — SNCF przeciwko Komisji

(Sprawa T-242/12)

2012/C 273/19

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Société nationale des chemins de fer français (SNCF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Beurier, O. Billard i V. Landes)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argument

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 1616 wersja ostateczna z dnia 9 marca 2012 r. stwierdzającej niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy państwa wdrożonej przez Republikę Francuską na rzecz Sernam SCS (1) między innymi poprzez rekapitalizację, przyznane gwarancje i zrzeczenie się wierzytelności wobec Sernam przez stronę skarżącą.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw do obrony strony skarżącej przez to, że przyjmując w zaskarżonej decyzji stanowisko, o którym nie było mowy w decyzji wszczynającej postępowanie, Komisja nie umożliwiła stronie skarżącej skutecznego przedstawienia swojego poglądu co do znaczenia tego stanowiska.

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż decyzja w sprawie Sernam 2 (2) stworzyła sytuację legitymizującą uzasadnione oczekiwania skarżącej co do prawidłowego charakteru przeniesienia całości aktywów Sernamu.

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady pewności prawa przez to, że Komisja przyjęła decyzję prawie siedem lat po przeniesieniu całości aktywów Sernamu.

4)

Zarzut czwarty dotyczący błędów prawnych i faktycznych zakresie, w jakim Komisja uznała, iż warunki określone w art. 3 ust. 2 decyzji w sprawie „Sernam 2” nie zostały dotrzymane. Zarzut ten jest rozwinięty na sześć części dotyczących błędów, których dopuściła się Komisja, uznając, że:

—

do przeniesienia całości aktywów Sernamu nie doszło w dniu 30 czerwca 2005 r.;

—

nie stanowi ono sprzedaży;

—

stanowi ono transfer w całości (aktywów i pasywów) Sernam SA;

—

nie jest ograniczone do aktywów Sernam SA, lecz zostało podwyższone o 59 mln EUR;

—

nie odbyło się w drodze przejrzystej i otwartej procedury;

—

i że nie zachowano celu sprzedaży aktywów.

5)

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa przez to, że Komisja uznała, iż obowiązek odzyskania pomocy w wysokości 41 mln EUR został przeniesiony na Financière Sernam i jej spółki zależne, chociaż nie można uznać, by Financière Sernam odniosła korzyść, gdyż zapłaciła cenę rynkową za całość aktywów Sernamu.

6)

Zarzut szósty dotyczący braku uzasadnienia i błędów faktycznych i prawnych polegających na tym, że Komisja uznała, iż środki określone w protokole ustaleń dotyczące przeniesienia całości aktywów Sernamu stanowią pomoc państwa, chociaż cena zapłacona za nabycie jest ceną rynkową wynikającą z otwartego, przejrzystego, bezwarunkowego i niedyskryminującego przetargu i jest znacznie niższa od kosztów likwidacji, jakie strona skarżąca musiałaby ponieść w przypadku prawnej likwidacji Sernamu.

(1)  Pomoc państwa nr C 37/2008 — Francja — Zastosowanie decyzji „Sernam 2” — SA.12522.

(2)  Decyzja Komisji 2006/367/WE z dnia 20 października 2004 r. dotycząca pomocy państwa częściowo wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa „Sernam” [notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3940] (Dz.U. 2006, L 140, s. 1).