WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
UNII EUROPEJSKIEJ
(trzecia izba)

z dnia 25 czerwca 2014 r.

Sprawa F-120/12

Christèle Coutureau

przeciwko

Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)

Służba publiczna – Personel Europolu – Konwencja o Europolu – Regulamin pracowniczy Europolu – Decyzja 2009/371/WSiSW – Stosowanie WZIP do pracowników Europolu – Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony – Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której C. Coutureau żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Europejskiego Urzędu Policji (Europol) z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przedłużenia z nią na czas nieokreślony umowy o pracę członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony, dobiegającej końca w dniu 29 lutego 2012 r.

Orzeczenie:      Skarga zostaje oddalona. Christèle Coutureau pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji.

Streszczenie

1.      Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Zgodność pomiędzy zażaleniem i skargą – Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzuty i argumenty niezawarte w zażaleniu, lecz ściśle z nim związane – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2.      Urzędnicy – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Przesłanki – Szczegółowe zapewnienia udzielone przez administrację

1.      W ramach skarg urzędników przedmiot żądań przed sądem Unii musi być taki sam jak przedmiot zażalenia, a żądania mogą zawierać wyłącznie zarzuty odnoszące się do tej samej podstawy co zarzuty podniesione w zażaleniu, przy czym wysunięte żądania mogą zostać rozwinięte przed sądem Unii poprzez przedstawienie zarzutów i argumentów niekoniecznie zawartych w zażaleniu, lecz ściśle z nimi związanych.

W tym względzie, po pierwsze, ze względu na to, że postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma charakter nieformalny, a zainteresowani zazwyczaj działają na tym etapie bez pomocy adwokata, administracja nie powinna dokonywać restrykcyjnej wykładni zażaleń, lecz przeciwnie, powinna je badać w duchu otwartości, a po drugie, art. 91 regulaminu pracowniczego nie ma na celu związania w sposób ścisły i ostateczny potencjalnego etapu sądowego, jeżeli skarga do sądu nie wprowadza zmiany podstawy ani przedmiotu zażalenia. Niemniej aby postępowanie poprzedzające wniesienie skargi określone w art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego mogło osiągnąć swój cel, administracja powinna być w stanie zapoznać się wystarczająco dokładnie z tym, co zainteresowani mają do zarzucenia kwestionowanej decyzji.

(zob. pkt 34, 35)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Komisja/Moschonaki, T-476/11 P, EU:T:2013:557, pkt 73, 76, 77 i przytoczone tam orzecznictwo

2.      Prawo do żądania ochrony uzasadnionych oczekiwań przysługuje każdej jednostce znajdującej się w sytuacji, w której można stwierdzić, że administracja wzbudziła u niej uzasadnione nadzieje, dostarczając jej precyzyjnych zapewnień w formie dokładnych, bezwarunkowych i spójnych informacji pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł.

(zob. pkt 41)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Mendes/Komisja, F-125/11, EU:F:2013:35, pkt 62