Sprawa C‑530/12 P

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

przeciwko

National Lottery Commission

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 52 ust. 2 lit. c) — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na prawie autorskim wcześniej nabytym na mocy prawa krajowego — Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM — Rola sądu Unii”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 marca 2014 r.

1. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Względne podstawy unieważnienia – Używanie znaku towarowego, które może zostać zabronione z uwagi na inne, wcześniej nabyte prawo – Kontrola wykonywana przez właściwe instancje Urzędu i przez Sąd co do prawa krajowego mającego zastosowanie – Zakres

   (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 52 ust. 2)

2. Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Zasada kontradyktoryjności – Zakres

1.  W kontekście wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego wykonywana przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Sąd kontrola powinna być przeprowadzana w świetle wymogu gwarantowania skuteczności rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, polegającej na zapewnieniu ochrony wspólnotowego znaku towarowego.

   W tej perspektywie, jako że zastosowanie prawa krajowego może prowadzić do przyjęcia istnienia powodu unieważnienia właściwie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, wydaje się konieczne, by przed uwzględnieniem wniosku o unieważnienie prawa do takiego znaku towarowego Urząd i Sąd sprawdziły, czy materiały przedłożone przez wnioskodawcę mają znaczenie w odniesieniu do ciążącego na nim obowiązku przedstawienia dowodu na treść prawa krajowego.

   Kontrola wykonywana przez właściwe instancje Urzędu i Sąd powinna także odpowiadać wymogom funkcji, którą pełnią one w ramach sporów dotyczących wspólnotowych znaków towarowych.

   Gdy właściwe instancje Urzędu mają rozpatrzeć w pierwszej kolejności wniosek o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego oparty na wcześniej nabytym prawie chronionym przepisem prawa krajowego, wydana przez nie decyzja może skutkować pozbawieniem właściciela znaku towarowego przyznanego mu prawa. Skutek takiej decyzji oznacza nieuchronnie, że rola instancji wydającej decyzję nie jest ograniczona do prostego potwierdzenia prawa krajowego, jakie zostało przedstawione przez wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku.

   Co się tyczy kontroli sądowej wykonywanej w drugiej kolejności przez Sąd, kontrola ta powinna spełniać wymogi wynikające z zasady skutecznej ochrony sądowej. Skoro stosowanie prawa krajowego w rozpatrywanym kontekście proceduralnym może skutkować pozbawieniem właściciela wspólnotowego znaku towarowego przysługującego mu prawa, konieczne jest, by Sąd nie był pozbawiony z powodu ewentualnych luk w dokumentach przedłożonych na dowód mającego zastosowanie prawa krajowego rzeczywistej możliwości wykonywania skutecznej kontroli. W tym celu musi zatem mieć możliwość weryfikacji, nie tylko na podstawie przedłożonych dokumentów, treści, przesłanek stosowania i zakresu przepisów prawa, na które powołuje się wnoszący o unieważnienie prawa do znaku.

   W rezultacie w okolicznościach, w których Urząd może zostać wezwany do wzięcia pod uwagę w szczególności prawa krajowego państwa członkowskiego, gdzie podlega ochronie nabyte wcześniej prawo, na którym oparty jest wniosek o unieważnienie prawa do znaku, Urząd jest obowiązany z urzędu zasięgać informacji dotyczących prawa krajowego obowiązującego w zainteresowanym państwie członkowskim w sposób, który uzna za właściwy w tym celu, jeżeli informacje takie są niezbędne dla oceny przesłanek stosowania rozpatrywanej podstawy unieważnienia, a w szczególności prawdziwości powoływanych okoliczności faktycznych lub mocy dowodowej przedłożonych dokumentów.

   (por. pkt 40–45)

2.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 53, 54)