Sprawa C‑435/11
CHS Tour Services GmbH
przeciwko
Team4 Travel GmbH
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)
„Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Broszura sprzedażowa zawierająca fałszywe informacje — Zakwalifikowanie praktyki handlowej jako „nieuczciwej” — Wypadek, w którym nie można zarzucić przedsiębiorcy żadnego uchybienia wymogom staranności zawodowej”
Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2013 r.
Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Zakres stosowania – Informacja dotycząca rezerwacji na wyłączność określonej liczby miejsc zakwaterowania w biurze podróży – Włączenie
[dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. d)]
Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Nieuczciwa praktyka handlowa – Pojęcie
(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, motywy 13 i 17, art. 5–9, załącznik I)
Ochrona konsumentów – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29 – Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd – Pojęcie – Istotne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę – Praktyka spełniająca wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 tej dyrektywy – Konieczność zbadania także sprzeczności tej praktyki z wymogami staranności zawodowej – Brak
[dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 2 lit. a), art. 6 ust. 1]
Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 27–30)
Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 35–41)
Dyrektywa 2005/29 dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym powinna być interpretowana w ten sposób, że w wypadku gdy praktyka handlowa spełnia wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, aby można było zakwalifikować ją jako praktykę wprowadzającą w błąd konsumenta, nie zachodzi konieczność zbadania, czy taka praktyka jest również sprzeczna z wymogami staranności zawodowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy, aby można było ją uznać za nieuczciwą i w konsekwencji zakazać jej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.
W istocie elementy stanowiące praktykę handlową wprowadzającą w błąd, takie jak zawarte w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29, są zasadniczo skonstruowane z punktu widzenia konsumenta jako odbiorcy nieuczciwych praktyk handlowych i w istocie odpowiadają drugiej przesłance charakteryzującej taką praktykę, ustanowionej w art. 5 ust. 2 lit. b) rzeczonej dyrektywy. W art. 6 ust. 1 nie wymienia się natomiast przesłanki zawartej w art. 5 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy, dotyczącej sprzeczności praktyki z wymogami staranności zawodowej, która dotyczy sfery przedsiębiorcy.
W związku z powyższym taka wykładnia znajduje zastosowanie zarówno w świetle brzmienia i struktury art. 5 i art. 6 ust. 1 omawianej dyrektywy, jak i jej ogólnej systematyki, oraz jest jedyną, która może zachować effet utile szczególnych przepisów przewidzianych w art. 6–9 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych.
(por. pkt 43, 45, 46, 48; sentencja)
Sprawa C‑435/11
CHS Tour Services GmbH
przeciwko
Team4 Travel GmbH
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)
„Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Broszura sprzedażowa zawierająca fałszywe informacje — Zakwalifikowanie praktyki handlowej jako „nieuczciwej” — Wypadek, w którym nie można zarzucić przedsiębiorcy żadnego uchybienia wymogom staranności zawodowej”
Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2013 r.
Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Dyrektywa 2005/29 — Zakres stosowania — Informacja dotycząca rezerwacji na wyłączność określonej liczby miejsc zakwaterowania w biurze podróży — Włączenie
[dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 lit. d)]
Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Dyrektywa 2005/29 — Nieuczciwa praktyka handlowa — Pojęcie
(dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, motywy 13 i 17, art. 5–9, załącznik I)
Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Dyrektywa 2005/29 — Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd — Pojęcie — Istotne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę — Praktyka spełniająca wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 tej dyrektywy — Konieczność zbadania także sprzeczności tej praktyki z wymogami staranności zawodowej — Brak
[dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 2 lit. a), art. 6 ust. 1]
Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 27–30)
Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 35–41)
Dyrektywa 2005/29 dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym powinna być interpretowana w ten sposób, że w wypadku gdy praktyka handlowa spełnia wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, aby można było zakwalifikować ją jako praktykę wprowadzającą w błąd konsumenta, nie zachodzi konieczność zbadania, czy taka praktyka jest również sprzeczna z wymogami staranności zawodowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy, aby można było ją uznać za nieuczciwą i w konsekwencji zakazać jej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.
W istocie elementy stanowiące praktykę handlową wprowadzającą w błąd, takie jak zawarte w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29, są zasadniczo skonstruowane z punktu widzenia konsumenta jako odbiorcy nieuczciwych praktyk handlowych i w istocie odpowiadają drugiej przesłance charakteryzującej taką praktykę, ustanowionej w art. 5 ust. 2 lit. b) rzeczonej dyrektywy. W art. 6 ust. 1 nie wymienia się natomiast przesłanki zawartej w art. 5 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy, dotyczącej sprzeczności praktyki z wymogami staranności zawodowej, która dotyczy sfery przedsiębiorcy.
W związku z powyższym taka wykładnia znajduje zastosowanie zarówno w świetle brzmienia i struktury art. 5 i art. 6 ust. 1 omawianej dyrektywy, jak i jej ogólnej systematyki, oraz jest jedyną, która może zachować effet utile szczególnych przepisów przewidzianych w art. 6–9 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych.
(por. pkt 43, 45, 46, 48; sentencja)