Sprawa C-286/11 P

Komisja Europejska

przeciwko

Tomkins plc

„Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Odpowiedzialność spółki dominującej wynikająca jedynie z noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej — Zasada ne ultra petita — Skutki, jakie nieważność stwierdzona w wyroku dotyczącym spółki zależnej wywiera na sytuację prawną spółki dominującej”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2013 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Skargi wniesione oddzielnie przez spółkę dominującą i jej spółkę zależną na decyzję Komisji przypisującą spółce dominującej noszące znamiona naruszenia zachowanie spółki zależnej – Uwzględnienie przez Sąd w ramach skargi spółki dominującej wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej przez spółkę zależną – Naruszenie zakazu orzekania ultra petita – Brak

(art. 81 ust. 1 WE, art. 256 WE)

W dziedzinie prawa konkurencji, w odniesieniu do złożonej przez spółkę dominującą skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przypisującej tej spółce odpowiedzialność za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej i nakładającej na nią odpowiedzialność za zapłatę grzywny, sąd Unii nie orzeka ultra petita, gdy – w sytuacji, kiedy spółka dominująca i jej spółka zależna wniosły do niego dwie odrębne skargi o stwierdzenie nieważności – uwzględnia wyrok, który stwierdzając błąd w ustaleniu czasu trwania naruszenia, częściowo stwierdził nieważność tej decyzji i obniżył kwotę grzywny.

W istocie aby przypisać odpowiedzialność któremukolwiek z wchodzących w skład grupy podmiotów, konieczne jest dostarczenie dowodu na to, że podmiot taki co najmniej dopuścił się naruszenia określonych w prawie Unii reguł konkurencji, a okoliczność ta została podniesiona w uprawomocnionej decyzji. Nie jest tak w wypadku gdy odpowiedzialność solidarna spółki dominującej oparta jest na decyzji dotyczącej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną, której to decyzji częściowa nieważność została stwierdzona została w odniesieniu do czasu trwania popełnionego naruszenia.

Zatem w takim wypadku, sąd Unii nie wydając orzeczenia ultra petita, może wziąć pod uwagę wynik skargi wniesionej przez spółkę zależną i stwierdzić nieważność owej decyzji w odniesieniu do spornego okresu również w odniesieniu do spółki dominującej, nawet gdy zakres wniesionych przez te spółki skarg i argumentów podniesionych przez nie jest identyczny.

(por. pkt 37, 38, 43, 49)

Sprawa C-286/11 P

Komisja Europejska

przeciwko

Tomkins plc

„Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Odpowiedzialność spółki dominującej wynikająca jedynie z noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej — Zasada ne ultra petita — Skutki, jakie nieważność stwierdzona w wyroku dotyczącym spółki zależnej wywiera na sytuację prawną spółki dominującej”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2013 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Skargi wniesione oddzielnie przez spółkę dominującą i jej spółkę zależną na decyzję Komisji przypisującą spółce dominującej noszące znamiona naruszenia zachowanie spółki zależnej — Uwzględnienie przez Sąd w ramach skargi spółki dominującej wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej przez spółkę zależną — Naruszenie zakazu orzekania ultra petita — Brak

(art. 81 ust. 1 WE, art. 256 WE)

W dziedzinie prawa konkurencji, w odniesieniu do złożonej przez spółkę dominującą skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przypisującej tej spółce odpowiedzialność za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej i nakładającej na nią odpowiedzialność za zapłatę grzywny, sąd Unii nie orzeka ultra petita, gdy – w sytuacji, kiedy spółka dominująca i jej spółka zależna wniosły do niego dwie odrębne skargi o stwierdzenie nieważności – uwzględnia wyrok, który stwierdzając błąd w ustaleniu czasu trwania naruszenia, częściowo stwierdził nieważność tej decyzji i obniżył kwotę grzywny.

W istocie aby przypisać odpowiedzialność któremukolwiek z wchodzących w skład grupy podmiotów, konieczne jest dostarczenie dowodu na to, że podmiot taki co najmniej dopuścił się naruszenia określonych w prawie Unii reguł konkurencji, a okoliczność ta została podniesiona w uprawomocnionej decyzji. Nie jest tak w wypadku gdy odpowiedzialność solidarna spółki dominującej oparta jest na decyzji dotyczącej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną, której to decyzji częściowa nieważność została stwierdzona została w odniesieniu do czasu trwania popełnionego naruszenia.

Zatem w takim wypadku, sąd Unii nie wydając orzeczenia ultra petita, może wziąć pod uwagę wynik skargi wniesionej przez spółkę zależną i stwierdzić nieważność owej decyzji w odniesieniu do spornego okresu również w odniesieniu do spółki dominującej, nawet gdy zakres wniesionych przez te spółki skarg i argumentów podniesionych przez nie jest identyczny.

(por. pkt 37, 38, 43, 49)