1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Procedura szczególna dla podatników-pośredników – Procedura marży – Zakres stosowania
(dyrektywa Rady 2006/112, art. 314)
2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Procedura szczególna dla podatników-pośredników – Towary przywiezione do Unii przez podatnika-pośrednika – Brak możliwości zastosowania procedury marży – Przeniesienie prawa podatnika‑pośrednika do odliczenia podatku zapłaconego przy przywozie – Niedopuszczalność
(dyrektywa Rady 2006/112, art. 320 ust. 1 akapit pierwszy, art. 320 ust. 2)
3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Procedura szczególna dla podatników-pośredników – Procedura marży – Przepisy wyznaczające zakres stosowania tej procedury – Reguła określająca warunki przeniesienia prawa do odliczenia podatku zapłaconego w wypadku wybrania zasad ogólnych – Bezpośrednia skuteczność
(dyrektywa Rady 2006/112, art. 314, 320 ust. 1 akapit pierwszy, art. 320 ust. 2)
1. Artykuł 314 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że procedura marży nie ma zastosowania do dostaw towarów takich jak używane części do pojazdów samochodowych, które zostały osobiście zaimportowane do Unii przez podatnika‑pośrednika na podstawie zasad ogólnych podatku od wartości dodanej.
Ze struktury i ogólnej systematyki dyrektywy 2006/112, zwłaszcza z klasyfikacji czynności podlegających opodatkowaniu, o której mowa w tytule IV, wynika bowiem, że pojęcie „dostawy towarów” zawarte w art. 314 omawianej dyrektywy należy w szczególności odróżnić od pojęcia „importu towarów” do Unii z krajów trzecich.
(por. pkt 43, 53; pkt 1 sentencji)
2. Artykuł 320 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu przewidującemu przeniesienie na późniejszą dostawę podlegającą zasadom ogólnym podatku od wartości dodanej prawa podatnika‑pośrednika do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego na podstawie rzeczonych zasad przy przywozie towarów innych niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki.
Jeżeli możliwość stosowania procedury marży jest wykluczona, podobnie, w konsekwencji, jak wybór pomiędzy stosowaniem rzeczonej procedury a stosowaniem zasad ogólnych podatku od wartości dodanej, nie istnieje żadne ryzyko oszustwa, które mogłoby uzasadnić wyłączenie stosowania ogólnych zasad odliczenia.
(por. pkt 58, 59; pkt 2 sentencji)
3. Artykuł 314 oraz art. 320 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej mają skutek bezpośredni, który uprawnia jednostkę do powoływania się na nie przed sądem krajowym w celu wyłączenia stosowania uregulowania krajowego, które jest niezgodne z tymi przepisami.
W odniesieniu do art. 314 rozgraniczenie przypadków wchodzących w zakres systemu opodatkowania marży jest tam dokonane w sposób jednoznaczny i nie jest uzależnione od wystąpienia jakiegokolwiek innego aktu pochodzącego czy to od instytucji unijnych, czy od państw członkowskich. Co do art. 320 ust. 1 akapit pierwszy, określa on w sposób jasny i bezwarunkowy przywiezione przedmioty, których późniejsza dostawa objęta zasadami ogólnymi podatku od wartości dodanej stwarza dla podatnika-pośrednika prawo do odliczenia podatku należnego lub zapłaconego z tytułu importu. Artykuł 320 ust. 2 określa ze swej strony w ten sam sposób zakres stosowania zasady przeniesienia prawa do odliczenia.
(por. pkt 62, 63, 65; pkt 3 sentencja)