Sprawa C-443/09

Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA) di Cosenza

przeciwko

Grillo Star Srl

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cosenza)

„Dyrektywa 2008/7/WE — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 lit. e) — Zakres stosowania — Coroczny podatek uiszczany na rzecz lokalnych izb handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i rolniczych”

Streszczenie wyroku

1. Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Sąd krajowy w rozumieniu art. 267 TFUE — Pojęcie — Sąd, który musi wydać orzeczenia o charakterze sądowniczym

   (art. 267 TFUE)

2. Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Czynności objęte podatkami pośrednimi

   (dyrektywa Rady 2008/7, art. 5 ust. 1 lit. c))

1.  Przy ustalaniu, czy organ występujący z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ma charakter sądu w rozumieniu art. 267 TFUE, co jest kwestią wewnętrzną porządku prawnego Unii, Trybunał bierze pod uwagę całość okoliczności sprawy, jak w szczególności podstawę prawną istnienia organu, jego stały lub tymczasowy charakter, obligatoryjny charakter jego jurysdykcji, kontradyktoryjność postępowania, stosowanie przez organ przepisów prawa oraz jego niezawisłość. Ponadto sądy krajowe są uprawnione do skierowania sprawy do Trybunału wyłącznie wtedy, gdy zawiśnie przed nimi spór i muszą wydać rozstrzygnięcie w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze. Jest tak w wypadku Tribunale di Cosenza gdy musi on wydać orzeczenie o charakterze sądowniczym celem rozstrzygnięcia sporu w ramach procedury kontradyktoryjnej.

   W istocie sędzia wyznaczony do spraw upadłości ma za zadanie określić na wniosek wierzycieli długi dopuszczone do spisu wierzytelności na podstawie projektu owego spisu sporządzonego przez syndyka spółki w upadłości. Poandto zarówno syndyk, jak również inne osoby zainteresowane mają prawo do zakwestionowania przed sędzią wyznaczonym do spraw upadłości wniosku o wpis wierzytelności przedstawionej mu przez danego wierzyciela. Należy wreszcie wskazać, że w braku odwołania orzeczenie owego sędziego odmawiające wpisu wierzytelności do spisu prowadzi do wiążących skutków prawnych. Ponadto syndyk i wierzyciele mają możliwość przedstawienia przed sędzią wyznaczonym do spraw upadłości uwag pisemnych i ustnych.

   (por. pkt 20, 21, 23–25)

2.  Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/7 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie podatkowi należnemu corocznie od każdego przedsiębiorstwa w związku z jego wpisem do rejestru przedsiębiorstw, nawet wówczas, gdy tego rodzaju wpis wywołuje skutek konstytutywny dla spółek kapitałowych i gdy podatek ów jest również należny od spółek za okres, w którym wykonują one jedynie czynności przygotowawcze do podjęcia działalności przedsiębiorstwa.

   W istocie zdarzenie podatkowe odnoszące się do corocznego podatku polega na rejestracji samego przedsiębiorstwa, a nie na rejestracji spółki lub osoby prawnej będącej właścicielem przedsiębiorstwa. Chodzi o podatek nakładany na podstawie obrotów na wszystkie podmioty działające w celach zarobkowych. Tego rodzaju podatek jest niezależny od formy prawnej podmiotu będącego właścicielem spółki, ponieważ jest nakładany zarówno na przedsiębiorstwa działające w formie spółek kapitałowych w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2008/7, jak również na przedsiębiorstwa działające w innych formach prawnych, w szczególności również na te, które są posiadane lub zarządzane indywidualnie przez osoby fizyczne. Ponadto obliczenie corocznego podatku proporcjonalnie do obrotów danego przedsiębiorstwa wyklucza powstanie sytuacji, w której zapłata owego podatku stanowi droższą formalność dla przedsiębiorstwa, które przyjęło formę prawną spółki kapitałowej, niż dla przedsiębiorstwa utworzonego w innej formie prawnej. Zatem taki coroczny podatek nie jest związany z formalnościami, które mogą być wymagane od spółek kapitałowych ze względu na ich formę prawną.

   (por. pkt 34–37, 43; sentencja)