12.4.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/20

—

stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy art. 19 ust. 1 Kodika Zymvolaiografon (kodeksu notarialnego) (ustawa nr 2830/2000), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 43 i 45 traktatu WE i dyrektywy Rady 89/48/EWG (1), z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata,

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

1.

Władze greckie twierdzą, że działalność notariuszy jest wyłączona z zakresu zastosowania art. 43 WE w zakresie w jakim objęta jest zakresem zastosowania art. 45 WE. Podkreślają one funkcję notariusza, jako funkcjonariusza publicznego, który poprzez użycie pieczęci państwowych nadaje aktom notarialnym większą moc dowodową oraz wykonalność, w sposób analogiczny do orzeczeń sądowych, funkcję notariusza jako urzędnika sądowego, jego rolę jako doradcy prawnego i szereg innych czynności. Powołują się one ponadto na zasadę terytorialności, która uniemożliwia greckiemu notariuszowi podjęcie działalności w innym okręgu terytorialnym.

2.

Komisja twierdzi, że art. 43 WE stanowi jedną z podstawowych zasad Wspólnoty i jest bezpośrednio stosowany w państwach członkowskich od chwili zakończenia okresu przejściowego. Jego celem jest zapewnienie korzyści w postaci krajowego traktowania każdego obywatela państwa członkowskiego, który osiedla się w państwie członkowskim, także w charakterze drugiego miejsca zamieszkania, w celu wykonywaniu wolnego zawodu i zakazuje wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, wynikającej z uregulowań krajowych.

3.

Jeśli chodzi o odstępstwo od swobody przedsiębiorczości, ustanowione w art. 45 akapit pierwszy, powinno być ono ograniczone do działalności, która rozpatrywana samodzielnie, „jest w bezpośredni i szczególny sposób związana z wykonywaniem władzy publicznej”. Zdaniem Komisji, żadna z funkcji ani czynności wskazanych przez władze greckie nie jest w bezpośredni i szczególny sposób związana z wykonywaniem władzy publicznej, jak stanowi orzecznictwo Trybunału, i nie może w związku z tym uzasadniać wymogu posiadania obywatelstwa.

4.

Trybunał uznaje, że kryterium „bezpośredniego i szczególnego związku” nie jest spełnione w przypadku wykonywania zadań pomocniczych i przygotowawczych w stosunku do zadań organu publicznego, który podejmuje ostateczną decyzję. Ponadto Trybunał badając uregulowania w zakresie prywatnych agencji ochrony, orzekł, że ponieważ występował bezpośredni i szczególny związek z wykonywaniem władzy publicznej, zainteresowanym powinny zostać przyznane „uprawnienia w zakresie stosowania przymusu” (2), co nie zachodzi z pewnością w niniejszym przypadku.

5.

Jak wynika z analizy orzecznictwa Trybunału, wykonywania władzy publicznej nie należy mylić z samym działaniem prowadzonym w interesie ogólnym. Sam fakt, że jednostka lub przedsiębiorstwo są w pewnym zakresie zobowiązani do działania w interesie ogólnym nie wystarcza, aby uznać takie zadanie za wykonywanie władzy publicznej.

6.

Zdaniem Komisji, dyrektywa 89/48 znajduje zastosowanie również do zawodu notariusza, ponieważ chodzi o zawód regulowany w odniesieniu do wymaganych przesłanek i jej stosowanie nie może być wykluczone, z uwagi na przyznanie uprawnień władzy publicznej, które przysługują notariuszom, z następujących powodów: