1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Wyłączenia prawa do odliczenia – Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania wyłączeń istniejących w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy
(dyrektywy Rady: 67/228, art. 11 ust. 4; 77/388, art. 17 ust. 6)
2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Wyłączenia prawa do odliczenia – Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania wyłączeń istniejących w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy
(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 6)
3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Wyłączenia prawa do odliczenia – Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania wyłączeń istniejących w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy
(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 6)
1. Artykuł 11 ust. 4 drugiej dyrektywy 67/228 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych oraz art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego, mającym zastosowanie w dniu wejścia w życie szóstej dyrektywy, które wykluczają wyłączenia odliczenia podatku od wartości dodanej w odniesieniu do kategorii wydatków, które są określone jako dostarczanie „środka transportu w celach prywatnych”, „posiłków”, „napojów”, zapewnianie „mieszkania” oraz „zapewnianie rozrywki” pracownikom podatnika, a także dostarczanie „upominków handlowych” lub „innych podarunków”, gdy owe kategorie wydatków wyłączone z prawa do odliczenia są określone w sposób dostatecznie precyzyjny przez wspomniane ustawodawstwo krajowe. Uprawnienie przyznane państwom członkowskim przez art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy zakłada w istocie, iż dostatecznie określą one charakter lub przedmiot towarów i usług, dla których jest wyłączone prawo do odliczenia, w celu zagwarantowania, że uprawnienie to nie będzie służyć do wprowadzenia ogólnych wyłączeń z tego systemu.
(por. pkt 44, 45, 57; pkt 1 sentencji)
2. Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu wydanemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, który przewiduje, że podatnik może odliczyć podatek od wartości dodanej zapłacony przy nabywaniu określonych towarów i usług, które są wykorzystywane częściowo dla celów prywatnych, a częściowo dla celów związanych z działalnością gospodarczą, nie w całości, a jedynie proporcjonalnie do wykorzystania dla celów związanych z działalnością gospodarczą.
W istocie chociaż, uwzględniając zakres uprawnienia przyznanego państwom członkowskim przez omawiany przepis, mogą one w całości zachować wyłączenia prawa do odliczenia w odniesieniu do dostatecznie określonych kategorii wydatków, to państwa członkowskie mogą również przewidzieć ograniczenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia w odniesieniu do takich kategorii wydatków, bowiem przepisy takie są zgodne z celem, do którego dąży owa dyrektywa, a który jest w szczególności odzwierciedlony w jej art. 17 ust. 2.
(por. pkt 59-61; pkt 2 sentencji)
3. Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby po wejściu w życie tej dyrektywy państwo członkowskie dokonywało zmiany wyłączenia prawa do odliczenia, jeżeli zmiana ta ma zasadniczo na celu ograniczenie zakresu wyłączenia, przy czym nie można wykluczyć, że w konkretnym przypadku w danym roku podatkowym, ze względu na ryczałtowy charakter zmienionej regulacji, zakres obowiązywania wyjątku ulegnie rozszerzeniu. Sama możliwość, że tego typu niekorzystny skutek się pojawi, nie prowadzi do uznania, iż taka nowelizacja jest sprzeczna z art. 17 ust. 6 owej dyrektywy, ponieważ jest ona – ogólnie rzecz biorąc – korzystniejsza dla podatników niż wcześniej obowiązujące przepisy. W tych okolicznościach istnienie, nawet gdyby zostało wykazane, takich odizolowanych lub wyjątkowych sytuacji nie wpłynęłoby na zasadę, że nowelizacja przepisów krajowych, która została uchwalona po wejściu w życie szóstej dyrektywy, ograniczyła zakres wcześniej istniejących wyłączeń z prawa do odliczenia.
(por. pkt 70, 71; pkt 3 sentencji)