1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie obowiązku odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy – Środki obrony
(art. 88 ust. 2 WE; art. 4 ust. 3 TUE)
2. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot – Zobowiązania państw członkowskich
(art. 88 ust. 2 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, motyw 13, art. 14 ust. 3)
3. Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Stosowanie prawa krajowego – Przesłanki i granice
(art. 88 ust. 2 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 3)
1. Jedynym argumentem, jaki państwo członkowskie może przytoczyć na swoją obronę wobec skargi Komisji o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest całkowita niemożliwość prawidłowego wykonania decyzji w sprawie odzyskania pomocy.
W przypadku trudności z wykonaniem, na podstawie w szczególności art. 4 ust. 3 TUE, nakładającego na państwa członkowskie i instytucje Unii Europejskiej wzajemne obowiązki lojalnej współpracy, Komisja i państwo członkowskie powinny w dobrej wierze współpracować w celu pokonania trudności w pełnym przestrzeganiu postanowień traktatu FUE, zwłaszcza dotyczących pomocy państwa.
(por. pkt 43, 44)
2. Nie można przyjąć literalnej wykładni decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, na którą dane państwo członkowskie powołuje się by uzasadnić niewykonanie decyzji, i w myśl której to wykładni owa decyzja nakłada obowiązek „odzyskiwania” zamiast „odzyskania”, co zdaniem tego państwa członkowskiego oznacza obowiązek podjęcia różnych kroków w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy bez jednak obowiązku jej rzeczywistego odzyskania.
W istocie w kontekście uregulowań Unii i w świetle w szczególności motywu 13 i art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 dotyczącego stosowania art. 88 WE, celem takiej decyzji Komisji jest przywrócenie skutecznej konkurencji, ze względu na co nakłada ona na państwo członkowskie będące jej adresatem obowiązek rzeczywistego i niezwłocznego odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa.
(zob. pkt 5, 46-48)
3. Państwo członkowskie, które na mocy decyzji Komisji stwierdzającej istnienie pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem, zostaje zobowiązane do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy, ma swobodę w zakresie wyboru środków służących wykonaniu tego obowiązku, o ile wybrane środki nie naruszają zakresu i skuteczności prawa Unii. Prawo Unii nakłada zatem obowiązek podjęcia wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji nakazujących odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy, jednocześnie szanując szczególne cechy różnych procedur przewidzianych przez państwa członkowskie w tym zakresie.
Co się tyczy w szczególności kwestii czy prawomocny charakter wydanego w ramach postępowania układowego krajowego orzeczenia sądowego zatwierdzającego układu z wierzycielami, z którego wynika częściowa rezygnacja z wierzytelności publicznej, uznana następnie przez Komisję za pomoc państwa, może uniemożliwić odzyskanie pomocy, prawo Unii nie zobowiązuje sądu krajowego w każdym przypadku do zaprzestania stosowania krajowych przepisów proceduralnych nadających powagę rzeczy osądzonej danemu orzeczeniu, nawet jeśli umożliwiłoby to usunięcie naruszenia prawa Unii, które wynika z tego orzeczenia. Jednakże gdy zgodnie z prawem krajowym organy tego państwa członkowskiego dysponują środkami, których staranne wykorzystanie mogłoby umożliwić temu państwu odzyskanie spornej pomocy
i gdy państwo to nie przedstawia wystarczających informacji pozwalających uznać, że w terminie, który mu wyznaczono, podjęło wszelkie działania, jakie mogło w celu uzyskania zwrotu spornej pomocy, należy uznać, że państwo to uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 249 akapit czwarty WE i decyzji Komisji.
(por. pkt 51, 52, 55, 60, 61, 64, 65)