Sprawa C-301/08

Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras

przeciwko

Deutscher Luftpool i in.

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg)]

„Polityka transportowa — Rozporządzenie (WE) nr 2027/97 — Konwencja warszawska — Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za szkodę z tytułu wypadku — Termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie za poniesioną szkodę”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 25 czerwca 2009 r.   I ‐ 10187

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r.   I ‐ 10203

Streszczenie wyroku

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Konwencja międzynarodowa niewiążąca Wspólnoty – Konwencja o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencja warszawska)

   (art. 234 WE)

2. Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 2027/97 – Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za szkodę z tytułu wypadku – Sposoby wykonania

   (rozporządzenie Rady nr 2027/97)

1.  Konwencja o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisana w Warszawie w dniu 12 października 1929 r., nie stanowi części przepisów wspólnotowego porządku prawnego, których wykładnia na podstawie art. 234 WE należy do kompetencji Trybunału.

   W istocie Wspólnota nie przejęła wszystkich kompetencji uprzednio wykonywanych przez państwa członkowskie w dziedzinie zastosowania konwencji warszawskiej. W braku pełnego przeniesienia na Wspólnotę kompetencji wykonywanych wcześniej przez państwa członkowskie Wspólnota, z tego tylko powodu, iż wszystkie państwa były umawiającymi się stronami konwencji warszawskiej w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych postępowania przed sądem krajowym, nie może być związana zawartymi w niej przepisami, których sama nie zatwierdziła.

   (por. pkt 32–34; pkt 1 sentencji)

2.  Rozporządzenie nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono stosowaniu art. 29 konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Warszawie w dniu 12 października 1929 r., do sytuacji, w której pasażer wnosi o ustalenie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu szkody poniesionej przez niego w trakcie lotu pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty.

   W istocie z motywów drugiego i czwartego oraz z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2027/97 wynika, że o ile rozporządzenie nie wyłącza zastosowania konwencji warszawskiej w celu zwiększenia poziomu ochrony pasażerów, to jednak ochrona ta oznacza komplementarność i równorzędność rozporządzenia wobec systemu konwencyjnego. Tymczasem art. 29 konwencji warszawskiej w zakresie, w jakim reguluje on sposób wnoszenia pozwu o odszkodowanie przeciwko przewoźnikom lotniczym w razie wypadku, nie stanowi tej części kategorii przepisów, której zastosowanie chciał wyłączyć prawodawca wspólnotowy.

   (por. pkt 43–45; pkt 2 sentencji)