1. 

W centrum niniejszego odwołania znajduje się kwestia, czy urzędnik zachowuje interes prawny w zaskarżeniu sprawozdania z oceny w przypadku, gdy staje się całkowicie i trwale niezdolny do pracy po wniesieniu skargi przeciwko temu sprawozdaniu.

2. 

W wyroku z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie Gordon przeciwko Komisji ( 2 ) Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, zgodnie z argumentacją Komisji Wspólnot Europejskich, stanął na stanowisku, że taki urzędnik utracił interes prawny oraz że jego skarga winna zostać uznana za niedopuszczalną.

3. 

Sąd oparł to stanowisko na orzecznictwie, zgodnie z którym urzędnik posiada interes prawny w zaskarżeniu sprawozdania z oceny jedynie w przypadku, gdy kontynuuje karierę zawodową, to znaczy do zakończenia służby. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami urzędnik uznany za całkowicie i trwale niezdolnego do pracy przeniesiony zostaje w stan spoczynku oraz że należy uznać, iż zakończył on służbę, mimo że jeśli zaistnieje taka potrzeba, może — o ile pozwoli na to stan jego zdrowia — zostać przywrócony do pracy. W opinii Sądu taka ewentualność nie jest wystarczająca do wykazania, że urzędnik znajdujący się w takiej właśnie sytuacji ma istniejący i aktualny interes prawny w zaskarżeniu dotyczącego go sprawozdania z oceny.

4. 

W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił również jako niedopuszczalny wniosek wnoszącego odwołanie o odszkodowanie.

5. 

W niniejszej opinii przedstawię najpierw powody, dla których — moim zdaniem — orzecznictwo, zgodnie z którym urzędnik traci interes prawny w zaskarżeniu sprawozdania z oceny wówczas, gdy zakończył służbę, jest błędne.

6. 

Podniosę następnie, że nawet gdyby założyć, iż orzecznictwo to jest zasadne, nie znajduje ono zastosowania w przypadku urzędnika uznanego za całkowicie i trwale niezdolnego do pracy, ponieważ urzędnik ten może zostać przywrócony na stanowisko. Zaproponuję, by Trybunał uznał, że urzędnik ten posiada istniejący i aktualny interes prawny w zaskarżeniu dotyczącego go sprawozdania z oceny.

7. 

Na tej podstawie wyciągnę wniosek, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa oraz że zaskarżony wyrok winien zostać uchylony w zakresie, w jakim umarza postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności.

8. 

Wskażę następnie, że zaskarżony wyrok winien zostać utrzymany w mocy w zakresie, w jakim odrzuca skargę o odszkodowanie jako niedopuszczalną.

9. 

Zaproponuję wreszcie, by Trybunał orzekł w przedmiocie wniesionego przez wnoszącego odwołanie wniosku o stwierdzenie nieważności, i przedstawię powody, dla których uważam, że wniosek ten uznać należy za zasadny.

10.

Ramy prawne mające znaczenie dla sprawy zawierają przepisy dotyczące oceny urzędników oraz przepisy odnoszące się do sytuacji urzędników uznanych za niezdolnych do pracy.

11.

Przepisy regulujące ocenę urzędników w następujący sposób przedstawione zostały w zaskarżonym wyroku.

12.

Zgodnie z art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich w brzmieniu obowiązującym w czasie, w którym miała miejsce niniejsza sprawa ( 3 ), kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika, z wyjątkiem urzędników grup zaszeregowania A1 lub A2, są przedmiotem okresowej oceny sporządzanej co najmniej raz na dwa lata, zgodnie z warunkami określonymi przez każdą z instytucji na podstawie art. 110 regulaminu.

13.

W dniu 26 kwietnia 2002 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego ( 4 ). W ten sposób wprowadzony został nowy system ocen.

14.

Zgodnie z zasadą okresu przejściowego określoną w art. 4 ust. 1 OPW 43 podczas oceny przeprowadzanej po raz pierwszy według nowego systemu sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej przewidziane w art. 6 OPW 43 ( 5 ) obejmuje okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

15.

Postępowanie w sprawie oceny i postępowanie w sprawie awansów są ze sobą związane w tym sensie, że — zgodnie z art. 5 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego przyjętych przez Komisję w dniu 26 kwietnia 2002 r. — zasadniczo awans zostaje przyznany urzędnikowi w przypadku, gdy suma jego punktów za zasługi odpowiadających wyrażonej liczbowo ocenie wynikającej ze sprawozdania z jednej strony oraz suma punktów pierwszeństwa, które przyznano mu w ramach postępowania w sprawie awansu z drugiej strony, zebranych w trakcie jednego lub wielu postępowań, przewyższa „próg awansu”.

16.

W tej sytuacji art. 6 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego stanowi, że w odniesieniu do dyrekcji generalnych, w przypadku których średnia punktów za zasługi dla określonej grupy zaszeregowania przekracza o więcej niż jeden punkt średnią wyznaczoną przez Komisję, kontyngent punktów pierwszeństwa jest obniżany o wysokość dokładnie odpowiadającą nadwyżce, chyba że dyrekcje generalne odpowiednio uzasadnią tę nadwyżkę.

17.

Komunikat Komisji opublikowany w Biuletynie Administracyjnym nr 99-2002 z dnia 3 grudnia 2002 r. pod tytułem „Przewodnik w sprawie oceny personelu w okresie 2001–2002 (okres przejściowy)” ( 6 ) wzywa dyrekcje generalne do przeprowadzenia oceny ich personelu przy uwzględnieniu średniej docelowej wynoszącej 14 na 20 oraz przypomina, że dyrekcja generalna, która w odniesieniu do danej grupy zaszeregowania osiągnęła średnią wyższą od 15, jest karana poprzez obniżenie kontyngentu punktów pierwszeństwa, chyba że owa dyrekcja generalna przedstawi powody tego przekroczenia.

18.

Artykuł 53 regulaminu pracowniczego stanowi:

„Urzędnik, wobec którego zgodnie z orzeczeniem Komitetu ds. Inwalidztwa stosuje się przepisy art. 78 [regulaminu pracowniczego], jest z urzędu przenoszony w stan spoczynku ostatniego dnia miesiąca, w którym organ powołujący[ ( 7 )] uznał jego trwałą i pełną niezdolność do pełnienia służby”.

19.

Artykuł 78 regulaminu pracowniczego stanowi:

„Urzędnik uprawniony jest, na warunkach przewidzianych w art. 13–16 załącznika VIII [do regulaminu pracowniczego], do renty inwalidzkiej w przypadku całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby, uniemożliwiającej mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego kategorii.

[…]”.

20.

Artykuły 13–16 załącznika VII mają następujące brzmienie:

„Artykuł 13

Urzędnikowi, z zastrzeżeniem przepisów art. 1 ust. 1, przysługuje w okresie niezdolności do pełnienia służby renta inwalidzka zgodnie z art. 78 regulaminu pracowniczego, w przypadku gdy Komitet ds. Inwalidztwa stwierdzi, że urzędnik, który nie ukończył 65. roku życia w okresie, w którym nabywał uprawnienia emerytalne, stał się całkowicie i trwale niezdolny do pełnienia służby we Wspólnocie, co uniemożliwia mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego kategorii i w związku z tym musi on zakończyć służbę.

[…]

Artykuł 14

Uprawnienie do renty inwalidzkiej powstaje pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po przeniesieniu danego urzędnika w stan spoczynku na podstawie art. 53 regulaminu pracowniczego.

W przypadku gdy były urzędnik przestaje spełniać wymogi otrzymywania renty inwalidzkiej, jest on przywracany na pierwsze wakujące stanowisko w swojej kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadające jego szczeblowi kariery, pod warunkiem że urzędnik ten posiada kwalifikacyjne niezbędne do objęcia tego stanowiska. Jeżeli urzędnik odmawia objęcia zaproponowanego mu stanowiska, utrzymuje swoje uprawnienia do przywrócenia na kolejne wakujące stanowisko w swojej kategorii lub kategorii specjalnej, odpowiadające jego szczeblowi kariery, o ile posiada on niezbędne kwalifikacje do jego objęcia; jeżeli urzędnik odmawia przyjęcia stanowiska po raz drugi, może zostać zwolniony z urzędu […].

Artykuł 15

Do czasu ukończenia przez byłego urzędnika pobierającego rentę inwalidzką 60. roku życia instytucja może kierować go na okresowe badania lekarskie w celu upewnienia się, że spełnia on nadal wymogi otrzymywania renty inwalidzkiej.

Artykuł 16

W przypadku gdy były urzędnik pobierający rentę inwalidzką jest przywracany na stanowisko w jego instytucji lub w jakiejkolwiek innej instytucji, okres, w którym pobierał on rentę inwalidzką, jest uwzględniany do celów obliczania jego emerytury, bez konieczności zapłaty przez urzędnika składek”.

21.

Istotne dla sprawy okoliczności faktyczne opisane zostały w zaskarżonym wyroku w następujący sposób.

22.

W chwili wnoszenia skargi wnoszący odwołanie był urzędnikiem w grupie zaszeregowania LA 5 przydzielonym do Dyrekcji Generalnej ds. Tłumaczeń Komisji.

23.

Wieczorem w dniu 11 marca 2003 r. wnoszący odwołanie otrzymał sporządzone w odniesieniu do niego sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej obejmujące okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ogólnych OPW 43 rano w dniu 12 marca 2003 r. zwrócił się do zatwierdzającego o przeprowadzenie z nim rozmowy. Następnie wziął dwuipółdniowy urlop rozpoczynający się od popołudnia. Tego samego dnia zatwierdzający zatwierdził sprawozdanie, notując w nim, że „zorganizowanie [spotkania, o które ubiegał się wnoszący odwołanie] nie [było] możliwe ze względu na fakt, że zainteresowany [rozpoczął] urlop z dniem 12 [marca] 2003 r. po południu”.

24.

W dniu 25 marca 2003 r. wnoszący odwołanie odbył rozmowę z zatwierdzającym. Tego samego dnia na wniosek wnoszącego odwołanie powołano Wspólny Komitet ds. Ocen ( 8 ). W dniu 11 kwietnia 2003 r. Wspólny Komitet wydał opinię. W opinii wskazano, że „[Wspólny Komitet] stwierdza, iż formalna rozmowa nie odbyła się [i] [w] związku z tym […] zaleca oceniającemu w postępowaniu odwoławczym, by zwrócił się do zatwierdzającego o przeprowadzenie takiej formalnej rozmowy”. Wnoszący odwołanie ponownie odbył rozmowę z zatwierdzającym w dniu 14 kwietnia 2003 r.

25.

W dniu 25 kwietnia 2003 r. odbyło się spotkanie wnoszącego odwołanie z oceniającym w postępowaniu odwoławczym. W dniu 28 kwietnia 2003 r. oceniający w postępowaniu odwoławczym wydał decyzję. Zatwierdził sporne sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej, wskazując, że po pierwsze, „[w]yjaśni[ono], że [wnoszący odwołanie] ubiegał się o przeprowadzenie formalnej rozmowy w dniu 12 marca [2003 r.], lecz rozmowa ta nie odbyła się z powodu urlopu, o który wystąpił zainteresowany, […] oraz ze względu na końcowy termin sfinalizowania postępowania (15 marca 2003 r.)”, a po drugie, że „[d]wa spotkania z zatwierdzającym [miały] następnie miejsce w dniu 25 marca 2003 r. oraz w dniu 14 kwietnia 2003 r.”. W notatce sporządzonej tego samego dnia oceniający w postępowaniu odwoławczym powiadomił o swej decyzji przewodniczącego Wspólnego Komitetu. W notatce wskazał powody, dla których nie było możliwe zorganizowanie formalnej rozmowy, o którą ubiegał się wnoszący odwołanie, i dodał, że „komentarze zatwierdzającego [zostały] sformułowane […] z uwzględnieniem tych informacji, a także powodów wskazanych przez zainteresowanego oraz po wysłuchaniu bezpośredniego przełożonego”. Wskazał ponadto, że „[d]wa formalne spotkania z zatwierdzającym [zostały] zorganizowane w dniu 25 marca 2003 r. […] oraz w dniu 14 kwietnia 2003 r.”.

26.

W dniu 25 lipca 2003 r. wnoszący odwołanie wniósł zażalenie w trybie art. 90 regulaminu pracowniczego na decyzję z dnia 28 kwietnia 2003 r. zatwierdzającą sporządzone w odniesieniu do niego sprawozdanie. Decyzją z dnia 11 grudnia 2003 r. doręczoną wnoszącemu odwołanie w dniu 2 lutego 2004 r. zażalenie to zostało oddalone przez organ powołujący ( 9 ).

27.

Na podstawie opinii Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 1 lutego 2005 r. stwierdzającej, że wnoszący odwołanie „stał się całkowicie i trwale niezdolny do pełnienia służby, co uniemożliwia mu wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem w jego grupie zaszeregowania”, decyzją z dnia 15 lutego 2005 r. organ powołujący podjął decyzję, że „wnoszący odwołanie przeniesiony zostaje w stan spoczynku i przyznaje mu się rentę inwalidzką wyznaczoną zgodnie z postanowieniami art. 78 akapit [trzeci] […] [r]egulaminu pracowniczego”. Decyzja ta stała się skuteczna w dniu 28 lutego 2005 r.

28.

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 maja 2004 r. wnoszący odwołanie wniósł skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o odszkodowanie.

29.

W dniu 1 marca 2005 r. Komisja zwróciła się do Sądu o wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności ze względu na przeniesienie wnoszącego odwołanie w stan spoczynku z powodu całkowitej i trwałej niezdolności do pełnienia służby. Zakwestionowała również dopuszczalność skargi o odszkodowanie. W dniu 6 kwietnia 2005 r. wnoszący odwołanie przedstawił swe uwagi w przedmiocie tego wniosku.

30.

Postanowieniem Sądu z dnia 10 czerwca 2005 r. wniosek o umorzenie postępowania oraz kwestię kosztów pozostawiono do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

31.

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 6 października 2005 r. wnoszący odwołanie wniósł do Sądu o ponowne otwarcie procedury pisemnej i przyjęcie nowych dowodów. Komisja nie przedstawiła uwag w przedmiocie tego wniosku. Uwagi i dowody przedłożone przez wnoszącego odwołanie na poparcie jego skargi zostały tymczasowo włączone do akt sprawy, a decyzję o dopuszczalności pozostawiono do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

32.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 31 maja 2006 r., strony zostały wysłuchane w przedmiocie żądań i udzieliły odpowiedzi na pytania Sądu. Komisja przedstawiła również dokumenty, o które się do niej zwrócono.

33.

Przy tej okazji postanowiono umożliwić wnoszącemu odwołanie przedstawienie uwag dotyczących liczby stron przetłumaczonych w okresie wskazanym w spornym sprawozdaniu przed zamknięciem procedury ustnej. Wnoszący odwołanie przedstawił uwagi w wyznaczonym terminie, a Komisja przedstawiła uwagi w przedmiocie tej odpowiedzi w dniu 14 czerwca 2006 r.

34.

Decyzją prezesa trzeciej izby Sądu z dnia 20 czerwca 2006 r. procedura ustna została zamknięta.

35.

Sąd rozstrzygnął w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności, jak również w przedmiocie żądań odszkodowania i wreszcie w przedmiocie środków organizacji postępowania, o które wystąpił skarżący.

36.

Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności z następujących powodów:

37.

Sąd oddalił skargę o odszkodowanie jako niedopuszczalną z następujących powodów:

38.

Na podstawie powyższych motywów Sąd wywnioskował, że wnioski wnoszącego odwołanie o przedstawienie przez Komisję dokumentu zawierającego sprawozdanie z posiedzeń Wspólnego Komitetu, dwóch sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za okres 2001/2002 oceniających urzędników jego departamentu najwyżej i dwóch oceniających najniżej, jak również dokumentu zawierającego oficjalne normy jakościowe dla departamentów tłumaczeń, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu

39.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r., które wpłynęło do sekretariatu tego samego dnia, wnoszący odwołanie zaskarżył wyrok Sądu. Komisja złożyła odpowiedź na odwołanie w dniu 12 czerwca 2007 r. Wnoszący odwołanie nie zwrócił się o możliwość złożenia repliki i strony nie wniosły o przeprowadzenie rozprawy.

40.

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

41.

Komisja wnosi o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącego odwołanie całością kosztów postępowania.

42.

Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok narusza prawo w zakresie, w jakim Sąd stanął na stanowisku, że po pierwsze, sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej ma znaczenie dla urzędnika podlegającego ocenie jedynie w przypadku, gdy kontynuuje on karierę zawodową, po drugie, że całkowita i trwała niezdolność do pracy oznacza zakończenie służby i wreszcie że prawo do skutecznej ochrony sądowej nie przyznaje prawa do skargi na zaskarżoną decyzję.

43.

Komisja podnosi, że zarzuty wnoszącego odwołanie wobec zaskarżonego wyroku są bezzasadne. Twierdzi, że Sąd słusznie stanął na stanowisku, że orzecznictwo, zgodnie z którym urzędnik traci interes w zaskarżeniu sprawozdania z oceny, gdy zakończył karierę, ma zastosowanie do sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej, że z art. 53 i 78 regulaminu pracowniczego wynika, że całkowita i trwała niezdolność do pełnienia służby powoduje przeniesienie zainteresowanego z urzędu w stan spoczynku i wreszcie że prawo do skutecznej ochrony sądowej pozwala na zaskarżenie jedynie aktu niekorzystnego. Odnośnie do tego ostatniego punktu Komisja dodaje, że Sąd nie wykluczył, iż o ile wnoszący odwołanie zostanie przywrócony na stanowisko — może mieć interes w późniejszym zaskarżeniu tej decyzji oraz że prawo do skutecznej ochrony sądowej było przestrzegane w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok wydany został po przedstawieniu przez wnoszącego odwołanie jego punktu widzenia w trakcie kompletnej procedury.

44.

Argumenty podniesione przez strony w ramach niniejszego odwołania stawiają dwie kwestie. Pierwsza dotyczy zasadności orzecznictwa, zgodnie z którym urzędnik traci interes prawny w zaskarżeniu sprawozdania z oceny takiego jak sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej, gdy zakończył służbę w instytucji, która sprawozdanie to sporządziła. Druga dotyczy tego, czy orzeczenie to, o ile przyjąć, że jest ono zasadne, ma zastosowanie do urzędnika całkowicie i trwale niezdolnego do służby.

45.

W pierwszej kwestii zaskarżony wyrok opiera się na orzecznictwie, zgodnie z którym po zakończeniu służby urzędnik nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu sprawozdania z oceny, chyba że wykaże istnienie szczególnej okoliczności uzasadniającej osobisty i aktualny interes prawny w jego zaskarżeniu ( 24 ). Zgodnie z tym orzecznictwem sama wola dysponowania sprawozdaniem z jednej strony zgodnym z rzeczywistością z moralnego punktu widzenia, a z drugiej strony na wypadek, gdyby urzędnik potrzebował go w ramach poszukiwania nowego zatrudnienia, nie wykazuje istnienia interesu prawnego ( 25 ).

46.

Nie zgadzam się z tym orzecznictwem, a zatem także w tym punkcie z zakwestionowanym wyrokiem, ponieważ są one równoznaczne z określaniem praw urzędnika w odniesieniu do zawartości dotyczącego go sprawozdania z oceny wyłącznie na podstawie użyteczności tego sprawozdania dla instytucji, która je sporządziła.

47.

Tymczasem bezsporne jest, że sprawozdanie z oceny, takie jak sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej, stanowi ocenę kwalifikacji, wydajności oraz zachowania urzędnika, na co wskazuje art. 43 regulaminu pracowniczego. Chodzi więc o ocenę wartościującą, sporządzaną w regularnych odstępach czasu, na temat sposobu, w jaki urzędnik podlegający ocenie wykonuje powierzone mu obowiązki.

48.

Z pewnością celem takiego dokumentu jest umożliwienie przełożonym porównania zasług kandydatów do ewentualnego awansu lub przeniesienia oraz podjęcia decyzji dotyczących przebiegu kariery zawodowej urzędnika podlegającego ocenie. Nie sądzę jednak, aby na podstawie tej funkcji sprawozdania z oceny można było wywnioskować, iż sprawozdanie to może być niekorzystne dla urzędnika jedynie w przypadku, gdy kontynuuje on karierę zawodową w instytucji, które je sporządziła.

49.

Z jednej bowiem strony w zakresie, w jakim sprawozdanie z oceny stanowi wartościującą ocenę sposobu, w jaki urzędnik wykonał powierzone mu obowiązki, ma ono również wpływ na moralne prawo każdego urzędnika do sprawiedliwej i rzetelnej oceny.

50.

Stoję na stanowisku, że należy uznać istnienie takiego prawa, ponieważ niezależnie od pozycji, jaką dana osoba zajmuje w społeczeństwie jako istota ludzka, określa się ona również poprzez to, co realizuje i czego dokonuje. W tym względzie w życiu każdego człowieka praca odgrywa rolę decydującą. Urzędnik ma prawo do domagania się sprawiedliwej i rzetelnej oceny swej pracy, ponieważ ocena ta stanowi zapis i utrwalenie tego, czego dokonał. Moim zdaniem jest to odpowiednie podejście, tym bardziej że ocena tego, w jaki sposób osoba ta wypełniała swe obowiązki, nie jest zwykłym opisem wykonywanych zadań, lecz zawiera dodatkowo ocenę cech osobowości osoby podlegającej ocenie, jakimi wykazała się ona przy wykonywaniu działalności zawodowej.

51.

W tym zakresie sprawozdanie z oceny nie może być z punktu widzenia instytucji uznawane za zwykły dokument do zarchiwizowania, ponieważ utracił on znaczenie w dniu, w którym podlegający ocenie urzędnik zakończył służbę na jej rzecz. Moim zdaniem urzędnik ma moralne prawo do tego, aby sposób, w jaki wypełniał swe obowiązki, został prawidłowo przedstawiony, ponieważ obowiązki te tworzą istotną część jego egzystencji, a sprawozdanie z oceny stanowi ich utrwalenie.

52.

Z drugiej strony urzędnik może zasadnie chcieć posłużyć się tym sprawozdaniem z oceny przy poszukiwaniu przyszłego zatrudnienia. Fakt, że jest to dokument wewnętrzny, nie może być przeszkodą w takim jego wykorzystaniu. Tego rodzaju dokument, jako przedstawiający wykonywane przez podlegającego ocenie urzędnika obowiązki oraz sposób, w jaki je wykonał, może stanowić bardzo ważny składnik życiorysu służący wykazaniu zdobytego doświadczenia i kwalifikacji zawodowych. Ponadto fakt, że urzędnicy Wspólnot poddawani są okresowej ocenie, jest znany, a zatem urzędnik poszukujący nowego zatrudnienia może zostać poproszony przez potencjalnego pracodawcę o przedstawienie sporządzonych na jego temat sprawozdań z oceny.

53.

Z tych dwóch powodów jestem zdania, że orzecznictwo, zgodnie z którym sprawozdanie z oceny takie jak sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej ma zasadniczo wpływ na interes osoby poddawanej ocenie, o ile osoba ta nadal kontynuuje karierę zawodową, to znaczy do zakończenia służby, jest błędne. W mojej opinii to naruszenie prawa powinno wystarczyć jako uzasadnienie uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim umarza postępowanie.

54.

W drugiej kwestii jestem zdania, że nawet gdyby założyć, że orzecznictwo to jest zasadne, Sąd nie powinien był na jego podstawie orzekać, że urzędnik całkowicie i trwale niezdolny do służby zostaje wyłącznie z tego powodu pozbawiony interesu prawnego w zaskarżeniu dotyczącego go sprawozdania.

55.

Nawet jeżeli urzędnik znajdujący się w takiej sytuacji zostaje, jak przewidują to art. 53 i 78 regulaminu pracowniczego, przeniesiony z urzędu w stan spoczynku, jest to sytuacja odwracalna, na co wskazują art. 13 i 16 załącznika VIII do tego regulaminu. Artykuły te wyraźnie stwierdzają, że czynne zatrudnienie urzędnika jest jedynie zawieszone, a zawieszenie to jest uzależnione od trwania stanu niezdolności do służby, który może być weryfikowany w regularnych odstępach czasu.

56.

Sytuacja urzędnika całkowicie i trwale niezdolnego do służby różni się zatem od sytuacji urzędnika, który osiągnął wiek emerytalny lub który złożył wniosek o rozwiązanie stosunku pracy, lub został zwolniony, ponieważ może on w przyszłości powrócić na stanowisko w instytucji.

57.

Zastosowanie do takiego urzędnika orzecznictwa dotyczącego braku interesu w zaskarżeniu sprawozdania z oceny w przypadku zakończenia służby w instytucji może wydać się szokujące, ponieważ stanowisko takie zakłada, że możliwość powrotu do pracy, a zatem polepszenia się stanu jego zdrowia, nie wymaga uwzględnienia. Innymi słowy orzecznictwo to jest równoznaczne z poinformowaniem urzędnika, że został już skreślony z listy personelu i że administracja zakłada, iż pozbawiony jest on jakiejkolwiek szansy na powrót do zdrowia.

58.

Podkreślić należy w tym względzie, że zaskarżony wyrok wywodzi brak interesu prawnego wnoszącego odwołanie wyłącznie ze stwierdzenia jego całkowitej i trwałej niezdolności do służby, bez przeprowadzenia pogłębionej analizy i zbadania, czy w świetle konkretnej sytuacji zainteresowanego możliwy jest powrót do pracy. Zaskarżony wyrok stanowi dodatkowy krok w kierunku restrykcyjnego podejścia do pojęcia interesu prawnego w porównaniu do podejścia przyjętego w podobnym przypadku, na przykład w wyżej wymienionym postanowieniu w sprawie Ross przeciwko Komisji.

59.

W postanowieniu tym bowiem, w odpowiedzi na argument p. Rossa podważający ostateczny charakter zakończenia służby z powodu całkowitej i trwałej niezdolności do pracy, Sąd uznał, że nie przedstawił on żadnego argumentu pozwalającego na wzięcie pod uwagę przywrócenia na stanowisko. Sąd oparł się również na przesłance, że Komitet ds. Inwalidztwa stanął na stanowisku, że ze względu na trwały charakter choroby zainteresowanego nie jest potrzebne jakiekolwiek ponowne badanie lekarskie ( 26 ).

60.

Gdyby tak jak w wyżej wymienionym postanowieniu w sprawie Ross przeciwko Komisji Sąd zbadał w niniejszej sprawie konkretną sytuację wnoszącego odwołanie, skarga mogła zostać uznana za dopuszczalną, ponieważ wnoszący odwołanie urodził się w dniu 4 lutego 1955 r., a z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 7 lutego 2005 r. Komitet ds. Inwalidztwa postanowił, że sytuacja wnoszącego odwołanie ma zostać zbadana ponownie dwa lata później. W 2007 r. ten sam Komitet postanowił, że stan niezdolności do służby wnoszącego odwołanie zostaje przedłużony jedynie o rok.

61.

Ponadto hipotetyczny charakter powrotu do pracy nie stanowi sam w sobie prawnej przeszkody nie do przezwyciężenia dla uznania istniejącego i aktualnego interesu prawnego.

62.

Na dowód powyższego chcę wskazać orzecznictwo dotyczące skarg na decyzje określające przyszłe uprawnienia emerytalne urzędników instytucji. Zgodnie z tym orzecznictwem urzędnik jest uprawniony do zakwestionowania takiej decyzji, mimo że jego przejście na emeryturę, a zatem także pobieranie tych świadczeń emerytalnych stanowi w momencie wnoszenia skargi zdarzenie niepewne i hipotetyczne ( 27 ).

63.

Trybunał stanął na stanowisku, że w takim przypadku urzędnik może wnieść skargę na decyzję dotyczącą jego przyszłej sytuacji finansowej, ponieważ ma on uzasadniony interes, istniejący i aktualny, w tym, by Trybunał określił niepewny składnik jego sytuacji administracyjnej ( 28 ). W opinii Trybunału niedopuszczalność takiej skargi pozwalałaby zainteresowanemu urzędnikowi na zapoznanie się ze swymi uprawnieniami dopiero w momencie przejścia na emeryturę i stawiałaby go do tego momentu w sytuacji niepewności co do własnej sytuacji finansowej, co prowadziłoby do tego, że nie mógłby on natychmiast podjąć odpowiednich osobistych decyzji w celu zabezpieczenia swej przyszłości ( 29 ).

64.

Orzecznictwo to można odnieść do niniejszej sprawy. Można przyjąć, że urzędnik, co do którego orzeczono o całkowitej i trwałej niezdolności do służby, ma istniejący i aktualny interes w tym, by sąd wspólnotowy poddał kontroli ocenę, która może być determinująca dla dalszego ciągu jego kariery zawodowej po to, aby jeśli zajdzie potrzeba, podjąć decyzję o zmianie tej kariery.

65.

Odniesienie to wydaje mi się uzasadnione również ze względu na fakt, że w odwrotnym przypadku urzędnik całkowicie i trwale niezdolny do służby — jak ma to miejsce w przypadku wnoszącego odwołanie — napotkałby trudności w zaskarżeniu dotyczącego go sprawozdania z oceny w zadowalających warunkach.

66.

Wprawdzie, jak argumentowała Komisja w odpowiedzi na pytanie Sądu na piśmie, przywrócenie wnoszącego odwołanie na stanowisko mogłoby być interpretowane jako „nowa okoliczność istotna dla sprawy” w rozumieniu orzecznictwa, zgodnie z którym pojawienie się takiej okoliczności umożliwia urzędnikowi zwrócenie się do administracji o ponowne rozpatrzenie aktu, który stał się ostateczny ( 30 ). W ten sposób gdyby wnoszący odwołanie ponownie podjął zatrudnienie na rzecz Komisji, mógłby — zgodnie z tym orzecznictwem — zwrócić się do administracji o ponowne rozpatrzenie spornego sprawozdania z oceny i, o ile zaistniałaby taka potrzeba, zaskarżyć do sądu wspólnotowego odrzucenie takiego wniosku.

67.

Jednak ewentualne poddanie tego sprawozdania z oceny kontroli merytorycznej w ramach odroczonego nawet o kilka lat zaskarżenia do sądu nie daje takich samych gwarancji jak sytuacja, w której wnoszącemu odwołanie wolno zaskarżyć to sprawozdanie od razu po jego doręczeniu. Istnieje bowiem duże ryzyko, że jeżeli sąd wspólnotowy będzie orzekał w przedmiocie sprawozdania kilka lat po jego sporządzeniu, dowody, które mogą okazać się niezbędne dla rozwiązania sporu, przestaną być dostępne ( 31 ).

68.

Wobec całości powyższych rozważań jestem zdania, że wywodząc wyłącznie na podstawie faktu, że wnoszący odwołanie znajduje się w stanie całkowitej i trwałej niezdolności do służby, iż nie ma on interesu prawnego w zaskarżeniu spornej decyzji, Sąd dopuścił się również naruszenia prawa, które uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku.

69.

Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że odrzucił jego wniosek o odszkodowanie ze względu na to, że natura i zakres szkody nie zostały dokładnie określone, choć wniosek ten i istota sprawy stanowią dwie odrębne kwestie.

70.

Takie rozróżnienie jest zdaniem wnoszącego odwołanie konieczne, ponieważ od momentu kiedy w lipcu 2003 r. wniósł zażalenie na sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej, jego sytuacja stale ewoluowała. W lipcu 2003 r. Komitet ds. Awansu jeszcze się nie zebrał za trwający rok, zatem wnoszący odwołanie nie wiedział, czy otrzyma awans, czy nie. Podobnie kiedy w lipcu 2004 r. wniósł skargę, nie orzeczono jeszcze wobec niego stanu niezdolności do służby. I wreszcie w momencie redagowania odwołania wnoszący odwołanie nie wiedział jeszcze, czy i kiedy będzie mógł zostać przywrócony na stanowisko.

71.

Zdaniem wnoszącego odwołanie z powyższego wynika, że ze względu na szczególne okoliczności sprawy Sąd powinien zbadać wniosek o odszkodowanie dopiero po orzeczeniu co do istoty sprawy, co prowadziłoby do tego, że w oczekiwaniu na takie orzeczenie zaskarżony wyrok musiałby zostać uchylony w zakresie, w jakim oddala ten wniosek.

72.

Wnoszący odwołanie wskazuje również, że gdyby Trybunał uznał jego odwołanie za dopuszczalne i gdyby w ramach badania sprawy co do istoty stwierdził, że doznał on poważnej krzywdy zarówno w odniesieniu do treści dotyczącego go sprawozdania z oceny, jak i w związku z przebiegiem procedury, oraz że doznał poważnej szkody w związku ze swą karierą zawodową, miałby prawo otrzymać kwotę 1,5 mln EUR.

73.

Komisja podnosi, że wnoszący odwołanie nie wskazuje, dlaczego powody, dla których Sąd odrzucił jego wniosek jako niedopuszczalny, są błędne. Na tej podstawie wywodzi, że odwołanie jest w tym punkcie niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne.

74.

Podzielam stanowisko Komisji. Zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi w odniesieniu do wniosku o odszkodowanie nie są wystarczające, aby wykazać, że Sąd naruszył prawo lub błędnie zinterpretował ten wniosek.

75.

Sąd słusznie przypomniał zasadę, zgodnie z którą wniosek o odszkodowanie za szkodę, którą można przypisać instytucji wspólnotowej, winien zawierać opis czynu, który spowodował szkodę, szkodę wyrządzoną w ten sposób składającemu wniosek, a także związek przyczynowy pomiędzy tym faktem a wskazaną szkodą. Sąd trafnie wskazał, że wnoszący odwołanie nie spełnił tego wymogu, ponieważ zadowolił się wskazaniem w swej skardze, że „[o]czywisty błąd w ocenie oraz nadużycie władzy, jakich dopuścił się zatwierdzający, wyrządzi[ły] istotną szkodę w związku z niespełnionymi perspektywami zawodowymi skarżącego” oraz że „[s]ytuacja ta negatywnie wpły[nęła] na jego zdrowie psychiczne i fizyczne, co stanowi[ło] dodatkową szkodę oprócz tej wyrządzonej w związku z jego niespełnionymi perspektywami zawodowymi”.

76.

Sąd wskazał również, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnego wyjaśnienia w sprawie powodów, dla których nie mógł określić dokładnego zakresu poniesionej szkody ani jej oszacować.

77.

Jak podnosi Komisja, wyjaśnienia dotyczące tego punktu przedstawione przez wnoszącego odwołanie w ramach niniejszego odwołania stanowią nowe okoliczności, które nie są wystarczające, aby wykazać, że zaskarżony wyrok narusza prawo. Odwołanie wnoszącego odwołanie jest zatem, w mojej opinii, w zakresie, w jakim kwestionuje ono oddalenie jego wniosku o odszkodowanie, oczywiście bezzasadne.

78.

Ponadto żądanie kwoty 1,5 mln EUR tytułem odszkodowania w przypadku, gdyby Trybunał zbadał spór co do istoty, stanowi nowe żądanie w rozumieniu art. 113 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, które powinno zostać uznane za niedopuszczalne.

79.

Proponuję, aby Trybunał orzekł w przedmiocie wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału, w myśl którego w przypadku gdy odwołanie jest zasadne, Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.

80.

Wnoszący odwołanie domaga się stwierdzenia nieważności spornej decyzji oddalającej jego zażalenie wniesione na decyzję z dnia 28 kwietnia 2003 r. potwierdzającą sprawozdanie z przebiegu kariery wnoszącego odwołanie za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

81.

Na poparcie tej skargi wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych i prawa do obrony.

82.

W ramach tego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że w procedurze wewnętrznego odwołania od sprawozdania z przebiegu kariery, przewidzianej w OPW 43, wystąpiły liczne naruszenia. Utrzymuje w szczególności, że nie zrealizowano drugiego etapu tej procedury polegającego na dokonaniu przez Wspólny Komitet weryfikacji formalnych i materialnych przesłanek sprawozdania z przebiegu kariery.

83.

Wnoszący odwołanie wskazuje, że Wspólny Komitet ograniczył się w swym badaniu do aspektu proceduralnego bez zbadania istoty sprawy. Wskazuje, że Wspólny Komitet stwierdził, że formalna rozmowa się nie odbyła, i zalecił jej przeprowadzenie. Podkreśla, że jego akta nie zostały następnie ponownie przekazane Wspólnemu Komitetowi, aby ten mógł orzec, czy sprawozdanie z przebiegu kariery sporządzone zostało bezstronnie, rzetelnie i zgodnie ze zwykłymi regułami oceny

84.

Wnoszący odwołanie utrzymuje, że luka ta stanowi poważną nieprawidłowość naruszającą wewnętrzną procedurę odwołania. Po pierwsze, z racji swego składu Wspólny Komitet jest jedynym organem odwoławczym, w ramach którego członkowie personelu wykonujący takie same obowiązki jak wnoszący odwołanie mogliby zbadać jego ocenę. Po drugie, opinia Wspólnego Komitetu ma duże znaczenie, ponieważ jeśli oceniający w postępowaniu odwoławczym odmawia uwzględnienia tej opinii, zobowiązany jest uzasadnić swą decyzję.

85.

Komisja utrzymuje, że wnoszący odwołanie nie może opierać argumentacji na fakcie, że Wspólny Komitet ograniczył się do stwierdzenia, że formalna rozmowa z zatwierdzającym sprawozdanie z przebiegu kariery się nie odbyła, ponieważ on sam nie poinformował Wspólnego Komitetu o tym, że rozmowa ta odbyła się w dniu 25 marca 2003 r.

86.

Stoję na stanowisku, że argumentacja wnoszącego odwołanie jest zasadna oraz że zaskarżona decyzja rzeczywiście narusza istotny wymóg proceduralny. Pogląd opieram na OPW 43, które określają wewnętrzną procedurę odwołania od sprawozdania z przebiegu kariery.

87.

Zgodnie z tymi przepisami sprawozdanie z przebiegu kariery urzędnika takiego jak wnoszący odwołanie sporządzane jest przez urzędnika wyznaczonego na oceniającego szefa jednostki oraz przez jego dyrektora występującego w charakterze zatwierdzającego. Sprawozdanie to udostępniane jest urzędnikowi poddawanemu ocenie, któremu przysługuje pięć dni roboczych na zaakceptowanie jego treści i złożenie na nim podpisu lub jego zakwestionowanie. W przypadku gdy sprawozdanie z przebiegu kariery nie satysfakcjonuje urzędnika, informuje on o tym oceniającego i zwraca się do niego o przeprowadzenie rozmowy z zatwierdzającym. Zatwierdzający powinien zorganizować tę rozmowę w terminie pięciu dni roboczych.

88.

Zgodnie z art. 7 ust. 5 OPW 43 po rozmowie zatwierdzający wprowadza zmiany do sprawozdania z przebiegu kariery bądź je zatwierdza, a następnie udostępnia je zainteresowanemu. Jeżeli decyzja zatwierdzającego nie satysfakcjonuje zainteresowanego, wówczas może on zwrócić się do zatwierdzającego o powołanie Wspólnego Komitetu.

89.

W skład Wspólnego Komitetu wchodzi przewodniczący w randze dyrektora wraz z czterema innymi członkami, wśród których znajdują się dwaj przedstawiciele personelu wyznaczeni przez Centralny Komitet Pracowniczy. Artykuł 8 ust. 5 OPW 43 w następujący sposób określa zadania Wspólnego Komitetu:

„Choć Komitet nie może zastąpić oceniających przy dokonywaniu oceny pracy zainteresowanego, upewnia się on, czy sprawozdanie zostało sporządzone bezstronnie, rzetelnie i zgodnie ze zwykłymi regułami oceny. Sprawdza także, czy przestrzegano wymogów proceduralnych (jeżeli chodzi o przeprowadzanie rozmowy[-ów], terminy itp.) […]”.

90.

Wspólny Komitet winien zatem wydać opinię odnośnie do tych kwestii w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym przedstawiono mu sprawozdanie z przebiegu kariery. Skutki prawne tej opinii w następujący sposób szczegółowo określa art. 8 ust. 7 OPW 43:

„Opinia ta doręczana jest urzędnikowi podlegającemu ocenie, a także oceniającemu i zatwierdzającemu oraz oceniającemu w postępowaniu odwoławczym. W terminie trzech dni roboczych […] ten ostatni zatwierdza bądź zmienia sprawozdanie, zanim przekaże je zainteresowanemu. W przypadku gdy oceniający w postępowaniu odwoławczym nie zgadza się z zaleceniami zawartymi w opinii [Wspólnego Komitetu], zobowiązany jest uzasadnić swą decyzję […]”.

91.

Z przepisów tych, które mają znaczenie dla rozwiązania niniejszego sporu, wyciągnąć można zatem dwa wnioski. Po pierwsze, opinia Wspólnego Komitetu powinna dotyczyć nie tylko przestrzegania wymogów proceduralnych, lecz także obiektywizmu i rzetelności oceny. Po drugie, opinia ta ma stosunkowo duże znaczenie, ponieważ w przypadku gdy stanowisko oceniającego w postępowaniu odwoławczym jest sprzeczne z tą opinią, zobowiązany jest on je uzasadnić.

92.

Tymczasem w niniejszej sprawie bezsporne jest, że Wspólny Komitet nie wypowiedział się w kwestii zawartości spornego sprawozdania z oceny. W swej opinii przekazanej oceniającemu w postępowaniu odwoławczym w dniu 11 kwietnia 2003 r. stwierdził, że formalna rozmowa z zatwierdzającym, przewidziana w art. 7 OPW 43 w przypadku niezaakceptowania przez urzędnika podlegającego ocenie zawartości dotyczącego go sprawozdania z oceny, nie miała miejsca.

93.

To, że po dokonaniu tego stwierdzenia Wspólny Komitet nie zbadał zawartości sprawozdania z oceny, wydaje mi się logiczne, ponieważ, po pierwsze, miał prawo domniemywać, że rozmowa ta zostanie rzeczywiście zorganizowana i że w ten sposób procedura zostanie konwalidowana, a po drugie, zatwierdzający miał możliwość zmodyfikowania spornego sprawozdania z przebiegu kariery po przeprowadzeniu rozmowy. Innymi słowy w sytuacji, gdy formalna rozmowa z zatwierdzającym nie miała miejsca, w opinii Wspólnego Komitetu zawartość sprawozdania z przebiegu kariery nie była ostateczna.

94.

W związku z tym dopóki Wspólny Komitet nie wydał opinii w sprawie zawartości spornego sprawozdania z przebiegu kariery, oceniający w postępowaniu odwoławczym nie mógł, moim zdaniem, w swej opinii z dnia 28 kwietnia 2003 r. rozstrzygać w przedmiocie wewnętrznego odwołania wnoszącego odwołanie.

95.

W decyzji tej oceniający w postępowaniu odwoławczym tego nie uwzględnił, wskazując, że formalna rozmowa z zatwierdzającym miała miejsce w dniu 25 marca 2003 r., a następnie w dniu 14 kwietnia 2003 r., to znaczy „przed posiedzeniem i po posiedzeniu Wspólnego Komitetu w dniu 7 kwietnia 2003 r.”. Stwierdzenie to nie uprawniało jednak oceniającego w postępowaniu odwoławczym do rozstrzygania. Mógł on albo stwierdzić, że wbrew temu, na co wskazał w swej opinii Wspólny Komitet, formalna rozmowa miała miejsce w dniu 25 marca 2003 r., i zwrócić się do Wspólnego Komitetu o rozstrzygnięcie co do istoty, albo stanąć na stanowisku, że zgodnie z zaleceniem Wspólnego Komitetu formalna rozmowa miała miejsce w dniu 14 kwietnia 2003 r., i również uzyskać opinię tego ostatniego w sprawie zawartości sprawozdania z oceny zatwierdzonego po tym spotkaniu przez zatwierdzającego.

96.

Rozstrzygając w ten sposób w swej decyzji z dnia 28 kwietnia 2003 r., oceniający w postępowaniu odwoławczym potraktował prawo wnoszącego odwołanie do odwołania się do Wspólnego Komitetu jako etap czysto formalny. Tymczasem, jak podkreśla wnoszący odwołanie, prawo do odwołania się jest ważne dlatego, że z jednej strony Wspólny Komitet jest jedyną jednostką uczestniczącą w procedurze oceny, w skład której wchodzą przedstawiciele personelu, a z drugiej strony jego opinie powinny być uwzględniane przez oceniającego w postępowaniu odwoławczym.

97.

Okoliczności te wykazują moim zdaniem, iż to naruszenie procedury mogło rzeczywiście naruszyć prawa wnoszącego odwołanie.

98.

Komisja utrzymuje, że wnoszący odwołanie nie może powołać się na tę nieprawidłowość, ponieważ on sam do niej doprowadził, nie informując o przeprowadzonej w dniu 25 marca 2003 r. formalnej rozmowie z zatwierdzającym.

99.

Nie wydaje mi się, by można było uwzględnić ten argument z następujących powodów. Po pierwsze, zgodnie z przepisami art. 7 ust. 5 OPW 43, po formalnej rozmowie sporne sprawozdanie z oceny, po zatwierdzeniu lub wprowadzeniu zmian, po raz kolejny przekazywane jest zainteresowanemu urzędnikowi. Zatem przeprowadzenie tej formalnej rozmowy powinno zostać wykazane poprzez ponowne przekazanie spornego sprawozdania z oceny. Ponadto, jak przewiduje art. 7 ust. 6 OPW 43, skarga urzędnika poddawanego ocenie przekazana oceniającemu zostaje przedstawiona Wspólnemu Komitetowi.

100.

Z trudem zatem można sobie wyobrazić, aby na dokonane przez Wspólny Komitet w niniejszej sprawie ustalenie, zgodnie z którym rozmowa formalna z wnoszącym odwołanie się nie odbyła, wpływ miały jedynie oświadczenia wnoszącego odwołanie zawarte w piśmie, którym wniósł on skargę do Wspólnego Komitetu.

101.

Po drugie okoliczność, że rozmowa formalna zorganizowana została w dniu 14 kwietnia 2003 r., czyli po wydaniu przez Wspólny Komitet opinii zalecającej przeprowadzenie tej rozmowy, jest sprzeczna ze stanowiskiem, jakiego broni Komisja.

102.

W świetle tych rozważań jestem zdania, że naruszając przepis proceduralny, zaskarżone orzeczenie narusza interesy wnoszącego odwołanie i powinno zostać uchylone.

103.

W przypadku gdyby — jeżeli Trybunał podzieli moją opinię — wnoszący odwołanie wygrał spór co do dopuszczalności i zasadności swego żądania uchylenia zaskarżonego orzeczenia i ze względu na to, że oba te punkty stanowią zasadnicze elementy niniejszego postępowania, proponuję stwierdzenie, że zgodnie z art. 122 regulaminu Komisja zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

104.

Ze względu na powyższe rozważania proponuję, by Trybunał orzekł: