1

W dniu 25 lipca 2002 r. skarżąca, Zuffa, LLC, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego słownego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) ze zmianami.

2

Znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, to słowny znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP.

3

Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą między innymi do klas 9, 16, 25, 28 i 41 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”), i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:

4

Decyzją z dnia 31 maja 2002 r. ekspert, w oparciu o art. 38 rozporządzenia nr 40/94, odrzucił zgłoszenie w odniesieniu do wszystkich towarów i usług należących do klas 9, 16, 25, 28 i 41 ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy miał charakter opisowy i był pozbawiony jakiegokolwiek charakteru odróżniającego, a zatem na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 nie mógł zostać zarejestrowany.

5

W dniu 29 lipca 2005 r. skarżąca odwołała się od decyzji eksperta na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94.

6

Decyzją z dnia 30 stycznia 2006 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza uchyliła decyzję eksperta, oddaliła odwołanie skarżącej w zakresie dotyczącym oceny eksperta, zgodnie z którą znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP pozbawiony był charakteru odróżniającego, tudzież miał charakter opisowy w stosunku do wszystkich wskazanych w zgłoszeniu towarów i usług należących do klas 9, 16, 25, 28 i 41, i przekazała sprawę ekspertowi celem ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

7

Izba Odwoławcza uznała na wstępie, że docelowy krąg odbiorców składał się z przeciętnych konsumentów anglojęzycznych, który bywa na widowiskach na żywo i nabywa dobra konsumpcyjne takie jak odzież, artykuły papiernicze lub zabawki (zob. pkt 13 zaskarżonej decyzji).

8

Izba Odwoławcza zauważyła następnie, że zgłoszony znak towarowy stanowi połączenie słów z języka angielskiego, których znaczenie jest jasne i pozbawione dwuznaczności: wyraz „ultimate” oznacza „ostateczny, decydujący”, wyraz „fighting” oznacza „walka”, z kolei słowo „championship” odnosi się do zawodów mających wyłonić mistrza. Wyrażenie „ultimate fighting championship” będzie oznaczać dla wszystkich osób mówiących po angielsku „mistrzostwa w walkach ostatecznych”, ponieważ określenie „ultimate fighting” będzie postrzegane jako opis rodzaju walki, która kończy się wówczas, gdy jeden z zawodników nie jest w stanie jej kontynuować (zob. pkt 14 i 15 zaskarżonej decyzji).

9

Izba Odwoławcza uznała ponadto, że objęte zgłoszeniem znaku towarowego usługi należące do klasy 41 mają bezpośredni związek z organizacją imprez sportowych. W ich przypadku znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP jest opisowy, ponieważ wskazuje na charakter tych imprez. Jeżeli chodzi o towary należące do różnych klas, zgłoszony znak towarowy być może nie będzie postrzegany jako ich opis, jednak wciąż będzie w stosunku do nich pozbawiony charakteru odróżniającego. Znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP nie będzie bowiem postrzegany jako wskazanie pochodzenia handlowego towarów objętych zgłoszeniem, lecz jako określenie wydarzenia sportowego za pomocą pojęć rodzajowych. Konsumenci są zresztą przyzwyczajeni, że w przypadku mistrzostw sportowych sformułowania „mistrzostwa Europy w piłce nożnej” lub „turniej golfowy Masters”, na przykład, określają dane wydarzenia, a artykuły, na przykład odzieżowe, noszące nazwy tych wydarzeń noszą również nazwę wytwórcy (zob. pkt 16–25 zaskarżonej decyzji).

10

Wreszcie wskazawszy w pkt 20 zaskarżonej decyzji, że nie można wykluczyć, iż po pewnym procesie kształcenia docelowy krąg odbiorców przyzwyczai się do nazwy wydarzenia sportowego do tego stopnia, że będzie ją kojarzyć z konkretnym przedsiębiorstwem, Izba Odwoławcza przekazała sprawę ekspertowi celem ustalenia, czy znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania (zob. pkt 26–28 zaskarżonej decyzji).

11

Skarżąca wnosi do Sądu o:

12

OHIM wnosi do Sądu o:

13

Podczas rozprawy w odpowiedzi na pytania Sądu OHIM przyznał, że ekspert nie rozstrzygnął jeszcze kwestii, czy zgłoszony znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, oczekując na rozstrzygnięcie Sądu kończące postępowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca zachowuje tym samym interes w domaganiu się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ jej żądania nie stały się bezprzedmiotowe.

14

Ponadto strony wezwane na rozprawie do wypowiedzenia się w tej kwestii potwierdziły, że zagadnienie uzyskania przez zgłoszony znak towarowy ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 pozostaje poza granicami niniejszego sporu.

15

Skarżąca podnosi zasadniczo, że wydając zaskarżoną decyzję, Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94. W tym zakresie wskazuje, że Izba Odwoławcza błędnie określiła znaczenie oznaczenia ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP oraz dopuściła się błędu w ocenie stosunku między oznaczeniem ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP a towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku towarowego. Skarżąca twierdzi ponadto, że niektóre nazwy zawodów sportowych mogą być używane jako znaki towarowe i nie są pozbawione charakteru odróżniającego.

16

OHIM nie zgadza się z twierdzeniami skarżącej.

17

Chociaż w niniejszej sprawie skarżąca nie podnosi zarzutu dotyczącego braku uzasadnienia, kwestia dopełnienia obowiązku uzasadnienia, mającego zastosowanie do aktów prawnych, których zgodność z prawem podlega ocenie sądu wspólnotowego, stanowi bezwzględną przesłankę procesową, która w razie potrzeby winna być rozpatrzona z urzędu [zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 20 marca 1959 r. w sprawie 18/57 Nold przeciwko Wysokiej Władzy, Rec. s. 89, 115; z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie C-166/95 P Komisja przeciwko Daffix, Rec. s. I-983, pkt 24; wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM — Educational Services (ELS), Rec. s. II-4301, pkt 59]. Sąd uważa zatem za konieczne rozpatrzenie kwestii, czy zaskarżona decyzja została uzasadniona w wystarczający sposób. Na rozprawie strony zostały poproszone o wypowiedzenie się na temat tego, czy uzasadnienie decyzji było wystarczające.

18

Na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 40/94 decyzje OHIM zawierają uzasadnienie i opierają się wyłącznie na podstawach, w odniesieniu do których strony miały możliwość wypowiedzenia się. Ponadto zasada 50 ust. 2 lit. h) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1) przewiduje, że decyzja izby odwoławczej musi zawierać powody jej wydania. Określony w tych przepisach obowiązek uzasadnienia ma taki sam zakres jak obowiązek wynikający z art. 253 WE [zob. wyroki Sądu: z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-124/02 i T-156/02 Sunrider przeciwko OHIM — Vitakraft--Werke Wührmann i Friesland Brands (VITATASTE i METABALANCE 44), Rec. s. II-1149, pkt 72; z dnia 7 września 2006 r. w sprawie T-168/04 L & D przeciwko OHIM — Sämann (Aire Limpio), Zb.Orz. s. II-2699, pkt 113 i przytoczone tam orzecznictwo].

19

W myśl utrwalonego orzecznictwa uzasadnienie wymagane przez art. 253 WE musi przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie autora aktu. A zatem ciążący na izbie odwoławczej obowiązek uzasadnienia swych decyzji ma dwojaki cel polegający, po pierwsze, na umożliwieniu zainteresowanym zapoznania się ze względami uzasadniającymi podjęcie takich środków, tak by umożliwić im obronę własnych praw, i po drugie, na umożliwieniu sądowi wspólnotowemu przeprowadzenia kontroli zgodności tych decyzji z prawem (zob. ww. wyroki: w sprawie VITATASTE i METABALANCE 44, pkt 73; w sprawie Aire Limpio, pkt 114 i przytoczone tam orzecznictwo).

20

Kwestia, czy uzasadnienie decyzji spełnia te wymogi, winna być oceniana nie tylko na podstawie brzmienia tej decyzji, ale również jej kontekstu i całości zasad prawnych regulujących daną dziedzinę (zob. ww. wyrok w sprawie VITATASTE i METABALANCE 44, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo).

21

W tym zakresie zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 40/94 o tym, czy oznaczenie, które można przedstawić w formie graficznej, może stanowić znak towarowy, decyduje jego zdolność do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innych przedsiębiorstw. Z powyższego wynika w szczególności, że bezwzględne podstawy odmowy rejestracji określone w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94, czyli odpowiednio brak charakteru odróżniającego i charakter opisowy oznaczenia, mogą być oceniane wyłącznie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację tego oznaczenia [zob. wyroki Sądu z dnia 31 stycznia 2001 r.: w sprawie T-135/99 Taurus-Film przeciwko OHIM (Cine Action), Rec. s. II-379, pkt 25; w sprawie T-136/99 Taurus-Film przeciwko OHIM (Cine Comedy), Rec. s. II-397, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo].

22

W związku z powyższym ewentualne wystąpienie podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 winno być przedmiotem oceny ad casum, uwzględniającej wszystkie istotne okoliczności i dokonywanej w odniesieniu do towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację z jednej strony i sposobu postrzegania znaku przez zainteresowany krąg odbiorców, czyli przez konsumentów tych towarów lub usług, z drugiej strony [zob. wyroki Sądu: z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie T-315/03 Wilfer przeciwko OHIM (ROCKBASS), Zb.Orz. s. II-1981, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie T-441/05 IVG Immobilien przeciwko OHIM (I), Zb.Orz. s. II-1937, pkt 41; zob. również analogicznie wyrok Trybunału z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C-218/01 Henkel, Rec. s. I-1725, pkt 50, 51].

23

Ponadto podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w świetle ogólnego interesu chronionego przez każdą z nich, ponieważ są one niezależne od siebie i powinny podlegać odrębnemu badaniu (zob. wyrok Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C-456/01 P i C-457/01 P Henkel przeciwko OHIM, Rec. s. I-5089, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Interes ogólny brany pod uwagę przy badaniu każdej z tych podstaw odmowy rejestracji może, a nawet powinien, odzwierciedlać odmienne rozważania, w zależności od rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji [zob. wyrok Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie C-304/06 P Eurohypo przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. II-1927, pkt 54, 55 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok Sądu z dnia 10 października 2006 r. w sprawie T-302/03 PTV przeciwko OHIM (map&guide), Zb.Orz. s. II-4039, pkt 33].

24

W tym względzie interes ogólny chroniony przez art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 obejmuje konieczność z jednej strony nieograniczania w nieuzasadniony sposób dostępności oznaczenia, o którego rejestrację wniesiono, dla innych podmiotów oferujących towary lub usługi tego rodzaju co towary lub usługi wskazane w zgłoszeniu i z drugiej strony zagwarantowania konsumentowi czy końcowemu użytkownikowi, że towary lub usługi wskazane w zgłoszeniu pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, umożliwiając mu — bez ryzyka wprowadzenia w błąd — odróżnienie tych towarów lub usług od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw. Taka gwarancja stanowi bowiem podstawową funkcję znaku towarowego (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-329/02 P SAT.1 przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-8317, pkt 23, 26, 27 i przytoczone tam orzecznictwo; ww. wyrok w sprawie Eurohypo przeciwko OHIM, pkt 59, 62).

25

Co się tyczy art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, u podstaw tego przepisu leży interes ogólny, który wymaga, aby oznaczenia lub wskazówki opisujące właściwości towarów lub usług, dla których wnosi się o rejestrację, mogły być swobodnie używane przez wszystkich. Przepis ten zapobiega zatem temu, aby takie oznaczenia lub wskazówki, ze względu na ich rejestrację w charakterze znaku towarowego, były zastrzeżone tylko dla jednego przedsiębiorstwa (zob. ww. wyrok w sprawie ROCKBASS, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo).

26

Z powyższego wynika, że zakresy stosowania poszczególnych podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 wyraźnie na siebie zachodzą. W szczególności zgodnie z orzecznictwem słowny znak towarowy, który opisuje właściwości towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, może być również przez sam ten fakt a priori uznany za pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do tych samych towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Ocena ta musi niemniej być wynikiem odrębnego badania (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Eurohypo przeciwko OHIM, pkt 69, 70).

27

Wobec tego w przypadku gdy znak jest zgłoszony dla różnych towarów lub usług, izba odwoławcza musi ustalić in concreto w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z tych usług, czy rozpatrywany znak nie jest objęty żadną z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, i może dojść do odmiennych wniosków w zależności od rozpatrywanego towaru lub rozpatrywanej usługi (zob. analogicznie wyrok Trybunału z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C-363/99 Koninklijke KPN Nederland, Rec. s. I-1619, pkt 33, 73). W związku z tym izba odwoławcza, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązana jest wskazać w swej decyzji wnioski, do jakich doszła w przypadku każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług (zob. analogicznie wyrok z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C-239/05 BVBA Management, Training en Consultancy, Zb.Orz. s. I-1455, pkt 38).

28

W tym zakresie możliwość przedstawienia przez izbę odwoławczą ogólnego uzasadnienia dotyczącego danej grupy towarów lub usług może obejmować jedynie towary i usługi, między którymi istnieje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek, by tworzyły one na tyle jednorodną kategorię, że przedstawiony ogół rozważań dotyczących okoliczności stanu faktycznego i prawnego stanowiących uzasadnienie danej decyzji będzie pozwalał z jednej strony na właściwe wyjaśnienie toku rozumowania izby odwoławczej w stosunku do każdego towaru i każdej usługi należących do tej kategorii i z drugiej strony będzie miał zastosowanie do każdego i każdej z rozpatrywanych towarów i usług, niezależnie od ich rodzaju. Sama okoliczność, że rozpatrywane towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest tutaj wystarczająca, ponieważ często klasy te zawierają bardzo różnorodne towary lub usługi, między którymi nie zawsze występuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek [zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie T-329/06 Enercon przeciwko OHIM (E), pkt 34, 35; z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-297/07 TridonicAtco przeciwko OHIM (Intelligent Voltage Guard), pkt 22–24; zob. również podobnie i analogicznie wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-392/04 Gagliardi przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (MANŪ MANU MANU), pkt 91, 92].

29

W niniejszej sprawie zgłoszony znak towarowy odnosi się do ponad 215 towarów należących do czterech różnych kategorii w rozumieniu porozumienia nicejskiego i do przynajmniej trzynastu rodzajów różnorodnych usług, wśród których mamy do czynienia między innymi z kasetami audio z nagraniami, książkami kucharskimi, trzewikami dziecięcymi, łukami i strzałami, czy też przekazywaniem informacji na temat sportu za pośrednictwem sieci komputerowych (zob. pkt 3 powyżej). Między towarami i usługami oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym występują zatem tak duże różnice — wynikające z ich charakteru, właściwości, przeznaczenia, sposobu sprzedaży — że nie mogą one zostać uznane za jednorodną kategorię umożliwiającą izbie odwoławczej sformułowanie ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich tych towarów i usług.

30

Izba Odwoławcza ograniczyła się jedynie do dokonania rozróżnienia między z jednej strony usługami należącymi do klasy 41, w przypadku których uznała, że zgłoszony znak towarowy jest opisowy (zob. pkt 17 zaskarżonej decyzji), i z drugiej strony wszystkimi towarami objętymi zgłoszeniem znaku towarowego, w przypadku których stwierdziła, że co prawda znak ten nie ma charakteru opisowego, jednak tak czy inaczej pozbawiony jest charakteru odróżniającego, ponieważ nie będzie postrzegany jako wskazówka pochodzenia, lecz jako pojęcie rodzajowe określające wydarzenie sportowe (zob. pkt 18 zaskarżonej decyzji).

31

Z uwagi na swój generalny charakter takie uzasadnienie jest oczywiście niewystarczające, aby umożliwić Sądowi zweryfikowanie zasadności zaskarżonej decyzji.

32

Jeżeli chodzi o usługi należące do klasy 41 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, Izba Odwoławcza wskazała bowiem, że ze względu na to, iż sformułowanie „ultimate fighting championship” wskazuje na charakter tych usług, zgłoszony znak towarowy ma względem nich charakter opisowy. Z wykazu towarów odtworzonego w pkt 3 powyżej wynika jednak, że między wskazanymi w zgłoszeniu znaku towarowego usługami — obejmującymi między innymi widowiska sceniczne na żywo, usługi rozrywkowe, usługi edukacyjne świadczone w parkach tematycznych, wypożyczanie filmów kinowych, informacje o imprezach rozrywkowych, programy interaktywne przeznaczone do dystrybucji za pośrednictwem dysków komputerowych — nie występuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek, by tworzyły one na tyle jednorodną kategorię, by umożliwić Izbie Odwoławczej przedstawienie w stosunku do nich ogólnego uzasadnienia. Po pierwsze bowiem, sama okoliczność, że rozpatrywane towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest tutaj wystarczająca (zob. pkt 28 powyżej). Po drugie, niejednorodność tych usług sprawia, że przedstawione przez Izbę Odwoławczą uzasadnienie jest zbyt ogólne i abstrakcyjne, jeśli wziąć pod uwagę ich charakter i właściwości.

33

Co się tyczy wszystkich towarów należących do klas 9, 16, 25 i 28 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, w stosunku do których Izba Odwoławcza uznała, że oznaczenie ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP jest pozbawione charakteru odróżniającego, ponieważ nie będzie mogło być postrzegane jako wskazówka pochodzenia, lecz jedynie jako odniesienie do wydarzenia sportowego, należy stwierdzić, że ich niejednorodność jest jeszcze większa niż w przypadku usług należących do klasy 41, w związku z czym między nimi nie występuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek, by tworzyły one na tyle jednorodną kategorię, by umożliwić Izbie Odwoławczej przedstawienie w stosunku do nich ogólnego uzasadnienia, a odnoszące się do nich uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólne i abstrakcyjne, jeśli wziąć pod uwagę ich charakter i właściwości.

34

W rezultacie dokonanie, jak to uczyniła Izba Odwoławcza, podziału na dwie kategorie sprawia, że powstałe w ten sposób grupy towarów i usług wciąż pozostają wewnętrznie niejednorodne, w związku z czym nie mogą, jedynie w wyniku dokonania takiego podziału, stanowić jednorodnych kategorii uzasadniających przedstawienie przez Izbę Odwoławczą w stosunku do każdej z nich ogólnego uzasadnienia.

35

W tych okolicznościach uzasadnienie przedstawione przez Izbę Odwoławczą w stosunku do każdej z ustalonych przez nią kategorii nie wyjaśnia w wystarczający sposób jej toku rozumowania towarzyszącego rozpatrywaniu każdego z towarów i każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP.

36

W konsekwencji należy uznać, że zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w sposób wystarczający, a co za tym idzie, należy stwierdzić jej nieważność.

37

Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ OHIM przegrał sprawę, należy — zgodnie z żądaniem skarżącej — obciążyć go kosztami postępowania.

Z powyższych względów

SĄD (trzecia izba)

orzeka, co następuje: